Από τα πανηγύρια στα χωριά της Κρήτης, στις μεγάλες sold out συναυλίες και σε βίντεο με εκατομμύρια προβολές. Οι Γιώργος και Νίκος Στρατάκης είναι από τους μουσικούς που έχουν χτίσει τα τελευταία χρόνια, αθόρυβα αλλά δυναμικά, σημαντική διαδρομή στην εγχώρια σκηνή και γεμίζουν τους συναυλιακούς χώρους όπου κι αν βρεθούν.
«Θυμόμαστε έναν πατέρα που ήρθε σε ένα live με τον γιο του και στο τέλος μας είπε πως αυτό που έζησαν, ήταν η πρώτη φορά που ένιωσαν τόσο κοντά μετά από καιρό», λένε κάποια στιγμή στη συζήτησή μας και αυτή η φράση συνοψίζει την κοσμοθεωρία με την οποία αντιμετωπίζουν αυτό που κάνουν και αυτό που μένει στο τέλος της ημέρας, αν τους ρωτήσεις να σου πουν για την πορεία τους έως σήμερα.
Μιλήσαμε με τους Γιώργο και Νίκο Στρατάκη με αφορμή τη μεγάλη συναυλία που ετοιμάζουν στην Αθήνα στις 3 Σεπτεμβρίου, για να αποχαιρετήσουν το καλοκαίρι όπως του αξίζει.
Τι σημαίνει για εσάς η βραδιά στην Τεχνόπολη και τι διαφορετικό περιμένετε;
Είναι μια βραδιά-σταθμός. Όχι γιατί αλλάζει κάτι πρακτικά στη διαδρομή μας, αλλά γιατί εκεί συναντιούνται όλα όσα κουβαλάμε: η ιστορία μας, οι άνθρωποι μας, οι μουσικές μας, η σχέση με το κοινό. Είναι σαν να δίνεις ένα μεγάλο, συλλογικό ραντεβού με όσους πορεύονται μαζί σου, σιωπηλά ή φανερά. Και αυτή η προσμονή, να τους κοιτάξεις στα μάτια και να τους παίξεις με όλη σου την ψυχή, είναι το διαφορετικό. Η καρδιά του πράγματος.
Όταν τελειώνει μια συναυλία και φεύγει ο κόσμος, ποιο είναι το συναίσθημα που σας κυριεύει;
Μια περίεργη σιωπή. Σχεδόν ιερή. Δεν είναι κενή, έχει βάρος. Είναι σαν να φεύγει κάτι από πάνω σου και την ίδια στιγμή να μένει μέσα σου κάτι άλλο, πιο γεμάτο. Σου αφήνει μια ζεστασιά αλλά και μια σκέψη: “είπαμε όσα έπρεπε; άκουσαν όσα θέλαμε να πούμε;” Συνήθως, είναι ευγνωμοσύνη. Σπάνια το λέμε, αλλά πάντα το νιώθουμε.
Πιστεύετε ότι ένα τραγούδι ή μία μελωδία μπορεί να σώσει κάποιον;
Ίσως όχι να τον σώσει με την κυριολεκτική σημασία, αλλά μπορεί να του αλλάξει την κατεύθυνση. Να του θυμίσει κάτι ξεχασμένο, να του κρατήσει συντροφιά μια δύσκολη νύχτα. Μπορεί να γίνει σανίδα. Εμείς οι ίδιοι έχουμε πιαστεί από τη μουσική σε στιγμές που όλα έμοιαζαν μπερδεμένα. Άρα ναι, ένα τραγούδι δεν είναι μικρό πράγμα.
Η μουσική σας παντρεύει την Κρήτη με τις σύγχρονες επιρροές και παράλληλα με κάτι βαθιά προσωπικό. Ποια είναι τα όρια ανάμεσα στον σεβασμό προς την παράδοση και την ανάγκη να δημιουργήσετε κάτι νέο πάνω σε αυτή;
Δεν είναι εύκολη η ισορροπία. Αλλά δεν χρειάζεται να τη φοβάσαι, αν έχεις μέσα σου αγάπη για την παράδοση, πραγματική, όχι τυπική. Αν πατήσεις με ευθύνη πάνω σ’ αυτό που σου άφησαν οι προηγούμενοι, τότε έχεις δικαίωμα να προσθέσεις τη δική σου φωνή. Δεν είναι θέμα “πειράγματος”. Είναι ζωντανός οργανισμός η μουσική. Πρέπει να αναπνέει, αλλιώς πεθαίνει.
