Φίλοι που απλά τζαμάρουν σε ένα μικροσκοπικό stage στα έγκατα της Αθήνας. Ολόγυμνα σπριντ σε μια μεταμεσονύχτια εξόρμηση σε ένα Δημαρχείο. Η πλάκα με τον συναγερμό που έκανε τον ύπνο στο βαν ακόμα πιο βασανιστικό. Τα ατελείωτα Master League στο Pro 6 που σκότωναν τον χρόνο του ταξιδιού στα τουρ. Το φωτογραφικό κλικ που κόντεψε να χαλάσει μια φιλία. Η πιο περιπετειώδης πτήση που κατέληξε σε εξώδικο.
Το εμβληματικό live που έπαιξαν εμπειρικά, χωρίς να ακούνε νότα, ένα live που θύμιζε «προαύλιο φυλακής», ένα άλλο, μπροστά σε 12.000 κόσμου, που ολοκληρώθηκε με νυχτοκάματο στο μπαρ. Το κράξιμο στο Loyal to the Pack και η ασπίδα του κόσμου. Ο μπάρμπας που θύμιζε δημόσιο υπάλληλο στην Ελλάδα, αλλά έντυνε άψογα με φλόγες το stage σε ένα από τα μεγαλύτερα φεστιβάλ της Ευρώπης και η σχέση με τον κόσμο που κατέληξε να είναι «η πιο ωραία π@ρτο!ζ@ που έχει φτιαχτεί ποτέ».
Είναι δύσκολο να διηγηθεί κανείς με απόλυτη σύνδεση και συνέχεια όλα όσα έχουν ζήσει οι Planet of Zeus. Για αυτό δώσαμε το μικρόφωνο στους ίδιους. Λίγες ημέρες πριν το ιστορικό live στην Τεχνόπολη για τα 25 τους χρόνια, συναντήσαμε στα Few Studios τον Μπάμπη (φωνή, κιθάρα), τον Στέλιο (κιθάρα) και τον Σεραφείμ (ντραμς), τους βομβαρδίσαμε με φωτογραφίες και τους ακούσαμε να ξετυλίγουν το κουβάρι της πορείας τους κοιτώντας μερικές από τις - περισσότερο ή λιγότερο γνωστές - πιο χαρακτηριστικές στιγμές τους.
Κάθε εικόνα κι άλλη ιστορία. Κατορθώματα που βγαίνουν από τη λίστα τους, όνειρα που εκπληρώνονται και νεά όνειρα που ακόμα και τώρα γεννιούνται. Αναμνήσεις, γέλια, αναποδιές, ανέκδοτες ιστορίες από ένα ταξίδι με ταπεινή αφετηρία αλλά αλλεπάλληλες κορυφές που ανταγωνίζονται η μια την άλλη. Μέχρι το επόμενο live, μέχρι την επόμενη κορύφωση.
01 - Planet of Zeus, the early years. Στα μέσα των 00s, στο θρυλικό Rodeo Club στη Χέυδεν
«Είναι όλα αλλαγμένα, έτσι;», λέει ο Σεραφείμ. Δίνει τον τόνο. Ο ίδιος ακόμα δεν ήταν στην μπάντα τότε. Έχουν περάσει περίπου 20 χρόνια. «Τότε εγώ έπαιζα τύμπανα, δεν ήξερα αλλά έπαιζα. Και σε αυτό το live φέραμε έναν φίλο μας να τζαμάρουμε κι έχω πάρει την κιθάρα του και μου είναι κάπως χαμηλά. Παίζει ντραμς ένας φίλος μας λοιπόν, ο Μηνάς Λιάκος, για πλάκα. Ο Σεραφείμ είναι από κάτω, στο ένα μέτρο”, θυμάται ο Στέλιος. “Αυτή η κιθάρα του Μπάμπη δεν υπάρχει, έχει σπάσει, το μαγαζί δεν υπάρχει, τα ρούχα δεν υπάρχουν, για κάποιους και τα μαλλιά», προσθέτει ο Σεραφείμ. Τότε ο ρόλος του στους Planet of Zeus ήταν πολύ πιο απλός: «Τους έδινα ό,τι οργανάκι μπορούσα και πήγαινα κι έπινα μπίρες».
