Το "Rap Diva" ήρθε τυχαία στ' αυτιά μου σ' ένα μπαρ το προηγούμενο καλοκαίρι. Λίγο οι στίχοι με μια ανεπαίσθητη ειρωνεία για τη ραπ κοινότητα, λίγο το flow και η φρεσκάδα, με έκαναν να αναζητήσω τη φωνή πίσω από το track. Κάπως έτσι μπήκε στο ραντάρ μου η Aeon.
Ένα κορίτσι από την Κρήτη που ασχολείται με τη μουσική από τότε που θυμάται τον εαυτό της. Από το βιολί στην κρητική λύρα και από την γκαντούλκα στο ραπ, από το Ηράκλειο, στη Βουλγαρία και την Αθήνα, έχει μπει δυναμικά στη ραπ σκηνή και ήδη έχει κάνει αίσθηση.
Μέσα σε στίχους που απλώνονται από τον φεμινισμό και την πολιτική μέχρι τον έρωτα, η Aeon καταφέρνει να φέρνει μια ισορροπία ανάμεσα στις κοινωνικές ανησυχίες και τα συναισθήματά της, βρίσκοντας έμπνευση κάθε φορά σε όσα την επηρεάζουν βαθιά.
Πριν λίγο καιρό έβγαλε το νέο της άλμπουμ με τίτλο “Haimalina”- ένας δίσκος σε μίξεις και mastering του Θανάσιμου, με φρέσκια αισθητική, δυναμισμό, επιρροές από την παραδοσιακή μουσική, ήχους που εμπεριέχουν έντονα το κρητικό στοιχείο που δένει τόσο smooth με το ραπ και δημιουργεί μια ιδιαίτερη μουσική έκρηξη.
Συναντηθήκαμε ένα ηλιόλουστο μεσημέρι στα Εξάρχεια όπου ξετύλιξε τη σκέψη της για όλα όσα τη βυθίζουν και της δημιουργούν έμπνευση, για τις πρώτες της εφηβικές ρίμες στις πλατείες, την ανάγκη έκφρασης μέσω του ραπ, για τη μουσική που έγινε βίωμα και ξεκλείδωσε τις φωνές των θηλυκοτήτων, τον σεξισμό που υπάρχει ακόμα στη σκηνή και την εύθραυστη ακροβασία ανάμεσα στις δικές της αλήθειες και στην προσωπική της εξέλιξη. Είναι σίγουρα μια φωνή με άποψη, αληθινή και ελεύθερη που έλειπε από τη σκηνή.
Γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης και μεγάλωσε σε ένα κοντινό χωριό. «Από όταν ήμουν 5 ετών έπαιζα ήδη βιολί, ήμουν και σε ένα μουσικό σπίτι αφού η μητέρα μου ήταν μουσικός στους Χαΐνηδες, δασκάλα μουσικής και κιθαρίστρια. Όταν ήμουν 15 πήγαινα στην πόλη μόνη μου για να κάνω ραπ. Αποφάσισα λοιπόν να είμαι κατά βάση στο Ηράκλειο, με παιδιά που γράφουν ρίμες, να αλητεύω, να κάνω μουσική. Στο χωριό πήγαινα απλά μια-δυο μέρες τη βδομάδα να δω τους γονείς μου». Η μουσική ήταν ανέκαθεν μέρος της ζωής της και αναπόφευκτα ο μοναδικός δρόμος που ανοίχτηκε μπροστά της.
Θέλεις να μας πεις πώς το περιβάλλον της παιδικής σου ηλικίας διαμόρφωσε την καλλιτεχνική σου ταυτότητα;
«Τη διαμόρφωσε πολύ. Δηλαδή, το κάνω ήδη να βάζω λύρα σε διάφορα beats και στον καινούριο δίσκο τώρα αλλά και γενικά. Όταν ήμουν 16 χρονών, μίλαγα με τον Πένθιμο Κλόουν ο οποίος είναι από τους πιο καλούς μου φίλους ράπερς και μου είχε πει να βάλω λύρα σε κάποια. Φόρτωσα τη λύρα στην πλάτη, είπα στους γονείς μου ότι πάω βόλτα, ανέβηκα στην Αθήνα και πήγα για πρώτη φορά σε στούντιο και ηχογράφησα λύρα τότε για ένα δίσκο του Πένθιμου, το "Not A Clone, Just A Clown", που βγήκε το '19.
