Η βραβευμένη με Grammy συμμετοχή τους στην Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού είναι η metal performance που έχουν δει τα περισσότερα μάτια από τότε που οι Black Sabbath γεννούσαν αυτό τον σκληρό ήχο στα συννεφιασμένα στενά του Birmingham. Ας το ομολογήσουμε: Είναι από τα ρεκόρ που δύσκολα θα σπάσουν.
Οι Γάλλοι Gojira, βέβαια, δεν είναι απλά κάτι τύποι που εμφανίστηκαν από το πουθενά σκαρώντας μία σκληρή εκδοχή ενός από τα πιο εμβληματικά τραγούδια της Γαλλικής Επανάστασης που πρωτοακούστηκε την Άνοιξη του 1790. Έχουν μία μακρά πορεία στη σκηνή τους.
Για την ακρίβεια, ειδικά από τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας με το “L’ Enfant Sauvage” κράτησαν, μαζί με τους Mastodon, μία ολόκληρη μουσική που έμοιαζε κατά καιρούς εκτός εποχής και βυθισμένη σε εσωτερικές κόντρες για το ποιος είναι ο αυθεντικός και ποιος ο ψεύτικος εκφραστής της.
Πλέον, χάρη και στους Gojira, η φρέσκια metal μουσική κοιτάει μεν προς το παρελθόν και την κληρονομιά της αλλά μοιάζει να έχει αποκτήσει μία νέα θέση στον πλανήτη. Η εμφάνιση του Gojira στη μάλλον πιο δυνατή στιγμή της Τελετής Έναρξης είναι μόνο μία αποτύπωση μίας διαρκώς ανερχόμενης δύναμης.
Πριν λίγο καιρό, ανακοινώθηκε η εμφάνιση των Gojira στην Ελλάδα στο πλαίσιο του Release Athens Festival, σε μία από τις σημαντικότερες συναυλίες της χρονιάς που θα γίνει στην Πλατεία Νερού, το Σάββατο στις 19 Ιουλίου.
Με αφορμή την πολυαναμενόμενη εμφάνισή τους, μιλήσαμε μέσω Zoom με τον Mario Duplantier, τον ντράμερ της μπάντας και αδερφό του frontman, Joe Duplantier. Στο επίκεντρο βρέθηκε η Ελλάδα, η metal σκηνή και φυσικά η εμφάνισή τους στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Όταν μιλάμε για metal, όλοι σκέφτονται τη Νορβηγία, τη Δανία και τις χώρες της Σκανδιναβικής. Εσύ γνώριζες ότι και η ηλιόλουστη Ελλάδα έχει μεγάλη metal σκηνή;
To γνώριζα μεν αλλά το κατάλαβα πραγματικά, όταν έπαιξα στην Ελλάδα για πρώτη φορά. Είδα το μέγεθος του κοινού και ενθουσιάστηκα. Πάντως ούτως ή άλλως γνώριζα τους Rotting Christ και τους Septic Flesh, τους οποίους άκουγα φανατικά, όταν ήμουν στην εφηβεία μου και έψαχνα πολύ τη black metal και τη death metal.
Eίμαι, λοιπόν, τρομερά ενθουσιασμένος που γυρνάμε στην Ελλάδα, γιατί είναι και λίγο σπάνιο για εμάς να παίζουμε εκεί.
Μου είπες για την εφηβεία σου. Αλήθεια, ποια ήταν η πρώτη metal μπάντα που άκουσες;
Ήταν οι Metallica. Ήμουν γύρω στα 11 και ήμουν άσχετος όσον αφορά τη metal μουσική. Με τη μουσική γενικά δηλαδή. Την εποχή εκείνη ο αδερφός μου, που τότε ήταν στα 16 του, είχε κόλλημα με τους Metallica. Στο δωμάτιο του έπαιζε όλη την ώρα, οπότε σταδιακά άρχισα και εγώ να κολλάω.
Στην αρχή δεν καταλάβαινα τίποτα αλλά ήταν τόσος πολύς ο όγκος της μουσικής των Metallica που άκουγα, ώστε σιγά-σιγά άρχισα να την απολαμβάνω. Στο τέλος έφαγα και εγώ κόλλημα.
Αλήθεια το όνομά σας πώς προέκυψε; Ήσασταν fans των ταινιών Γκοτζίλα;
Ήταν ιδέα του αδερφού μου. Εγώ δεν γνώριζα το τέρας αυτό, όταν ήμουν παιδί. Στη Γαλλία γενικά δεν ήταν και τρομερά γνωστό. Η εικόνα όμως ενός τεράστιου τέρατος ήταν όμορφη για τα εξώφυλλα. Ταυτόχρονα, βέβαια, το βασικό ήταν και η οικολογική του διάσταση: Ο Γκοτζίλα είναι σαν μία επανάσταση της φύσης.
