Στην έντονη και χαοτική καθημερινότητα που μας περιβάλλει, είναι εξαιρετικά δύσκολο ως και απίθανο, να αφοσιωθείς έστω και για λίγη ώρα σε κάτι. Κάτι που θα σε συνεπάρει, θα σε οδηγήσει σε νέες σκέψεις και ανεξερεύνητα μονοπάτια, χαρίζοντάς σου χώρο και χρόνο για τον εαυτό σου. Σε αυτό το άκρως ρεαλιστικό για τους περισσότερους σενάριο, η ευτυχής συγκυρία του να σε αποσπάσει κάτι από τον μικρόκοσμό σου, ίσως και να θεωρείται σήμερα κάτι το ζητούμενο.
Η ποιητική συλλογή της Μαρίας Κωνσταντοπούλου, στην πραγματικότητα με βρήκε. Εκείνο το απόγευμα είχα μπει στο βιβλιοπωλείο, περισσότερο γιατί είναι ένα μέρος που στις δύσκολες μέρες πάντα κάτι θα σου δώσει. Έτσι και τότε. Το εξώφυλλο ήταν αυτό που τραβάει το βλέμμα σου δίχως να σε ρωτήσει, κι ύστερα ο τίτλος. Μια λέξη αρκεί για να στοχεύσει κατευθείαν στον πυρήνα.
Η "Κόρη" είναι ό,τι η καθεμιά μας κρύβει βαθιά - και ακόμη - μέσα της, είναι οι σκέψεις και οι φόβοι του κοριτσιού που έγινε γυναίκα αλλά παραμένει παιδί, είναι τελικά, ένα γλυκόπικρο ταξίδι στα βαθιά νερά της κοινωνίας. Κι όταν βλέπεις ως και τις πιο μύχιες σκέψεις σου να μετουσιώνονται και παράλληλα να εκτονώνονται σε λέξεις και προτάσεις που κάποτε δεν μπορούσες να βρεις, τότε είναι η πιο σωστή στιγμή να μιλήσεις με τον άνθρωπο που στις έπλασε.
Μαρία, πες μας μερικά λόγια για την ποιητική σου συλλογή με τίτλο “Κόρη” από τις εκδόσεις Αντίποδες.
Η “Κόρη” είναι μια μικρή ποιητική συλλογή, με ποιήματα των τελευταίων 4-5 χρόνων. Έχει τις θεματικές της αναπόφευκτα, κι αυτές είναι κυρίως το πέρασμα απ’ την παιδική ηλικία και την οικογένεια στην ενηλικίωση και στα χέρια του ανεξέλεγκτου κόσμου. Επιμέρους θεματικές θα έλεγα πως είναι η ίδια η ποίηση ως έμπιστη φίλη και ως καταφύγιο, το σπίτι, το κορίτσι και η γυναίκα μεταξύ γυναικών.
Πότε και πώς ξεκίνησε η επαφή σου με το γράψιμο;
Κρατούσα ημερολόγιο από την πρώτη δημοτικού. Κάποια στιγμή ξεκίνησα να γράφω στίχους για τραγούδια και μερικά ποιηματάκια. Μεγαλώνοντας - κι ευχαριστώ τους γονείς μου γι’ αυτό - υπήρχαν αρκετά βιβλία στο σπίτι, ειδικά βιβλία ποίησης, ελληνόφωνης και ξένης.
Ήμασταν επίσης η οικογένεια που θα πήγαινε στο βιβλιοπωλείο, θα περνούσαμε τον χρόνο μας και θα φεύγαμε ο καθένας με 2-3 βιβλία. Διάβαζα πολύ, σημείωνα λέξεις και φράσεις. Μέχρι το τέλος του Λυκείου έγραφα αποκλειστικά στα αγγλικά, κυρίως επειδή οι τραγουδοποιοί και οι ποιητές/ποιήτριες (e. e. cummings, Emily Dickinson) που αγαπούσα πιο πολύ ήταν ξένοι, οπότε έμοιαζε λογικό.
Στο δικό σου ταξίδι ενηλικίωσης, ποιες γυναικείες φωνές ήταν εκεί για σένα, ασκώντας σου επιρροή.