Ήταν η πρώτη εμπειρία από στούντιο που πήγαινα μόνη, επειδή κάποιος πέρα από τους δικούς μου θεώρησε ότι κάνω κάτι καλά. Βασικά εντυπωσιάστηκα από τον εαυτό μου, από την άποψη ότι μου είχε φέρει κι άλλα δύο τραγούδια σε άλλες κλίμακες που δεν φτάνει η λύρα και εγώ κούρδιζα με το αυτί εκείνη την ώρα και το προσάρμοζα. Μέχρι τότε είχα τον κολλητό μου, τον Θάνο στο Ηράκλειο, που είχε ένα μικρόφωνο σπίτι του, οπότε ήταν ωραία φάση που μαζευόμασταν 20 δεκαπεντάχρονα και ηχογραφούσαμε χαλαρά. Το στούντιο μου φάνηκε πιο αγχωτικό και επαγγελματικό».
Έχεις σπουδάσει βαλκανική παραδοσιακή μουσική στη Βουλγαρία. Έχεις επηρεαστεί από αυτό, ενσωματώνεις αυτά τα στοιχεία στο ραπ σου;
«Ναι στην ουσία πήγα για σολιστικό γκαντούλκα στη Βουλγαρία, δηλαδή, σολίστρια στη βουλγάρικη λύρα. Με έχει επηρεάσει ακραία πολύ. Στη Βουλγαρία κάνουν focus σε πολύ πιο δύσκολους ρυθμούς από αυτούς του ραπ, το οποίο είναι κολλημένο στα 4/4. Ωστόσο με βοήθησαν γιατί έπεσα κατευθείαν στα βαθιά, οπότε μετά το ραπ συγκριτικά μου φαινόταν εύκολο. Τότε ήταν και μια περίοδος που δεν ράπαρα πολύ γιατί θεωρούσα ότι ήταν μια εφηβική φάση που είχα αφήσει και είχε έρθει η ώρα να σπουδάσω και να αφοσιωθώ στα παραδοσιακά».
Πες μας λίγο για την συνάντηση με έναν από τα μέλη των Krav Boca. Υπήρξε κάτι από τη συνύπαρξη αυτή που σου έδωσε boost μουσικά;
«Αυτή η συνάντηση ήρθε εντελώς τυχαία σε ένα μπαρ στη Βουλγαρία, όπου είχαμε πιει μια μπίρα και τα λέγαμε. Πιάσαμε μεγάλη συζήτηση γενικότερα κοινωνική και ειδικότερα για τη μουσική μας. Και αργότερα μου πρότειναν να παίξω σε ένα βίντεο κλιπ τους. Αυτός ήταν ο λόγος που το πήρα ζεστά να ραπάρω πάλι. Δηλαδή, ήταν η πρώτη φορά που μου ξαναδόθηκε μια ευκαιρία να το κάνω αυτό.
Μέχρι τότε είχα τον κολλητό και τη μαμά μου που μου έλεγαν ότι είμαι πολύ καλή αλλά πίστευα ότι μου το λένε γιατί με αγαπάνε. Και ξαφνικά ένα crew από τη Γαλλία, ένας ράπερ που θαύμαζα πάρα πολύ στην Αθήνα και κόσμος στον οποίο είχα πολλή εκτίμηση μουσικά, άρχισε να με παροτρύνει λέγοντας ότι το κάνω καλά».