02 - Τι δουλειά έχει μια ροκ μπάντα στο Δημαρχείο του Χολαργού μετά τα μεσάνυχτα;
«Το 2010 οι Planet μπαίνουν να ηχογραφήσουμε το Macho Libre με τον Θοδωρή Ζευκιλή και έχει τη φαεινή ιδέα να κάνουμε ένα guerrilla recording σε ένα θέατρο του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Χολαργού όπου υπήρχε πρόσβαση για συγκεκριμένα 8 ώρες το βράδυ. Μπήκαμε, γράψαμε τα τύμπανα και τελικά αυτή η ιδέα είχε πολύ μεγάλη επιρροή στον ήχο του άλμπουμ. Υπάρχουν τρομερά αστείες ιστορίες εκεί μέσα. Και υπάρχει και μια ιστορική στιγμή.
Δεν θυμάμαι σε ποιο κομμάτι, αλλά ενώ ηχογραφώ και είμαι στο απόλυτο zone, βγαίνει πίσω από μια κουίντα ο Jay (σ.σ ο μπασίστας) ολόγυμνος και αρχίζει και τρέχει σε όλο το θέατρο και κάνει τη λεγόμενη προπέλα. Παρ’όλα αυτά, δεν γέλασα στο take, το οποίο δείχνει πόσο επαγγελματίας ήμουν από πολύ μικρή ηλικία», περιγράφει γελώντας άνετα πια ο Σεραφείμ.
03 - Τουρ, ατελείωτες ώρες ταξιδιού από πόλη σε πόλη και Pro Evolution Soccer 6 μέσα στο βαν
«Αυτοί που μας νοίκιασαν το βαν στη Γερμανία, επειδή, σου λέει, μπάντες μπαίνουν εδώ μέσα, όλοι οι καμένοι του κόσμου, έβαζαν μέσα μια μικρή οθονούλα LCD κι ένα PlayStation, το προηγούμενο από το τελευταίο με δεκαπέντε καλούς τίτλους. Εμείς φυσικά σαν Έλληνες, ασχολήθηκαμε με το Pro. Και μάλιστα σε εκείνο το τουρ είχαμε στήσει αυτό που τότε υπήρχε και λεγόταν Master League, που έπαιρνες μια ομάδα και την πήγαινες χρόνια. Και αυτό γινόταν τώρα κάθε μέρα ότι "πρέπει να συνεχίσουμε, έχουμε και μια υποχρέωση, ένα πρωτάθλημα να πάρουμε". Φοβερά περνάγαμε, δεν καταλάβαινες πότε έφτανες», λέει ο Στέλιος, που έχει σκοτώσει άπειρη ώρα στο βαν με ένα τηλεχειριστήριο στο χέρι.
04 - Οι Planet of Zeus δίπλα στους αγαπημένους τους Clutch, στην κοινή τους περιοδεία το 2015
«Με αυτή τη φωτογραφία έκανε περίπου έξι μήνες να μας μιλήσει ο πολύ καλός μας φίλος και φωτογράφος Έβαν Μαραγκουδάκης, ο οποίος είχε ακολουθήσει όλο το τουρ. Και με κάποιο τρόπο έχασε αυτό το κλικ, που τραβήχτηκε από ένα κωλοκινητό της κακιάς ώρας», θυμάται ο Σεραφείμ. «Τίποτα, επειδή ήμασταν κομπλεξικοί τώρα, νιώθαμε παιδάκια που τους υποχρεώνουμε, έπαιξε ότι "ε, μπορείτε τώρα για τη φωτογραφία;" από τη δική τους πλευρά και εμείς ήμασταν "Ναι, ναι, ναι, ναι" και μπήκαμε όλοι εκεί να γίνει οπωσδήποτε», λέει ο Στέλιος και ο Μπάμπης προσθέτει: «Τράβηξε όλες τις φωτογραφίες του τουρ κι έχασε την πιο iconic». «Απόλυτη προδοσία», χαρακτηρίστηκε αυτό το σκηνικό από τον Έβαν, πριν το χάσμα αναπόφευκτα γεφυρωθεί.