Πάντοτε με κέντριζαν οι δασκάλες. Ως σχετικά μοναχικό παιδί, αναζητούσα συχνά τη σύνδεση μέσα από τέτοιες σχέσεις, με τη δασκάλα αγγλικών, τη δασκάλα του πιάνου, μια καθηγήτρια στο σχολείο. Πέρα από αυτές τις φιγούρες, έχω αγαπήσει πολύ τα κείμενα της Μαρίας Μήτσορα, της Μαργαρίτας Καραπάνου, την ποίηση της Ζέφης Δαράκη και της Άντειας Φραντζή. Όπως και τους στίχους της Regina Spektor, της Laura Marling, της Fiona Apple.
Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της “κόρης”;
Η “κόρη” ψάχνει να βρει τρόπους να μη στεναχωρήσει κανέναν. Είναι επιμελής, και φεύγοντας από κάθε χώρο αναρωτιέται αν έκανε ό,τι περνούσε απ’ το χέρι της ώστε να γίνει αυτό αντιληπτό. Θέλει να λύσει το πρόβλημα, να ελαφρύνει την κατάσταση, να υπομείνει. Και ταυτόχρονα να παίξει με την τύχη της, να ξεμάθει, να απογοητεύσει, να ξενίσει. Μέχρι να πετύχει την ιδανική απόσταση από τα πράγματα και τους ανθρώπους.
Ποια είναι η θέση ίσως και ο ρόλος που καλείται να διαδραματίσει η ποίηση στον σημερινό digital κόσμο όπου όλα τρέχουν;
Η ποίηση, απ’ την πλευρά της ανάγνωσης, όταν με ενθουσιάζει, μπορεί να με κρατήσει για ώρες. Να υπογραμμίζω, να διαβάζω ξανά και ξανά, να δοκιμάζω παραλλαγές σε στίχους, να τη μοιράζομαι με τους αγαπημένους μου. Ένα ποίημα με δουλεμένο ρυθμό και παρηχήσεις έχει όλη μου την προσοχή, το διαβάζω και κοιμάμαι πιο ελαφριά το βράδυ.
Αντίστοιχα, όταν γράφω, το ποίημα με χρειάζεται παρούσα μέχρι να σχηματιστεί σωστά, να μην περισσεύει κάτι, οπότε παίζω και παίζω με τη σειρά των λέξεων και με τους ήχους, κι έτσι περνούν ώρες. Και οι δυο διαδικασίες βάζουν μπροστά τη φαντασία και μου επιτρέπουν να πάω σε μέρη που μέσα στη μέρα - με το ατελείωτο scrolling στα μέσα μαζικής μεταφοράς και το αναγκαίο χάζεμα μετά τη δουλειά - παραμένουν σκοτεινά και κλειδωμένα. Τύχη είναι να βρίσκει κανείς το κουράγιο, μετά από μια κουραστική μέρα, να ανοίξει ένα βιβλίο και να φωτίσει αυτά τα μέρη.
Γνώρισέ μας την Μαρία Κωνσταντοπούλου μέσα από ένα τραγούδι, ένα βιβλίο, μια ταινία και έναν τόπο.
Βιβλίο: Σκόρπια δύναμη - Μαρία Μήτσορα, Ταινία: Possession, του Andrzej Żuławski, Τραγούδι: Magic Chords - Sharon Van Etten, Τόπος: Το σπίτι μου, τα Σάββατα.
Ποιο βιβλίο είναι αυτές τις ημέρες στο κομοδίνο σου;
Πάντα είναι πάρα πολλά, γιατί δυστυχώς έχει χώρο. Ας πούμε το “True Stories” της Sophie Calle, οι “Επιστολές” της Δανάης Σιώζιου, το “Art Monsters” της Lauren Elkin. Και το “Μήπως είσαι μάνα μου;” της Alison Bechdel, που πρέπει να του αφοσιωθώ επιτέλους.
Επόμενα σχέδια ή δουλειές που ετοιμάζεις;
Την Τρίτη 25/2 θα πραγματοποιηθεί η παρουσίαση της “Κόρης”, στο ΣΚΡΙΠ, το βιβλιοπωλείο των Αντιπόδων και της Άγρας στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης.
Επίσης, πρόσφατα κυκλοφόρησα το πρώτο μου μουσικό άλμπουμ, σπλάτερ, ανεξάρτητα και ψηφιακά, κάτω από το ψευδώνυμο Mia Maria. Με αυτή την κυκλοφορία ολοκληρώνεται νοητά ένας κύκλος αναφορών και βιωμάτων που εμφανίζονται και στο βιβλίο και στο άλμπουμ. Παίρνω χρόνο να χαρώ γι’ αυτό.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