Έρχεται λοιπόν η στιγμή που σε παίρνουν να παίξεις στο βίντεο κλιπ τους στο Παρίσι. Πως ήταν αυτή η εμπειρία;
«Μετά από καιρό, αυτός μου είπε να πάω στο Παρίσι να παίξω σε ένα clip τους. Ήμουν τρελαμένη. Πήρα τη μάνα μου τηλέφωνο, 18 χρονών, της λέω πως μου έκλεισαν τα εισιτήρια και θα πάω στο Παρίσι για μια εβδομάδα. Οι δικοί μου στράβωσαν, επειδή ήταν ουσιαστικά ένας άγνωστος, αλλά εμένα δεν με ένοιαζε τίποτα. Πήρα και το αγόρι μου και πήγαμε στη Γαλλία ενώ ήμουν άφραγκη, παίζει να είχα 2 ευρώ στην τσέπη.
Ουσιαστικά ο τίτλος του τραγουδιού ήταν το City Hackers. Και ήταν μια τύπισσα από μια συλλογικότητα με σκηνοθέτες από όλο τον κόσμο και ουσιαστικά πηγαίναν σε DIY μπάντες στην Ευρώπη και τους έκαναν τα κλιπ. Αυτή λοιπόν η Άρακ, που ήταν από το Παρίσι, είχε παντού επαφές και μπορούσε να βρει κλειδί για το πιο random κτίριο της πόλης. Οπότε ουσιαστικά το κόνσεπτ ήταν ότι χακάρουμε την πόλη και μπαίναμε όντως σε μέρη που δεν είχε μπει ποτέ κανείς.
Δηλαδή τραβήξαμε πλάνα ακριβώς απέναντι από το Λούβρο όπου είχε ένα τεράστιο καμπαναριό που ήταν άδειο και πολύ ψηλό – έβλεπες όλη την πόλη. Μπήκαμε στις κατακόμβες σε σημεία που δεν είχαν πρόσβαση άλλοι. Ακόμα και οι Krav Boca ήταν ενθουσιασμένοι. Πήγαμε σε εγκαταλειμμένους σταθμούς μετρό, μπήκαμε σε βαγόνια, κάναμε πλάνα, ήταν όλο απίστευτο».
Όταν ήσουν Βουλγαρία, γενικά ένιωθες ότι είσαι έξω από τα νερά σου ή προσαρμόστηκες; Δηλαδή πώς ήταν η κατάσταση εκεί;
«Ήταν λίγο δύσκολη φάση, γιατί ο κόσμος που γνώριζα ήταν πολύ πορωμένος με την τέχνη, οπότε δεν μπορούσαμε να κάνουμε κουβέντα σε κανένα άλλο επίπεδο, ενώ εγώ ήθελα πάντα να πολιτικοποιούμαι, να κοινωνικοποιούμαι, να συζητάω και γι' άλλες ανησυχίες που είχα. Με ζόρισε πολύ το ότι δεν μπορούσα να πολιτικοποιηθώ και το είχα πολλή ανάγκη τότε.
Επίσης υπήρχε πολύς φασισμός στη Βουλγαρία. Εκείνη την εποχή έρχονταν κύματα προσφύγων από τη Συρία και υπήρχαν ντόπιοι που πήγαιναν στα σύνορα και πυροβολούσαν κόσμο. Η κυβέρνηση δεν έκανε τίποτα γι' αυτό.
Στο Πλόβντιβ, στην πόλη που έμενα εγώ, είναι οι μεγαλύτεροι καταυλισμοί Ρομά στην Ευρώπη και γίνονται πoγκρόμ. Επίσης γινόταν μια μεγάλη φασιστική πορεία κάθε χρόνο στη Σόφια, και κολλούσαν αυτοκόλλητα με καλέσματα σε όλη την πόλη. Και είχαμε πάει με το αγόρι μου και τα ξεκολλούσαμε, μέχρι που ξυπνήσαμε ένα πρωί και είχαν κολλήσει αυτοκόλλητα στην πόρτα του σπιτιού μας. Είχαμε φοβηθεί πολύ. Γνωρίσαμε και τους αναρχικούς που ήταν πολύ λίγοι στη Σόφια. Αυτοί παίζανε πάνκ και παρά τον φόβο, κάναμε μαζί και κάποια αντιφασιστικά live».