05 - Η Ιερά Οδός τίγκα για χάρη των Planet of Zeus. Απρίλιος του 2015, ένα φράγμα που έσπασε
«Ε, καλά. Κορυφαίο», λέει ο Μπάμπης. Απλά, λιτά και απέριττα. «Είναι ένα live πολύ εμβληματικό στην ιστορία της μπάντας, αλλά αυτό που δεν ξέρει ο κόσμος είναι ότι για την ίδια την μπάντα ήταν τρομακτικά επεισοδιακό», προσθέτει ο Σεραφείμ. Ο Μπάμπης παίρνει ξανά τον λόγο: «Δεν ακούγαμε τίποτα, από την πρώτη νότα, μέχρι την τελευταία».
«Χωρίς να το ξέρουμε όμως, την κρυάδα τη φάγαμε on stage, στο soundcheck πήγαιναν όλα καλά. Και απλά ανεβαίνουμε στο stage και συνειδητοποιηούμε ότι ακούμε κάθε νότα τρεις-τέσσερις φορές. Κάθε ντραν, κάθε ταμπουριά. Και παίξαμε εμπειρικά δύο ώρες live χωρίς να ακούμε στην πραγματικότητα». «Ήμασταν απογοητευμένοι, αλλά, εντάξει, ήταν μια πολύ μεγάλη στιγμή για αυτό που λέγεται ροκ στην Ελλάδα. Κάπως άνοιξε προς ένα ευρύ κοινό το πράγμα, για να μη θεωρούν έναν φτωχό συγγενή τις μπάντες που ασχολούνται με αυτό», λέει ο Σεραφείμ.
06 - «Σε λίγα χρόνια αυτό θα είναι ύμνος»
Το 2016 οι Planet of Zeus κυκλοφορούν το Loyal to the Pack. Προκαλούν με τη νέα τους αισθητική, τον νέο ήχο. Πόλεμος στα σχόλια, hate, κράξιμο από «πρωτοδισκάκηδες». Και ανάμεσα σε όλα τα comments, ένα που, σήμερα, φαντάζει προφητικό. «Έβλεπε πολύ μπροστά εδώ ο φίλος…», λέει ο Μπάμπης, που χαρακτηρίζει αυτό το άλμπουμ ό,τι πιο απογυμνωμένο είχε κάνει η μπάντα μέχρι τότε.
«Τότε, η μπάντα έπαψε να ανήκει στην μπάντα και πέρασε σε ένα πάρα πολύ ευρύ ακροάτηριο. Δεν ήταν εύκολη η διαχείριση της κριτικής», τονίζει ο Σεραφείμ και ο Μπάμπης πετάγεται ξανά: «Όμως ήρθαμε και αντιμέτωποι πρώτη φορά με μια μορφή ασπίδας που έβαλε ο κόσμος, που έκραζαν αυτούς που κράζουν. Φοβερό». «Σαν σημείο, ήταν σαν μια ενηλικίωση για την μπάντα», λέει ο Στέλιος. Όλοι συμφωνούν. Όπως συμφωνούν και για την προφητική φύση εκείνου του comment πριν από εννέα χρόνια.
