Το Black Μirror του Netflix είναι μια σειρά, που δεν χρειάζεται συστάσεις. Η ανθολογία ψηφιακών μύθων που δημιούργησε ο Τσάρλι Μπρούκερ το 2011 -και από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως ένας νέας γενιάς «απόγονος» του πρωτοποριακού στην εποχή του The Twilight Ζone- δημιούργησε ουσιαστικά ένα νέο είδος τηλεοπτικής μυθοπλασίας, που καθόρισε την εποχή, αφήνοντας σημάδι διαρκείας στην ποπ κουλτούρα.
Το πιο συναρπαστικό, όμως, με το Black Μirror είναι η επιδίωξη του να αλλάζει, να ξεπερνά ακόμα και τα στερεότυπα που το ίδιο έχει θέσει και να αδιαφορεί για τις προσδοκίες των φαν περί του τι πρέπει να περιλαμβάνει ένα επεισόδιο, που φέρει την υπογραφή του. Το καταφέρνει; Προφανώς όχι πάντα, σίγουρα όχι με την ίδια επιτυχία. Καταφέρνει, όμως, να προχωρήσει σε καινούρια, συναρπαστικά, μονοπάτια με έξι νέα επεισόδια, από τα οποία κανένα δεν μοιάζει με το προηγούμενο -ασχέτως αν σε κάποιες περιπτώσεις συνδέονται μεταξύ τους.
Συναίσθημα και σύνδεση με το παρελθόν
Αμέτρητες λίστες κατάταξης και βαθμολόγησης των επεισοδίων του 7ου κύκλου κυκλοφορούν αυτή τη στιγμή στο Διαδίκτυο -σε διαφορετικές γλώσσες. Σπανίως συμφωνούν μεταξύ τους. Όχι γιατί δεν υπάρχει κανένα εξαιρετικά δυνατό, ώστε να το λατρέψουν οι πάντες, όπως έγινε σε προηγούμενες σεζόν. Αλλά γιατί από όλα έχεις κάτι διαφορετικό να κρατήσεις. Και κυρίως, γιατί ο νέος κύκλος δεν είναι μόνο μια προσπάθεια επιστροφής στις ρίζες -του παλιού καλού Black Mirror- αλλά είναι και ο πιο ανθρώπινος και συναισθηματικός κύκλος στη μέχρι στιγμής ιστορία του.
Διαβάστε επίσης: Η τεράστια επιστροφή του Black Mirror και όλες οι σειρές που θα δούμε τον Απρίλιο
Η επαφή με το παρελθόν δεν λείπει. Η έβδομη σεζόν περιλαμβάνει το πρώτο σίκουελ στην ιστορία του Black mirror, που επιστρέφει στο -αξέχαστο- εικονικό σύμπαν του “USS Callister” -στο ίσως πιο διασκεδαστικό επεισόδιο- αλλά και το -μέτριο- “Plaything”, που είναι συνδεδεμένο με το “Bandersnatch” (του 2018). Υπάρχει επίσης το ατμοσφαιρικό και γεμάτο συναίσθημα “Hotel Reverie”, που έχει κοινά με ένα από τα πλέον επιτυχημένα επεισόδια στην ιστορία της σειράς, το “San Junipero” του τρίτου κύκλου, όμως η προσέγγιση και η αισθητική είναι εντελώς διαφορετικές.
Όταν το Black Μirror προκαλεί τον εαυτό του
Και υπάρχει, βεβαίως, το “Eulogy” (Επικήδειος), ίσως το κορυφαίο, το πιο συναισθηματικό και πιο ανατρεπτικό επεισόδιο στην ιστορία της σειράς, στο οποίο το Black Mirror προκαλεί τον ίδιο τον εαυτό του.
Εδώ η εξελιγμένη τεχνολογία δεν δείχνει ούτε εφιαλτική, ούτε στο ελάχιστο επικίνδυνη. Ο κανόνας των ανυπολόγιστων συνεπειών, που η τεχνητή νοημοσύνη σηματοδοτεί όταν παρακολουθείς Black mirror, εδώ καταρρίπτεται.
Όσοι περιμέναμε, διαβάζοντας τη σύνοψη, να δούμε τον υπέροχο Πολ Τζιαμάτι να παγιδεύεται σε εικονικούς κόσμους, κάναμε λάθος. Το Black Mirror έκανε τη μεγαλύτερη ανατροπή, καταρρίπτοντας τον ίδιο το θεμέλιο λίθο του, με ένα επεισόδιο αφιερωμένο -απλώς και μεγαλειωδώς- σε έναν δυνατό αλλά χαμένο έρωτα, εκτός ψηφιακού κόσμου. Σε μια δραματική, γεμάτη συναίσθημα, αδυναμίες και τρυφερότητα, ιστορία αγάπης, με ήρωα έναν άντρα που μέσα από το -προαιώνιο- κλισέ ενός χαμένου γράμματος, ανακαλύπτει τη ζωή που δεν κατάφερε να ζήσει.
Το “Eulogy” δεν είναι ακόμα ένα επεισόδιο του Black Μirror. Είναι ένα ταξίδι σε όσα δεν ζήσαμε, σε επιλογές που δεν κάναμε. Είναι η μεγάλη έκπληξη, που επιβεβαιώνει ότι το Black Mirror δεν μπαίνει σε όρους και κανόνες. Μπορεί να σε τρομάξει, μπορεί να σε αγχώσει, μπορεί να σε κάνει να γελάσεις, μπορεί -από το πρώτο επεισόδιο της ιστορίας του- να σε φρικάρει, αλλά μπορεί και να σε συγκινήσει όχι με εικονικές πραγματικότητες, αλλά με μια απλή ιστορία της αληθινής ζωής.
Ψηφιακοί δαίμονες και σουρεαλιστικά twists
Από εκεί και πέρα, για Black Mirror μιλάμε, οι ψηφιακοί «δαίμονες» δεν λείπουν από τον έβδομο κύκλο, με το Bête Noire να ξεχωρίζει ως μια ιστορία εκδίκησης με το απαραίτητο -σουρεαλιστικό- twist στο τέλος. Φυσικά το σύμπαν του USS Callister φυλάξτε το για το τέλος (μαζί με το “Eulogy”), ενώ εξαιρετικά δυνατό και απολύτως πιστό στο πνεύμα του Black Mirror είναι και το πρώτο επεισόδιο της σεζόν, που έχει κάτι από Τρούμαν Σόου στο πιο εφιαλτικό του.
Διχασμένες εμφανίζονται οι κριτικές και τα σχόλια των φαν για το μεγαλύτερο σε διάρκεια επεισόδιο, το Hotel Reverie, που έχει κάποια κενά λογικής (ποιος μπορεί να ήθελε να δει σήμερα π.χ. την Καζαμπλάνκα, με την Τζένιφερ Λόπεζ ή την Μπιγιονσέ στο ρόλο του Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ;), αλλά έχει και κάτι από μαγεία παλιού Χόλιγουντ και μια υπέροχη Έμα Κορίν στο ρόλο της σταρ των ‘40s.
Άλλοτε αστείο, άλλοτε καταθλιπτικό, άλλοτε έντονα καυστικό απέναντι στους εφιάλτες των ψηφιακών εποχών κι άλλοτε γεμάτο συναίσθημα και τρυφερότητα απέναντι στις αδυναμίες των ανθρώπων, το Black mirror
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
