Έχω αναπτύξει μια προσωπική θεωρία πως όταν σε μια μάζωξη (με κουλ και ψύχραιμους γείτονες) παίρνει κάποιος την ευθύνη να συνδεθεί στο bluetooth για να αποφασίσει το vibe του πάρτι, υπάρχουν δύο κομμάτια που δεν χάνουν.
Δύο κομμάτια που γεννήθηκαν καλοκαίρια, με το διαχρονικό ηλεκτρονικό DNA τους να ματσάρει με κάθε εποχή και playlist. Δεν έχω αποδείξεις, αλλά πιστεύω ακράδαντα ότι το I Feel Love της Donna Summer και το Αγάπη Υπερβολική της Άννας Βίσση μπορούν να σώσουν το πιο βαρετό πάρτι, γιατί το έχω δει να συμβαίνει.
Ο θρύλος λέει ότι ο Brian Eno, όταν πρωτάκουσε το θρυλικό ντίσκο άσμα της Donna Summer και του Giorgio Moroder, γύρισε στον David Bowie και του είπε «αυτό είναι, μη ψάχνεις άλλο. Αυτός είναι ο ήχος που θα αλλάξει την μουσική του κλαμπ για τα επόμενα δεκαπέντε χρόνια». Και βάλε.
Το I Feel Love είναι ο άσσος στο μανίκι του DJ. Από γέφυρα για να αλλάξεις το mood, μέχρι την εκτόξευση. Ιδανικό επίσης και για να σβήσει το set τις πρώτες πρωινές ώρες, όταν βγαίνει ο ήλιος.
Κάπου εδώ όμως, θα βάλουμε μια άνω τελεία σε αυτό τον ύμνο. Γιατί μαζευτήκαμε σήμερα εδώ για να μιλήσουμε για ένα κομμάτι που δεν γίνεται, δεν γίνεται να το μισήσεις.
Διαβάστε επίσης: Άννα Βίσση: «Αισθάνομαι σαν να ξεκινάω τώρα» - Το συγκινητικό μήνυμα για τις δύο συναυλίες στο Καλλιμάρμαρο
Αν τα σχόλια στο Youtube έβγαζαν κυβερνήσεις, η Αγάπη Υπερβολική της Άννας Βίσση θα έβγαινε αυτοδύναμη ως «το καλύτερο pop dance κομμάτι στην ιστορία». Δίκαιο.
Στη μέση του καλοκαιριού της πρώτης χιλιετίας σκάει ως CD Single με έξι καινούργια κομμάτια και τέσσερις μήνες μετά, στις 23 Νοεμβρίου του 2000, η Κραυγή κυκλοφορεί με δεκαεπτά καινούργια κομμάτια, έξι από το Αγάπη Υπερβολική και κάποια ρεμίξ από τον δίσκο Φωτιά του 1989.
Τα ρεκόρ στα charts που έσπασε είναι σημαντικά, όπως και τα συνολικά 542.000 αντίτυπα που έφυγαν σε παγκόσμιο επίπεδο. Τα νούμερα μπορεί να είναι ωραία, αλλά για τους λάτρεις των ιστοριών, η πραγματική επιτυχία βρίσκεται αλλού.
Στα σχόλια του φοβερού βίντεο κλιπ στο Youtube, ανώνυμοι και μη χρήστες μοιράζονται σκέψεις και βιώματα από ένα κομμάτι που έγινε (και γίνεται) soundtrack πολλών διαφορετικών γενεών.
Η Χριστίνα αναρωτιέται πώς «αυτό το κομμάτι 23 χρόνια μετά μοιάζει τόσο φρέσκο;» για να πάρει την λακωνική απάντηση «γιατί απλά ήταν πολύ μπροστά».
Διαβάστε επίσης: Άννα Βίσση: Μιλά για την περίοδο που η Σοφία Καρβέλα μπήκε σε κέντρο αποτοξίνωσης
«Η ίδια πόρωση είτε το ακούει ένα 15χρονο παιδί, είτε ένας άνθρωπος μεγαλύτερης ηλικίας. ΘΕΑ ΑΝΝΑ!» γράφει ο Θάνος πριν ένα χρόνο και λίγο παρακάτω ένας πιστός υπηρέτης των καπς λοκ τα εξηγεί ωραία και θα ήταν κρίμα να μεταφέρουμε τα λόγια του με μικρά γράμματα.
«ΚΑΡΒΕΛΑ ΑΝ ΑΚΟΥΣ, ΞΕΚΙΝΑ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑ ΑΝΑΛΟΓΟ ΚΟΜΜΑΤΙ, ΕΤΣΙ ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΟ ΑΚΟΥΜΕ ΤΟ 2040. Γιατί η αγάπη υπερβολική είναι ακριβώς αυτή η φάση, γράφτηκε το 2000 και ήταν τόσο μπροστά που ακομα και σήμερα ακούγεται σαν ενα φρέσκο τραγούδι του 2020.... Δε γράφονται κάθε μέρα τέτοια πράγματα».