07 - Ένα διήμερο, ιδρωμένο live, μια ζωντανή ηχογράφηση που έγινε δίσκος
«Υπήρχε ένας μικροτσακωμός πριν από αυτό. Ήμασταν ήδη έναν μήνα τουρ πριν από το live. Το είχαμε φτιάξει έτσι ώστε η μπάντα να είναι καλοκουρδισμένη, να γίνει χαμός. Οπότε τη μέρα που φτάσαμε στην Αθήνα, εγώ που έχω υπάρξει κι ένας μικρός δυνάστης σε αυτά έλεγα "Δεν πάει κανείς σπίτι, θα μείνουμε όλοι μαζί στο σπίτι του Προβή στην Τοσίτσα, δεν θα δείτε τις κοπέλες σας, αυτό πρέπει να καταγραφεί αύριο’. Αυτό”», θυμάται ο Σεραφείμ γελώντας.
«Σαν λάτρεις του ροκ, πάντα λέγαμε ότι δεν υπάρχεις σαν ροκ μπάντα αν δεν βγάλεις έναν live δίσκο. Κι εμείς ήμασταν σε φάση ότι αφού μπορούμε, πρέπει να το κάνουμε. Ήταν ένα τσεκ, ότι έγινε κι αυτό», λέει ο Στέλιος.
08 - 12.000 άτομα στο ξέφωτο του ΚΠΙΣΝ, το μεγαλύτερο live της ζωής τους
«Πήγα για δουλειά μετά, τώρα μου έσκασε. Μετά το live, πήγα να βγάλω το νυχτοκάματο του τρόμου», θυμάται - με καλοσυντηρημένη την ξενέρα - ο Μπάμπης και συνεχίζει: «Μέσα σε όλη την πληθωρικότητά της αυτή η μέρα, το πόσο μεγάλο ήταν αυτό, έβγαζε μια οικογενειακή φάση, γιατί έχουμε σχέσεις με τις μπάντες που έπαιξαν μαζί μας και μου έβγαλε ένα πολύ ωραίο vibe».
«Αλλά έβλεπες και κάτι μεγαλειώδες. Φοβερό stage, φοβερό ήχο, φοβερά φώτα. Φοβερές αντιθέσεις. Και κανείς δεν περίμενε τόσο κόσμο… Πάρα πολύς κόσμος». «Αποφασίσαμε αυτό το live να πάρει τη μορφή μιας μέρας φεστιβάλ όπου οι Planet θα ήταν οι curators και διαλέγουν τις μπάντες που θέλουν να παίξουν. Είχαμε τους Supersoul, τους Whereswilder, τους Tuber. Ναι, μια πολύ μεγάλη στιγμή. Δεν είχαμε φανταστεί ότι ο κόσμος θα φτάσει τις 12.000. Α, το πρωί θυμάμαι ότι είχα πάει σε μια κηδεία και ήρθα ντυμένος από εκεί. Μαύρο πουκάμισο, μαύρο παντελόνι», λέει ο Σεραφείμ.
09 - Δύο αφίσες, δύο τουρ στις ΗΠΑ που δεν έγιναν ποτέ
«Θα πάμε ρε Στέλιο!», απαντάει ο Μπάμπης με στόμφο. Δύο φορές προσπάθησαν να βγουν στην Αμερική οι Planet of Zeus, δύο φορές στούκαραν σε τοίχους που δεν εξαρτώνταν από τους ίδιους. «Το πρώτο ήταν κανονισμένο, κλεισμένο, εισιτήρια, τα πάντα όλα και… Covid. Δηλαδή θα γινόταν Απρίλιο του 2020. Όταν πήγαμε να το κάνουμε ξανά ήρθαμε αντιμέτωποι με τον όγκο αιτήσεων για τις βίζες που είχαν μαζευτεί λόγω Covid».
«Εγώ ήθελα να το κάνω, όχι για να γίνει κάτι, αλλά επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε κι έχουμε κάνει αυτά που έχουμε κάνει, να κάνουμε κι αυτό», λέει ο Στέλιος. «Ήταν ένα πολύ μεγάλο τουρ, είχε όλη τη Βόρεια Αμερική, θα ήταν εμβληματικό να το κάνει μια παρέα και χωρίς να παίζει μουσική. Ήταν ένα πολύ μεγάλο βήμα για την μπάντα και προφανώς κάποια στιγμή θα το κάνουμε», δηλώνει ο Σεραφείμ.