Όταν γύρισες πίσω, πως ήρθες σε επαφή με την ελληνική ραπ κοινότητα; Υπήρχαν άτομα που σε βοήθησαν στη φάση;
«Όταν γύρισα πίσω, συνέχισα να γράφω τραγούδια αλλά είχα απηυδήσει επειδή δεν με επιβράβευαν τόσο και άρχισα να σκέφτομαι μήπως φταίει το γεγονός ότι είμαι κορίτσι. Τότε έγραψα ένα τραγούδι – το "Φούστα & Συνείδηση"- στο οποίο μιλούσα γι΄αυτό.
Αυτό έγινε γνωστό και επειδή έγραφα και άλλα tracks γι' αυτά τα ζητήματα και ήταν η εποχή που είχε ξεκινήσει να συζητιέται το φεμινιστικό, κούμπωσε, δηλαδή άρχισαν να με καλούν διάφορες συλλογικότητες. Αυτοί που μου έδωσαν πολύ boost ψυχολογικά και καλλιτεχνικά στην αρχή ήταν ο Incognito που μου είπε να παίξω μαζί του σε ένα live στα Γιάννενα και μετά άρχισα να παίζω και με τον Sponty. Κάπως έτσι ανέβηκε η ψυχολογία μου, γιατί διεκδικήθηκε αυτός ο χώρος που χρειαζόμουν».
Άκουσα για πρώτη φορά το "Rap Diva" σε ένα μπαρ στις Κυκλάδες και τότε μπήκες στα ραντάρ μου. Πώς αισθάνεσαι που τα κομμάτια σου παίζονται σε τέτοια κλίμακα;
«Μέχρι πριν 1,5 χρόνο δεν με απασχολούσε η ύπαρξη του spotify, αλλά όταν κατάλαβα ότι είναι μια πλατφόρμα απ' την οποία όλοι πλέον ακούνε μουσική, αποφάσισα να ανεβάσω τη Rap Diva. Και ήταν το πρώτο πιο "εμπορικό κομμάτι".
Τα παλιότερα τραγούδια μου έγιναν γνωστά σε φεμινιστικούς χώρους - μου έστελναν μηνύματα θηλυκότητες για να παίξω ή μου έλεγαν ότι τους βοήθησε να ξεκινήσουν να γράφουν ή να βγάλουν προς τα έξω τη μουσική τους- σε αντίθεση με τη ραπ ντίβα που είναι hit για να χορέψουμε, να ειρωνευτώ και λίγο την hip hop κατάσταση στην Ελλάδα, να δείξω ότι έχω skills κλπ. Οπότε εκείνο μου φάνηκε πολύ πιο σημαντικό.
Ο κάθε δίσκος μου θέλω να επικεντρώνεται σε μια θεματική. Δηλαδή έβγαλα το "Furia" που ήταν ένας δίσκος μόνο για το φεμινιστικό, μετά έβγαλα τον δίσκο Tulipe Noire που ήταν τα ψυχολογικά και τα ερωτικά μου, μετά το Χύμα Ραπ που ήταν λίγο πιο banger, λίγο ειρωνεία και πιο χορευτικά beat και τώρα έβγαλα τη Haimalina που ήταν ένας ερωτικός δίσκος 100%, χωρίς να λείπει όμως η κοινωνική και πολιτική χροιά γιατί όπως λέω και στο κομμάτι μου το skit "όλα είναι πολιτικά μωρό μου, γιατί οι έρωτες και οι αγώνες μας ποτέ δε θα πεθάνουν"».
