Συνήθως ξυπνάω 20 λεπτά πριν να πρέπει να φύγω για δουλειά. Φοράω το τζιν που έχω πετάξει στην καρέκλα και όσα λεπτά μου μένουν πλένω πρόσωπο και βάφομαι. Μετά βάζω ακουστικά και ξεκινάω για γραφείο. Την Κυριακή, στις 29 Μαρτίου, στο πρώτο live event του Reader -και της ζωή μου- όμως ξύπνησα δύο ώρες νωρίτερα..
Δεν κοιμήθηκα καλά, μπορεί να έφταιγε η αλλαγή της ώρας ή ο κόμπος στο στομάχι μου ότι την επόμενη ημέρα θα έπαιρνα την πρώτη μου live συνέντευξη από μια από τις αναγνωρισμένες και επιδραστικές φωνές της γενιάς μου, την Αναστασία.
Στη δουλειά μας, βρισκόμαστε πολλές φορές στους ίδιους χώρους με αναγνωρίσιμους ή όπως κάποιοι αποκαλούν «Έλληνες celebrities». Δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από το να γκρεμίζεται η ιδέα ή η εκτίμηση που είχες για κάποιον «διάσημο» από την persona που έχει χτίσει μπροστά από τις κάμερες, όταν τον συναντάς από κοντά.
«Πώς είναι από κοντά η...;»: στάνταρ ερώτηση φίλων ενός δημοσιογράφου. Αυτή τη φορά, για την Αναστασία η απάντηση δεν θα ήταν απογοητευτική. Η Αναστασία, όπως την γνώρισα μέσα από το event του PERSONAS του Reader είναι ανθρώπινη, ώριμη και δουλευταρού.
Λίγα λεπτά πριν ανέβουμε στη σκηνή, καθόμαστε στην πρώτη σειρά με την Έλενα, την συνάδελφο που θα κάναμε μαζί την συνέντευξη, και την Αναστασία, χαμογελάμε η μια στην άλλη και κάνουμε small talk για να «σπάσει ο πάγος». «Είμαστε όλες περίπου ίδια ηλικία, σκέψου ότι είμαστε στον καναπέ μου και τα λέμε» - με βοήθησε αυτή η σκέψη.
Και όντως αυτό έκανε. Κάθισε στην κόκκινη καρέκλα του συνεντευξιαζόμενου στο θέατρο της Ατράκτου και αφηγήθηκε από το πώς από ένα viral βίντεο στο TikTok έφτασε να κάνει περιοδεία στην Αμερική από τη ζωή στα Μέγαρα, τα μπουζούκια που «δεν είναι όπως τα παρουσιάζουν» και την ευθύνη που ήρθε μαζί με την αναγνωρισιμότητα.
Το έκανε τόσο ανθρώπινα που σε παρακινούσε να παρασυρθείς στον χείμαρρό της και να ξεφύγεις από τα -πολλές φορές- στενά όρια των συνεντεύξεων. Νομίζω και εγώ και η Έλενα νιώσαμε έτσι.
Αυτό που μου έμεινε πιο πολύ και μου έκανε εντύπωση είναι ότι αυτό που έχει αλλάξει στη ζωή της Αναστασίας, από τη στιγμή που έγινε αναγνωρίσιμη, είναι όπως είπε, ότι πλέον έχει ευθύνη. Ξέρει ότι την αγαπούν τα μικρά παιδιά και θέλει οι γονείς τους να την σταματούν και να της λένε ότι τους ασκεί θετική επιρροή.
Κάτι άλλο που κατάλαβα είναι ότι η Αναστασία διψάει. Διψάει να ξυπνάει και να γίνεται καλύτερη στη δουλειά της, να μην απογοητεύει τους φανς της, να βελτιώνει τη φωνή της. «Έχω αυτογνωσία. Όταν ξεκίνησα δεν είχα σωστή φωνή. Άλλο η χροιά», είπε -εκεί νομίζω της χαμογέλασα ασυναίσθητα. Δεν ξέρω αν πολλά 22χρονα θα έδιναν αυτή την απάντηση, έχοντας πετύχει τόσα πολλά τόσο γρήγορα, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι αυτή ήταν η σκέψη που έκανε στα 18 της, προκειμένου να βελτιωθεί στη δουλειά της.
Τα 25 λεπτά της κουβέντας μας πέρασαν χωρίς να το καταλάβει καμία από τις τρεις. Στο θέατρο επικρατούσε σιωπή, όπως μου είπε η Έλενα. Η Αναστασία ήταν χείμαρρος και εγώ με την Έλενα ακούγαμε με προσήλωση - ούτε που σκεφτόμουν να κοιτάξω τις ερωτήσεις που είχα μπροστά μου, μου έβγαιναν αβίαστα.
«Α έτσι είσαι αγχωμένη» της είπα πειραχτικά, μόλις βγήκαμε από την αίθουσα, γέλασε. Μας αγκάλιασε εγκάρδια πριν φύγει και βγάλαμε φωτογραφίες. Κοιτά να δεις που καμιά φορά μπορεί να πάρεις έμπνευση από ανθρώπους που μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν ήξερες σχεδόν τίποτα για αυτούς. Αυτό άλλωστε είναι και όλη η ουσία του PERSONAS του Reader - τουλάχιστον όπως το βίωσα εγώ.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