10 - Λονδίνο - Ντίσελντορφ. Έχουν περάσει αμέτρητες ώρες ταξιδεύοντας. Αυτή η πτήση ήταν η πιο περιπετειώδης
«Είναι μια αεροπορική εταιρεία που μας άφησε έξω από την πτήση. Ενώ ήμασταν στην πύλη, μπροστά στο αεροπλάνο». Πίσω στο 2013, οι Planet πετούν για Λονδίνο βάζοντας οι ίδιοι τα οργανάκια τους μέσα στο αεροσκάφος με απόλυτη ασφάλεια, αφού, όπως λένε, «τους έχουμε δει αυτούς στις αποσκευές, παίζουν Angry Birds με τις κιθάρες». Έλα που στον γυρισμό η ίδια αεροπορική από το πουθενά αυτή τη φορά δεν δέχεται το λεγόμενο “delivery at aircraft”.
«Μας λένε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αυτό, πρέπει να δώσουμε ένα ποσό. Βάζουμε μια κάρτα, απορρίπτεται, βάζουμε μια δεύτερη και μας λένε ότι η πύλη κλείνει και κατεβάζουν τα πράγματά μας. Εμείς είχαμε live το ίδιο βράδυ στο Ντίσελντορφ. Έπρεπε να κλείσουμε εισιτήρια από άλλο αεροδρόμιο, να φτάσουμε σε άλλο αεροδρόμιο, με το βαν να βρίσκεται σε άλλο αεροδρόμιο στη Γερμανία…». «Τα καταφέραμε. Εγώ κρατάω από αυτή την ιστορία ότι ανεβήκαμε στη σκηνή και παίξαμε live. Α, και ότι κάναμε εξώδικο στην αεροπορική», λέει ο Σεραφείμ.
11 - Temple, 2021. Μια λυσσασμένη παρένθεση μέσα στην πανδημία
«Ένα πολύ ωραίο συγκινητικό live…», λέει ο Μπάμπης. «Έχουν κλείσει τα πάντα λόγω Covid και μετά το καλοκαίρι του 2021. Και κάπως ανοίγει ένα παράθυρο και το μαθαίνουμε ότι κάπως θα ανοίξουν τα live. Κλειστό, όρθιο και με την κανονική χωρητικότητα του χώρου. Κι εμείς θέλουμε σαν τρελοί να παίξουμε» εξιστορεί ο Στέλιος. Δεν προλάβαιναν να το κάνουν σε ένα μεγάλο μαγαζί, ήταν όλα ανέτοιμα.
Κι έτσι επέλεξαν το Temple για ένα λυσσασμένο διήμερο. Ανακοινώθηκε Δευτέρα, έπαιζαν Παρασκευή. «Ήταν κι ο κόσμος στερημένος. Ήταν σαν να παίζουμε σε προαύλιο φυλακής. Αυτό δεν ήταν live, ήταν μαζική ψυχοθεραπεία». «Αν μπορούσαμε να φιληθούμε όλοι με όλους τότε, πιστεύω θα το κάναμε», προσθέτει ο Σεραφείμ. «Μας αρέσουν τα μικρά venues, να φεύγουμε λίγο από τα πολύ, πολύ μεγάλα. Έχει πλάκα, θυμάσαι από πού ξεκίνησες», λέει ο Μπάμπης.
12 - Wacken Open Air 2024, στιγμή βγαλμένη από τα όνειρά τους
«Το τελευταίο ‘τικ’ που μας είχε μείνει από τα μεγάλα ευρωπαϊκά φεστιβάλ του σκληρού ήχου», λέει ο Σεραφείμ. «Παίζαμε την ίδια ώρα με τους Scorpions σε γερμανικό έδαφος, ήταν στο main stage και νομίζαμε ότι εμείς δεν θα είχαμε κανέναν. Ήταν τελικά 15.000 κανίβαλοι που ήρθαν να δουν τους Planet και ήταν απίστευτο live.