Η φάση στην Αθήνα – η δυστοπία, η εξαθλίωση, η πολυεπίπεδη κρίση- σε βυθίζει ή σε ξεκλειδώνει καλλιτεχνικά;
«Με βυθίζει, αλλά για να υπάρξει η δημιουργία πάντα βυθίζεσαι κάπου. Δηλαδή σε φθείρει να βλέπεις την εξαθλίωση, την κοινωνική κατάσταση, τι συμβαίνει παγκόσμια, αλλά είμαι από τους ανθρώπους που η έμπνευσή μου προκύπτει από πολύ έντονα συναισθήματα -είτε θετικά είτε αρνητικά. Και ξέρω ότι όταν βρίσκομαι στο επίκεντρο των πραγμάτων και νιώθω φορτισμένη, τότε είναι που θα μου έρθει περισσότερη έμπνευση. Δεν είμαι από τους καλλιτέχνες που έβλεπαν τι συμβαίνει μέσα από την ασφάλεια του σπιτιού τους και έγραφαν στο περίπου, ήθελα να δω με τα μάτια μου αυτά που θα γράψω, ήθελα να τα βιώσω».
Θεωρείς πως έχουν γίνει βήματα να ισοπεδωθεί ο σεξισμός στην κοινότητα; Εσένα πχ σου πρότειναν να ξεκινήσεις κάπνισμα για να γίνει πιο μπάσα η φωνή σου.
«Ναι, έχουμε κάνει βήματα, αλλά μέχρι εκεί. Είχα πει μία φράση η οποία ξένισε πολλοί κόσμο τις προάλλες - ότι όταν δω γυναίκες να γεμίζουν γήπεδα να έχουν αντίστοιχο κοινό, τότε θα θεωρήσω ότι έχει σταματήσει να υπάρχει σεξισμός. Από εκεί και πέρα, σίγουρα πολλές από εμάς έχουν μπει σε λούπα να το κάνουν πολύ καλά αυτό για να σταματήσει η καραμέλα περί "γυναικείου ραπ".
Εγώ έχω γράψει fem rap πολιτικό, που είναι βιωματικό από την πλευρά μιας θηλυκότητας, όπως αντίστοιχα υπάρχει gansta rap, antifa rap κλπ. Αλλά το "γυναικείο" ραπ δεν υφίσταται σαν όρος γιατί είναι σαν να διαχωρίζεις τη γυναικεία από την ανδρική φωνή.
Όταν ήμουν 15 χρονών και έβγαλα το πρώτο μου track, ήρθε ένας πιτσιρικάς στην πλατεία που αράζαμε και μου είπε "να αρχίσεις να καπνίζεις για να γίνει πιο μπάσα η φωνή σου". Κάπως έτσι ξεκίνησα το κάπνισμα αλλά παράλληλα δούλεψα την ψηλή φωνή και την κρητική προφορά που είχα.
Μέχρι τα 18 μου δεν έβαζα μουσικότητα και μελωδικότητα στο ραπ ήθελα να είναι όσο πιο βρώμικο γινόταν για να αποδείξω στους άλλους που ήταν αυτής της κουλτούρας ραπ στην παρέα ότι μπορώ να το κάνω καλύτερα από αυτούς. Ήταν και αυτό το ανταγωνιστικό πλαίσιο που υπήρχε πάντα στο ραπ, οπότε έμπαινα σε θέση που μπορούσα να το κάνω καλά για την ηλικία μου, αλλά δεν με εξέφραζε καθόλου».
Τι σε ξενερώνει περισσότερο στη σκηνή και στο κοινό σε σχέση με το πώς αντιμετωπίζει τις γυναίκες; Γιατί ακόμα και σήμερα διαβάζουμε σχόλια του τύπου «για γυναίκα καλή είναι».
«Αρχίζει πάντα να παίζει αυτή η καραμέλα "για γυναίκα καλή είσαι". Δηλαδή αν ήμουν άντρας δεν θα ήμουν; Αν δεν περάσει και αυτή η ανασφάλεια που μας έχει δημιουργηθεί και αυτό το κόμπλεξ που έχει ο κόσμος, δεν νομίζω να φύγει η καχυποψία όταν μας λένε να ανοίξουμε ένα live. Δηλαδή εγώ θα σκεφτώ ότι το κάνουν επειδή είμαι γυναίκα και θέλουν να φαίνονται συμπεριληπτικοί. Που μπορεί να μην ισχύει, αλλά μέχρι να νιώσουμε ότι όντως γίνεται αβίαστα αυτό, δεν θα νιώσω ότι αντιμετωπίζομαι ισότιμα.