70 άτομα συμφωνούν με την Kate ότι «ο νέος αιώνας του 2000 ξεκίνησε με την ΒΙΣΣΗ μας» κι άλλοι 147 με την Μαρία που πιστεύει ότι είναι «το καλύτερο ποπ dance κομμάτι όλων των εποχών. Τέτοιο τραγούδι (& τέτοια τραγουδίστρια) δεν ξαναβγαίνει».
Άγνωστοι γράφουν ότι παραμένουν χαμένοι, νοσταλγούν για τα χρόνια που πέρασαν και θυμούνται τον χαμό που έκανε στα μαγαζιά όταν έμπαινε το απόλυτο “dance anthem” της Βίσση πριν του φορεθεί ο όρος διαχρονικό και βρει εκείνους και εκείνες που αλληλεπιδρούσαν κάποτε στα κλαμπ, να αλληλεπιδρούν τώρα πλέον ιντερνετικά.
«Μια χώρα της ευημερίας κολλημένη σχεδόν αποκλειστικά σε οτιδήποτε λαϊκό, με την ποπ να υπάρχει σαν κάτι μακρινό. Και ξαφνικά, ο Καρβέλας βγάζει αυτό. Οι καινοτομίες του ζευγαριού έχουν αφήσει ιστορία στην ελληνική μουσική. Το πόσο μπροστά ήταν –και είναι– η Άννα φαίνεται τα τελευταία χρόνια. Μετά από δεκαετίες στο προσκήνιο, παραμένει φρέσκια σαν να μην πέρασε μια μέρα» γράφει ο Ζ. και ευχαριστεί την Άννα Βίσση που υπάρχει.
Διαβάστε επίσης: Φαν της Άννας Βίσση η Σάρα Τζέσικα Πάρκερ: «Την αγαπώ»
Τραγούδι φαινόμενο, εξωγήινη Άννα και «σεβασμός σε αυτή τη γυναικάρα» λέει ο Τομ και λίγο πιο κάτω η Ρίτσα λέει τα δικά της: «Ενας δισκος διαμαντι!!!Η Αννα στα καλυτερα της, τοτε!!!! Δυναμικη, με φορα, σαρωσε τα παντα σε επιτυχια!!!! Και ενα σωμα τοσο γυμνασμενο!!!!!! Αχ!!!! Αναμνησεις μου ξυπνα αυτο το τραγουδι, σε μια χρονικη περιοδο, που ημουν κι εγω χωμενη σε σκληρες προπονησεις στο γυμναστηριο!!!!».
Η Μαρία μεταφέρει το δικό της βίωμα. «Ήμουνα 5 χρονών όταν βγήκε αυτό το προχωρημένο για την εποχή βιντεοκλίπ και καθόμουν μπροστά στην τηλεόραση σαν χαζοχαρούμενο και το έβλεπα. Θυμάμαι που ρώτησα τη μαμά μου: Ποια είναι αυτή; Και μου απάντησε: Η μεγαλύτερη σταρ που είδε ποτέ η Ελλάδα».
Ένας ανώνυμος χρήστης που πέρα από την Βίσση, μάλλον αγαπάει και το Black Mirror, πηγαίνει την σκέψη του ένα βήμα παρακάτω: «Τόσο το τραγούδι όσο και το βίντεο υπαινίσσονται πολλά περισσότερα από όσα καταλαβαίναμε τότε, ειδικά την σημερινή εποχή της τεχνολογίας και του μεγάλο αντίκτυπου που έχει στη ζωή μας (συναισθηματικές εμμονές, Tinder, μοναξιά, γενιά της υπερσύνδεσης)».
Στα περισσότερα σχόλια ο κόσμος «symfwnei 100%», ενώ κανείς δεν ασχολείται με τις σπίθες που βάζουν κάποιοι πονηροί για την κόντρα Βίσσης-Βανδή.
Ο ΚώσταςΠΑΟΚ παίρνει θέση και γράφει ότι στήριζε Βίσση στο δίπολο, ο Γιώργος αφιερώνει το κομμάτι στην Πανάθα του και ένας επίσης ανώνυμος άντρας γιορτάζει τα 41α γενέθλια του ακούγοντας το με το μυαλό σε εκείνες τις εποχές που «έζησε με τρέλα».
Ο Γκοράκος σβήνει το hype κυνικά και κάπως έτσι ολοκληρώνεται και το δικό μου ταξίδι στα σχόλια, με κάποιους κακόκεφους που μάλλον δεν περνούν ούτως ή άλλως καλά στα πάρτι. «Από το ‘95 μέχρι το 2000 όλα τα κλιπ και τα τραγούδια έτσι ήταν πάνω κάτω. Κλασμένο τέκνο-μπιτ του 2000 είναι, όχι μπετόβεν»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