Είχαμε από μικροί αυτή την έννοια της τιμωρίας και της εκδίκησης από τη μία και μία πολύ στενή σχέση με τη φύση από την άλλη. Βλέπαμε ότι ο άνθρωπος προσπαθεί να κυριαρχήσει πάνω στη φύση προκαλώντας ταυτόχρονα την καταστροφή της.
Ήταν το L’ Enfant Sauvage το άλμπουμ που άλλαξε τη ζωή σας;
Θα έλεγα ότι το “From Mars to Sirius” ήταν το άλμπουμ που μας πήγε στο επόμενο επίπεδο με την έννοια ότι τράβηξε την προσοχή πολλών και πολύ σημαντικών προσωπικοτήτων στη metal σκηνή, όπως ήταν οι Lamb of God και οι Metallica. Eίχαμε πάρει γενικά πολύ μεγάλο και θετικό feedback για εκείνο το άλμπουμ.
Η διαφορά στο “Enfant Sauvage” ήταν όταν υπογράψαμε συμφωνία με τη Roadrunner που ήταν το όνειρο για εμάς εκείνη την εποχή. Εκεί ήταν οι Sepultura, οι Fear Factory, οι Death. Όλες αυτές ήταν μπάντες που λατρεύαμε. Ήταν, λοιπόν, ο game changer για εμάς με όρους μάρκετινγκ.
Μπορούσαμε πια να είμαστε παντού, αντί να είμαστε μόνο στη Γαλλία, το Βέλγιο και την Ελβετία. Μπορούσαμε να ταξιδέψουμε σε όλον τον κόσμο και να μας μάθουν σε κάθε άκρη του πλανήτη. Αυτό σίγουρα ήταν μία μεγάλη αλλαγή.
Εσείς και οι Mastodon ήσασταν οι δύο μπάντες που κρατήσατε τη metal σε μία δύσκολη περίοδο της ιστορίας της. Νιώθεις ότι πλέον η μουσική αυτή έχει αποκτήσει και νέα ισχύ;
Σίγουρα, η σκηνή συνεχώς αλλάζει και εξελίσσεται. Έχεις δίκιο ότι οι Mastodon όλα αυτά τα χρόνια έφεραν έναν νέο αέρα. Πρόκειται για μία απίστευτη μπάντα, έχω απεριόριστο σεβασμό για εκείνους. Έχουμε τους ίδιους manager, μιλάμε πολύ συχνά μαζί τους και είναι πολύ έξυπνοι άνθρωποι άνθρωποι. Είμαστε πραγματικά περήφανοι όταν μας συγκρίνουν μαζί τους.
Η νέα γενιά έχει βγάλει μερικά σπουδαία πράγματα. Υπάρχει σε κάποιες από αυτές μία πιο vintage προσέγγιση. Γυρνάνε προς τα 90ς και γίνεται ένας κύκλος. Αυτό είναι κάτι που σέβομαι πολύ, γιατί γίνεται με πολύ μεγάλη δημιουργικότητα και πολύ μεγάλη έμπνευση.
Υπάρχουν πολλοί, τουλάχιστον στην Ελλάδα, που θεωρούν ότι η πραγματική metal πέθανε στα 90ς. Ποια είναι η στάση σου σε αυτό;
Moυ αρέσει πολύ η μουσική εκείνης της εποχής. Μεγάλωσα με μπάντες όπως οι Pantera και οι Sepultura. Δεν θέλω όμως να ακούγομαι σαν ο γεροξεκούτης που νοσταλγεί τα παλιά. Είμαι λίγο νοσταλγικός τύπος ναι αλλά ειλικρινά, ποιος νοιάζεται;
Είμαι 43 και δεν θέλω καθόλου να κρίνω ανθρώπους που είναι 20 έτων και ακούνε καινούργια πράγματα. Είναι πάντως αλήθεια ότι με όρους αυθεντικότητας, τη δεκαετία του 1990 οι άνθρωποι έπαιζαν πράγματι στο στούντιο και ήταν περισσότερο ένα performance. Tώρα νιώθω ότι το θέμα δεν είναι το performance αλλά το να φτιάξεις την πιο catchy μουσική.