Εγώ πάντα βάσει αυτού του "κόμπλεξ" προσπαθούσα να είμαι πολύ καλή, ήθελα να ξέρω ότι το κάνω γιατί όντως έχει βαρύτητα αυτό που κάνω και πολλές φορές βλέπω ότι μπορεί να το κάνω καλύτερα σύμφωνα με τα δικά μου κριτήρια από κάποιους άλλους αλλά παρ' όλα αυτά να με έχουν σε κατώτερη μοίρα λόγω φύλου».
Πώς εξισορροπείς ανάμεσα σε αυτό που θες να εκφράσεις και σε κάτι που στα δικά σου δεδομένα είναι πιο «εμπορικό»;
«Αυτό είναι το πιο βαρύ θέμα που είχα να αντιμετωπίσω. Θεωρώ ότι όσο μεγαλώνουμε εξελισσόμαστε, κάνουμε διαφορετικές επιλογές, αλλά δεν σημαίνει ότι πήγαμε από το ένα άκρο στο άλλο. Είναι βήματα από την άποψη της επιβίωσης, του πως θέλουμε να είναι πια η ζωή μας. Είναι λίγο δύσκολο να βρίσκεις την ισορροπία, ειδικά όταν νιώθεις ότι αλλάζεις μέσα σου, αλλάζουν οι συνθήκες γύρω σου, ο κόσμος που έχεις, τα πράγματα που θέλεις να συζητήσεις. Αλλά παρ' όλα αυτά είναι κάποιες ιδέες που μένουν, απλά μπορεί να τις θέτεις σε εφαρμογή με διαφορετικό τρόπο από ό,τι παλιότερα».
Ποιους ράπερς εκτιμάς ανθρώπινα και καλλιτεχνικά;
«Σίγουρα εκτιμάω πολύ παιδιά που ήδη έχουμε συνεργαστεί, όπως είναι η Sirene 0-100, ο Stolen Mic, ο Πένθιμος, κόσμο που έχουμε παίξει μαζί όπως οι Strikoza & ο Παλιάτσος, ή ο Incognito. Αλλά τώρα που συνεργάστηκα με τον Θανάσιμο για τον δίσκο μου, βρήκα πολύ ενδιαφέρουσα την απόψή του και τη συνεργασία μας. Τείνω προς αυτές τις παρέες που έχουμε ήδη κάνει πράγματα, αλλά δεν έχω γνωρίσει πολλούς ακόμα από τη σκηνή».
Όταν είσαι down τι μουσική θα βάλεις;
«Three days Grace, System of a down, Arctic monkeys».
Τι κάνεις όταν δεν ασχολείσαι με τη μουσική;
«Δεν νομίζω ότι υπάρχει στιγμή που να μην ασχολούμαι με τη μουσική. Ακόμα και όταν ακούω μουσική, κάθομαι και τη μελετάω. Ακόμα και όταν είμαι έξω σκέφτομαι και παίρνω τροφή για να την ενσωματώσω κάπου στη μουσική μου. Έτσι έχω μαθεί από μικρή να αντιλαμβάνομαι τον κόσμο. Μάζευα συναισθήματα, εικόνες, έπιανα τη λύρα μου, το βιολί μου και έπαιζα. Και όταν δεν κάνω μουσική, πιθανότατα θα κάνω ταξίδια με αφορμή κάτι μουσικό ή θα γνωρίζω κόσμο που θα μιλάμε για μουσική».
Υπάρχει κάποιο μέρος στην Αθήνα που λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για σένα;
«Αλλάζει κάθε λίγο. Σε κάποιες φάσεις μπορεί να είναι το σπίτι μου, κάποια πλατεία που αράζουμε -όπως ο Άγιος Γεώργιος στην Κυψέλη ή ο Άγιος Νικόλαος- αλλά τον τελευταίο καιρό έχει γίνει το στούντιο γιατί κατεβαίνω εκεί πέρα, παίρνω τη λύρα μου, ανοίγω ένα δωμάτιο κάθομαι, παίζω και γράφω μουσική».
