Φαντάσου το εξής. Εκεί που είσαι στην αμμουδερή παραλία και απολαμβάνεις το γεγονός ότι βρίσκεσαι μακριά από δουλειά, ενοχλήσεις, και ό,τι άλλο (ενδεχομένως) σου δυσκολεύει την ζωή, πιάνει η άκρη του ματιού σου έναν τσιμεντόλιθο. Λες μπα, ιδέα μου θα είναι. Καθώς κατεβάζεις γυαλί και προσπαθείς να καταλάβεις αν βλέπεις καλά ή αν έπαθες εγκεφαλικό από το ποσό που πλήρωσες για την ξαπλώστρα, ο τσιμεντόλιθος εντέλει μοιάζει με βιβλίο.
Από αυτά τα βιβλία που τα απέφευγες σαν διάολος γιατί αν τα κουβαλούσες πάθαινες λουμπάγκο και γιατί οι κουλ αλλά ενοχλητικοί φίλοι σου που τα διάβαζαν δεν σταματούσαν να σε πρήζουν γι’αυτά. Αν θες λοιπόν κι εσύ να την «σπάσεις» στους υπόλοιπους λουόμενους και να σε κοιτάνε περίεργα, ιδού 5 από αυτά:
Φαινομενολογία του πνεύματος, Γκέοργκ Χέγκελ
«Η Φαινομενολογία του πνεύματος πρόκειται να αντικαταστήσει τις ψυχολογικές εξηγήσεις ή ακόμη τις αφηρημένες έρευνες για τη θεμελίωση της γνώσης’». Ήδη από την περιγραφή, καταλαβαίνεις ότι το βιβλίο του Χέγκελ δεν πρόκειται να σου κάνει πιο εύκολη την ζωή. Μάλλον το ακριβώς αντίθετο. Δίτομο, με περίπου 1000 σελίδες στην ελληνική έκδοση, παραμένει μέχρι και σήμερα ένα από τα πιο δυσνόητα κείμενα και συνάμα ένα κορυφαίο έργο της ευρωπαϊκής φιλοσοφίας με σκοπό να σου αλλάξει την σκέψη (και την υπομονή ενδεχομένως).
Είναι και χρόνος, Μάρτιν Χάιντεγγερ
Ιδιάζουσα περίπτωση ο συγγραφέας του συγκεκριμένου έργου. Θεωρείται από τους κορυφαίους φιλοσόφους του 20ου αιώνα με πολύ βαθιά σκέψη, έχει όμως επιβαρυμένο παρελθόν. Εξέφρασε ρατσιστικές αντιλήψεις και δεν έκρυψε τον αντισημιτισμό του όπως και την υποστήριξή του στο ναζιστικό κόμμα της Γερμανίας. Μαζί με αυτά, άφησε πίσω του ένα έργο που συζητιέται ακόμη για τη δυσκολία του και για τον δυναμισμό του.
Οδυσσέας, Τζαίημς Τζόυς
Με 824 σελίδες ξετυλίγεται ένα κουβάρι ή διαφορετικά, ένα από τα πιο δύσκολα και συνάμα πιο όμορφα κομμάτια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ο Τζόυς γράφει ουσιαστικά ένα ομηρικό έπος στο επίκεντρο του οποίου βρίσκεται ο Λεοπόλδος Μπλουμ. Τον ακολουθούμε στην καθημερινότητά του, βασικά στον απολογισμό μιας και μόνης μέρας, 16 Ιουνίου του 1904 στο Δουβλίνο. Βαρύ και επικό.
Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο, Μαρσέλ Προύστ
7 τόμοι. Το ξαναγράφω μη τυχόν νομίζετε ότι έκανα κάποιο τυπογραφικό. 7 τόμοι. Δαιδαλώδες, ιδιαίτερο, μακρόσυρτο. Δεν γνωρίζω κάποιον που να το έχει τελειώσει. Είναι ένα έργο που έχει να κάνει με την αυτοβιογραφική μνήμη και την ζωή του συγγραφέα ενώ ο ίδιος στοχάζεται το νόημα του κόσμου και αναρωτιέται, γαντζώνεται στον χρόνο που κυλάει. Έχουμε κάνει κάτι στους Γάλλους και μας εκδικούνται;
Ιστορία της παρακμής και της πτώσεως της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, Έντουαρντ Γκίμπον
Ποιος ο λόγος να ασχοληθεί κανείς με ένα βιβλίο που γράφτηκε στα τέλη του 18ου αιώνα; Η αλήθεια πως αυτό το μνημειώδες έργο έχει σε μεγάλο βαθμό ξεπεραστεί όπως και οι απόψεις του συγγραφέα του. Εκφράζει το πνεύμα μιας άλλης εποχής αναστοχασμού όπου το επίκεντρο της σκέψης του Δυτικού κόσμου ήταν η ιστορία της Ρώμης την οποία διηγείται ο Γκίμπον. Με τις υποτιμητικές αναφορές του στον Χριστιανισμό εισέπραξε το μένος της Εκκλησίας στην εποχή του. Ξεπερασμένος ίσως, αλλά με δυνατά μηνύματα μάλλον.
Σε κάθε περίπτωση, αν στην παραλία δεν υπάρχουν οι τύποι που παίζουν τένις και νομίζουν ότι βρίσκονται σε τουρνουά με τον Ναδάλ, μπορείς να πάρεις την θέση τους ως σπαστικός (αλλά διαβασμένος) της παραλίας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