Πάμε λίγο στους Ολυμπιακούς. Πώς ήταν η νύχτα πριν την ημέρα που έπαιξες μπροστά από δισεκατομμύρια ανθρώπους;
Μία χαρά ήμουν (σ.σ. γέλια). Ήμουν πραγματικά οκ. Είναι αστείο ότι είχα πολύ λιγότερο στρες γιατί ξέραμε ότι θα παίξουμε δύο λεπτά. Ήταν δηλαδή μία πολύ σύντομη performance. Για να είμαι ειλικρινής, πολύ περισσότερο αγχώνομαι, όταν παίζουμε κάπου headliners μπροστά από 20.000 ανθρώπους. Δεν κοιμάμαι το βράδυ κτλ.
Με την Τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Για μένα, το πραγματικά αγχωτικό είναι να παίζεις 1,5 ώρα με όλη σου την ενέργεια. Αυτό είναι πάρα πολύ απαιτητικό.
Όταν παίζεις 2 λεπτά σε ένα κάστρο είναι φαν. Προφανώς σκεφτόμουν ότι «πωπω τι θα γίνει αν χάσω μία μπαγκέτα, τι θα γίνει αν θα βρέχει πάρα πολύ (που έβρεχε αλλά όχι τόσο πολύ), αν γίνει το ένα και το άλλο αλλά μέχρι εκεί. Ήταν τελικά μία πολύ ευχάριστη εμπειρία.
Νιώσατε ότι εκείνα τα δύο λεπτά εκπροσωπούσατε τη μέταλ σκηνή σε όλον τον πλανήτη;
Ναι, και ήμουν πολύ χαρούμενος για όλους του metalheads εκεί έξω. Αυτός ήταν και ο λόγος που έκανα τόσο δυνατό headbanging. Όταν έπαιζα ήθελα πολύ όλοι αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με τη metal να καταλάβουν κάτι για τη μουσική αυτή. Έδωσα όσα είχα για να το καταφέρω αυτό.
Ένιωθα ότι ήταν ευκαιρία να παρουσιάσουμε κάτι που δεν είναι πολύ γνωστό στα πιο mainstream κοινά. Είναι τρομερό ότι πλέον έχουμε πάρα πολλούς fans που δεν είχαν ακούσει metal ποτέ ξανά. Αφιέρωσα εκείνη την εμφάνιση σε όλους τους metalheads του κόσμου. Ήμουν ένας από αυτούς και ένιωθα ότι ήθελα να τους αγγίξω όλους.
Πώς βγήκε τελικά το "Ah! Ça ira!";
Αυτό που βγήκε είχε προφανώς metal στοιχεία αλλά είχε και στοιχεία κλασικής μουσικής. Δεν ήταν ένα κανονικό τραγούδι, περισσότερο ήταν ένα σύνθημα. Διαρκούσε μόνο 2 λεπτά και ήθελαν να μιλήσουν για την Επανάσταση.
Το βασικό riff που φτιάξαμε ήταν εύκολο και απλό. Θέλαμε κάτι catchy και κάτι που θα μπορούσε να κάνει τους ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με τη metal, να νιώσουν κάτι από αυτή. Σίγουρα σε εκείνη τη φάση δεν θέλαμε να σοκάρουμε κανέναν. Θέλαμε όμως να τραβήξουμε την προσοχή των τηλεθεατών.
Τα πιο μελωδικά σημεία είναι πιο συναισθηματικά και επικά αλλά αυτό είναι κάτι που βρίσκεις ούτως ή άλλως πολύ συχνά στη metal μουσική. Πιστεύω ότι τελικά βρήκαμε την κατάλληλη ισορροπία.
Πώς φαντάζεσαι τη νύχτα σου μετά το τέλος του live στην Αθήνα;
Δεν γνωρίζω αν θα έχουμε κενό την επόμενη ημέρα. Πραγματικά το εύχομαι γιατί αναγκαζόμαστε να έρθουμε στην Ελλάδα για μία ή δύο ημέρες και αυτό είναι πολύ στενάχωρο για εμάς.
Θέλω πάρα πολύ να ανακαλύψω την Ελλάδα και δεν αναφέρομαι μόνο στα πολύ γνωστά και τουριστικά σημεία. Είμαι πολύ χαρούμενος που θα παίξουμε εκεί. Κάποιες φορές λέω τη λέξη «Ελλάδα» και ανατριχιάζω, γιατί η Ελλάδα συμβολίζει κάτι πολύ ισχυρό για εμάς στη Γαλλία.
Πάντοτε το κοινό είναι χαρούμενο, ένθερμο και τρελό και αυτός είναι ένας από τους λόγους που ανυπομονώ να έρθω στην Ελλάδα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