Το προηγούμενο διάστημα προκλήθηκαν αντιδράσεις από κάποιους μισαναπηρικούς στίχους του Light σε ένα κομμάτι του καινούργιου του δίσκου. Θεωρείς ότι ανοίγει επικίνδυνη κερκόπορτα η λογοκρισία σε οποιαδήποτε τέχνη;
«Φυσικά υπάρχει και η ευθύνη του κόσμου, ο οποίος αν ζητάει κάτι τέτοιο και αποδέχεται κάτι τέτοιο, ο καλλιτέχνης θα συνεχίσει να το γράφει. Η τέχνη πάντα προκύπτει από τις ανάγκες της ίδιας κοινωνίας. Αν λοιπόν δεν διαπαιδαγωγηθούμε εμείς σαν κοινό, αυτό δεν θα σταματήσει.
Θα φέρω παράδειγμα τον Θύτη, που δεν γράφει πλέον σεξιστικά πράγματα και έβγαλε ένα δίσκο με τον Sadoma - είναι πολύ σεβαστό ράπερ κατ' εμέ- αλλά παρ' όλα αυτά αν πας σε live του, ακούς το κοινό να ζητάει τη Χυσαποθήκη, που είναι το hit του, αλλά είναι τέρμα σεξιστικό.
Εγώ δεν τον ξέρω σαν άνθρωπο, αλλά όταν βλέπεις τον κόσμο να το ζητάει, καταλαβαίνεις ότι είναι μισή η ευθύνη του καλλιτέχνη αλλά και μισή η ευθύνη του κόσμου που εξακολουθεί να το ζητάει. Εγώ ήμουν πάντα σε φάση να μας σεβαστείτε, να σταματήσετε να γράφετε πράγματα που μας μειώνουν, αλλά αν δεν το κάνει ο άλλος, ξέρω ότι τον έχω απέναντι μου.
Είμαι της άποψης ότι καλό θα ήταν παλιότεροι ράπερς να μην το κρύβουν απλά κάτω από το χαλί, να καταλάβουν ότι έχει αλλάξει η εποχή, να βγουν δημόσια και να πουν πως δεν υποστηρίζουν αυτά που έγραφαν τότε. Σίγουρα προτιμώ να μην αναπαράγεται τόσο γιατί έχουμε ευθύνη.
Δεν σνομπάρω, απλά πατάμε πόδι εκεί που πρέπει να πατάμε. Αλλά ποτέ δε το λέω με την έννοια της λογοκρισίας και του καθωσπρεπισμού. Ξέρω ότι είμαστε παιδιά του δρόμου, μεγαλώσαμε έτσι και δεν μπορούμε να αλλάξουμε από τη μια στιγμή στην άλλη».
Τώρα που βγήκε και ο καινούργιος σου δίσκος Haimalina, τι έρχεται;
«Φέτος το καλοκαίρι θα συμμετάσχω σε διάφορα φεστιβάλ και lives σε Ελλάδα και Κύπρο. Μετά το φθινόπωρο θα προγραμματιστεί και η παρουσίαση του δίσκου Χαϊμαλίνα σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και θα γίνει μια περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Έχω πολύ μεγάλη αγωνία, όχι μόνο για την Αθήνα και την αγαπημένη μου Θεσσαλονίη αλλά και για την ιδιαίτερη πατρίδα μου την Κρήτη, και φυσικά έχω αγωνία να πάω σε όσες περισσότερες πόλεις της χώρας μπορώ και να γνωρίσω από κοντά τους ανθρώπους που ακούνε τη μουσική μου. Είναι ένα μεγάλο όνειρο και στοίχημα μαζί με την ομάδα μου να κάνω επιτέλους τις δικές μου συναυλίες».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