Ο Μπάμπης ακόμα ζορίζεται να συνειδητοποιήσει ότι το έζησε: «Αυτό αν μου το έλεγαν όταν ήμουν μικρός, δεν θα το πίστευα. Εγώ έβλεπα τις αφίσεις του Wacken στα έντυπα και άκουγα για αυτό. Για εμάς που ήμασταν μεταλλάδες ως έφηβοι ήταν η Μέκκα». Ακόμα αποθεώνει τον μπάρμπα με τα pyro που η μοναδική του δουλειά ήταν να πατάει ένα κουμπί και να ντύνει με φλόγες το stage. Την έκανε άψογα. «Όταν ήμασταν μικροί, αν είχες μπάντα, ήθελες να παίξεις στο Wacken. Το ήθελαν όλοι», λέει ο Στέλιος.
Τελικά, σε τι έμειναν πιστοί οι Planet of Zeus;
Όλοι το ήθελαν. Εκείνοι τα κατάφεραν. Όπως και τόσα άλλα. Η ανασκόπηση κλείνει σιγά σιγά.
Όλοι μας συνειδητοποιούμε ότι ξεκινήσαμε κοιτώντας κάποια παιδιά που έκαναν την πλάκα τους σε ένα υπόγειο της Αθήνας και φτάσαμε στα ίδια μεγάλα παιδιά - που πλέον έχουν και δικά τους παιδιά - μπροστά σε χιλιάδες άτομα σε ένα από τα πιο εμβληματικά φεστιβάλ της Ευρώπης. Τελικά, σε όλη αυτή την πορεία, σε τι έμειναν πιστοί οι Planet of Zeus;
Στέλιος: «Εγώ νομίζω ότι αυτή την μπάντα την κράτησε το live. Δεν τα πάμε καλά ο ένας με τον άλλον έξι σερί μήνες και ξεκινάει ένα τουρ και μέχρι τη δεύτερη μέρα τα έχουμε λύσει όλα και μετά είναι όλα τέλεια. Όταν δεν κάνουμε κάτι όλοι μαζί, δεν είμαστε καλά».
Μπάμπης: «Το live, το live. Το live είναι όλη η φάση παιδιά. Μεταμορφώνεσαι. Αυτά τα 40 λεπτά, 50 λεπτά, μια ώρα, δύο ώρες είναι που βγαίνω επίσημα από το νορμάλ. Είμαι άλλος άνθρωπος και για αυτό δεν θυμάμαι τι έχει συμβεί την ώρα του live. Είμαι εκτός εαυτού. Κι αυτό είναι που μου δίνει ώθηση να το συνεχίζω. Αυτό που μου δίνει κίνητρο σαν μονάδα είναι το να παίξουμε τα live, να γίνει αυτή η μεταμόρφωση».
Σεραφείμ: «Μείναμε πιστοί σε αυτή την τετράδα, το οποίο δεν είναι απλή υπόθεση. Αλλά και στη μουσική σαν αξία και σύντροφο στη ζωή. Άμα δεν είχα τη μουσική, δεν παίζει να την πάλευα σε αυτόν τον πλανήτη με τίποτα. Και, όσο μπορείς μεγαλώνοντας, θα έλεγα ότι μείναμε πιστοί σε μια παιδική κ@υλ@ ρε παιδί μου, η οποία συντηρείται ακόμη. Ακόμα και τώρα που δεν έχεις την ψευδοντοπαμίνη ότι έχεις κάτι να κερδίσεις. Ε, δεν χάθηκε αυτή η κ@υλ@, πώς να το κάνουμε τώρα; Ή η αγάπη που φτιάξαμε με τον κόσμο. Είναι η πιο ωραία π@ρτο!ζ@ που έχει φτιαχτεί».
Όντως. Και πάμε για ακόμα μια τέτοια πανέμορφη π@ρτο!ζ@ με τους Planet of Zeus, στις 6 Σεπτέμβρη στην Τεχνόπολη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