Αν δεν είχατε γεννηθεί στην Κρήτη, τι είδος μουσικής θα επιλέγατε να υπηρετήσετε;
Δύσκολη ερώτηση, γιατί η Κρήτη δεν είναι μόνο τόπος. Είναι τρόπος. Μπορεί να γεννιόμασταν αλλού και να μας τραβούσε κάτι που έχει ανάλογο βάθος. Κάτι που πατά σε ρίζες και σε μνήμες. Δεν θα φεύγαμε ποτέ πολύ μακριά απ’ το λαϊκό στοιχείο. Ίσως blues, ίσως fado. Κάτι που κουβαλάει πόνο, ιστορία και ψυχή.
Στη διάρκεια των live, αισθάνεστε περισσότερο εκτεθειμένοι ή ελεύθεροι;
Είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Η έκθεση είναι τίμημα της ελευθερίας. Αν δεν εκτεθείς, δεν θα νιώσεις ποτέ πραγματικά ελεύθερος πάνω στη σκηνή. Ο κόσμος καταλαβαίνει πότε είσαι αληθινός και πότε φυλάγεσαι. Όταν αφήνεσαι, γεννιέται κάτι μεταξύ σας που δεν επαναλαμβάνεται. Και τότε, ναι, είσαι πραγματικά ελεύθερος.
Αν κάποιος που δεν σας έχει ξανακούσει σας ρωτούσε “γιατί να έρθω στην Τεχνόπολη στις 3 Σεπτεμβρίου;”, τι θα του λέγατε;
Γιατί θα είναι μια βραδιά που δεν στηρίζεται σε σκηνικά, αλλά σε αλήθειες. Δεν θα έρθει να δει ένα “σόου”, αλλά να συμμετάσχει σε μια εμπειρία. Να τραγουδήσει, να συγκινηθεί, να νιώσει πως κάτι του ανήκει. Γιατί σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, εκείνη τη νύχτα, θα υπάρχει ένα σταθερό σημείο: η μουσική που ενώνει.
Υπάρχουν στιγμές που σας καθοδηγεί η λύρα και το λαούτο;
Αρκετές φορές. Είναι σαν να ζωντανεύουν μόνα τους. Σου λένε προς τα πού να πας. Εσύ νομίζεις ότι παίζεις, αλλά στην ουσία ακούς. Και μετά ακολουθείς. Αν τα εμπιστευτείς, σε πάνε σε μέρη που το μυαλό μόνο του δεν θα σκεφτόταν ποτέ.
Ποιο είναι το πιο ηχηρό «όχι» που έχετε πει στην καριέρα σας;
Σε ό,τι πήγε να μας αλλάξει για να “χωρέσουμε” κάπου. Στην ιδέα πως πρέπει να κόψεις κάτι από εσένα για να γίνεις πιο αποδεκτός. Δεν ήταν εύκολα “όχι”, γιατί συχνά συνοδεύονταν από ευκαιρίες. Αλλά τα κρατήσαμε. Και σήμερα ξέρουμε ότι κάναμε καλά.
Τελικά, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον καλλιτέχνη και τον μουσικό;
Υπάρχει. Ο μουσικός μπορεί να έχει τεχνική, να παίζει άψογα. Ο καλλιτέχνης βάζει μέσα και την ψυχή του. Δεν μετριέται πάντα με νότες αυτό. Είναι αυτός που τολμά να είναι ευάλωτος. Που κουβαλάει μια ιστορία και την μετατρέπει σε ήχο.
Παρατηρείτε τον κόσμο πώς αντιδρά στις μουσικές και τα live σας; Μια ιστορία που σας έχει αποτυπωθεί μέσα από τις εμφανίσεις σας;
Τον παρατηρούμε πολύ. Ο κόσμος είναι ο καθρέφτης. Και οι ιστορίες αμέτρητες. Θυμόμαστε έναν πατέρα που ήρθε με τον γιο του και μετά το τέλος μας είπε πως αυτό που έζησαν ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσαν τόσο κοντά μετά από καιρό. Ένα ζευγάρι που χόρευε σούστα ενώ ο άνδρας καθόταν σε αναπηρικό αμαξίδιο. Μία μητέρα με τον 15χρονο γιο της, που μας είπε ότι μας ακούει από την κοιλιά της μάνας του. Ανθρώπους που κλαίνε, είτε από χαρά είτε από λύπη, καθώς γίνονται ένα με τα τραγούδια μας. Μπορεί να μην ξανασυναντηθούμε ποτέ με όλους αυτούς, αλλά αυτή η αλήθεια θα μείνει για πάντα μέσα μας.
***
Γιώργος & Νίκος Στρατάκης
3 Σεπτεμβρίου 2025, Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Εισιτήρια στο Ticketmaster.gr
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
