Βροχερό βράδυ Τετάρτης. Είναι ακόμη νωρίς, λίγο μετά τις 23:00. Παρόλα αυτά, οι πρώτοι άνθρωποι έχουν αρχίσει να καταφτάνουν στην “Αθηναία”. Μαζί τους μπαίνουμε και εμείς. Πρόκειται για τον χώρο που στεγάζει δύο καλλιτέχνες οι οποίοι έχουν διανύσει αμέτρητα χιλιόμετρα και έχουν γράψει τη δική τους ιστορία στις αθηναϊκές πίστες.
Η Άντζελα Δημητρίου και ο Λευτέρης Πανταζής βρίσκονται ήδη στα καμαρίνια. Θέλει ακόμα πολλή ώρα για να βγουν στη σκηνή αλλά έχουν ξεκινήσει από τώρα την προετοιμασία τους.
Ο χώρος έχει χαμηλό φωτισμό, ξύλινα πατώματα και σκούρα χρώματα. Η σκηνή είναι ακόμη άδεια, αλλά ο κόσμος έχει γεμίσει το μπαρ και τους βελούδινους καναπέδες, περιμένοντας να αρχίσει το show. Ένα μωσαϊκό διαφορετικών γενιών, γεγονός αναμενόμενο, αφού μιλάμε για δύο διαχρονικές μορφές του λαϊκού τραγουδίου.
Απέναντι από το stage, μια σειρά από ασπρόμαυρες φωτογραφίες μαρτυρούν τη συνύπαρξη των δύο καλλιτεχνών που μετρούν χρόνια κοινής πορείας. Από το 1982 που συνεργάστηκαν πρώτη φορά, μέχρι και σήμερα, έχουν καταφέρει να αφήσουν το δικό τους ανεξίτηλο στίγμα στη λαϊκή σκηνή.
Ανεβαίνουμε στον εξώστη και περιμένουμε να τους συναντήσουμε. Οι συνεργάτες τους δεν έχουν το παραμικρό άγχος για τη συνέντευξη. Είναι ξεκάθαρο από τον τρόπο που μιλούν γι’ εκείνους ότι ξέρουν πως σίγουρα όλα θα πάνε καλά. Στο κάτω-κάτω, λέμε μεταξύ μας, αυτοί οι δύο άνθρωποι έχουν δώσει τόσες συνεντεύξεις, έχουν ζήσει τόσο πράγματα.
Λίγα λεπτά αργότερα, κατευθυνόμαστε προς τα καμαρίνια. Ο Λευτέρης Πανταζής μας υποδέχεται και καθόμαστε σε έναν δερμάτινο καναπέ. Η Άντζελα Δημητρίου καταφθάνει και κάθονται απέναντί μας. Μας μιλούν για τις δικές τους νύχτες, εκείνες που έχουν έντονα φώτα, κόσμο και αγάπη.
Ιστορίες από την αθηναϊκή νύχτα
Άνθρωποι της πρωινής εργασίας, της κίνησης και του χάους, τους ρωτάμε για το πώς είναι να δουλεύεις τόσα χρόνια νύχτα. «Δεν νομίζω ότι υπάρχουν αρνητικά στο να δουλεύεις τη νύχτα. Η νύχτα έχει χειροκρότημα, έχει φως», μάς λέει η Άντζελα. «Γι΄ αυτό έχουμε επιλέξει να το κάνουμε. Μην ξεχνάς πως παλιότερα δουλεύαμε και επτά μέρες την εβδομάδα».
«Ο καθένας στο πόστο του. Εμείς είμαστε άνθρωποι της νύχτας», προσθέτει ο Λευτέρης Πανταζής. Το πρόγραμμά μας ξεκινά μετά τις 10 - 12 το βράδυ και δουλεύουμε μέχρι το πρωί. Παλιότερα μπορεί να ήμασταν και μέχρι τις 8 το πρωί. Τώρα είναι διαφορετικά βέβαια. Αλλά αυτή είναι η δουλειά μας».
Τα μπουζούκια με την έννοια που θυμόμασταν όσοι έχουμε μεγαλώσει στα 90's, έχουν πια αλλάξει. Ίσως γιατί ακολούθησαν την εξέλιξη του κόσμου.
«Έχει αλλάξει η εποχή γενικά», εξηγεί ο ΛεΠά. «Η νεολαία ακούει άλλα πράγματα. Απλώς τώρα τελευταία το λαϊκό τραγούδι επανήλθε δυναμικά. Μην ξεχνάμε ότι είμαστε στην Ελλάδα και αυτά είναι τα ακούσματά μας. Όλα τα μαγαζιά ανέβηκαν, όλα τα σχήματα δουλεύουν και πάνε καλά. Ο κόσμος έχει μέσα του το κέφι και τον χορό. Θέλει να διασκεδάσει, θέλει να περνάει καλά. Αυτό τα τελευταία χρόνια είχε λείψει».
«Μια πρόταση θα σας πω εγώ: Το λαϊκό τραγούδι δεν πεθαίνει ποτέ», προσθέτει η Άντζελα με το ύφος ενός ανθρώπου που μιλάει για κάτι που λατρεύει, για κάτι στο οποίο έχει ταχθεί.
Πριν βγουν στη σκηνή, έχουν κάποιες συνήθειες που δεν θα αλλάξουν ποτέ. «Εγώ πάντα κάνω φωνητική, λίγο ζέσταμα, πίνω ένα τσάι ή έναν καφέ και βγαίνω στην πίστα», λέει η ίδια. «Εγώ πίνω ένα καφέ, ετοιμάζομαι και κάνω το σταυρό μου. Δεν είναι μια τυπική κίνηση, αλλά κάτι που μου δίνει δύναμη», επισημαίνει ο Λευτέρης.
Τα βράδια τους, εδώ και πολλά χρόνια, είναι συνυφασμένα με το τραγούδι, τις πίστες, το ξενύχτι. Και αυτό είναι ταυτόχρονα ευχή και κατάρα. Γιατί, οτιδήποτε και να συμβαίνει στη ζωή τους, πρέπει να σβήσει τη στιγμή που ανάβουν τα φώτα της σκηνής.
«Ξέρεις, μόλις πατάμε το πόδι μας στην πίστα, τα ξεχνάμε όλα. Είναι μαγικό αυτό, δεν μπορούμε να το εξηγήσουμε», υποστηρίζει ο Λευτέρης Πανταζής.
«Θυμάμαι όταν έχασα τον μπαμπά μου, έπρεπε το ίδιο βράδυ να τραγουδήσω. Και τραγούδησα, γέλασα, διασκέδασα τον κόσμο και μετά πήγα στο καμαρίνι και λιποθύμησα. Όμως οφείλεις να είσαι εκεί, να βρεις δύναμη και να διασκεδάσεις τον κόσμο. Πρέπει να αφήσεις πίσω όλα τα δικά σου προβλήματα, γιατί, στο κάτω-κάτω, δεν ενδιαφέρουν τον κόσμο. Δεν είναι εύκολο αλλά πρέπει να το κάνεις».
«Ό,τι πρόβλημα και αν έχεις, με το που ανεβαίνεις στη σκηνή, τα ξεχνάς όλα. Τα αφήνεις πίσω. Γιατί έτσι πρέπει να γίνει. Γιατί ο κόσμος δεν ξέρει πώς είναι ο Λευτέρης, πώς είμαι εγώ εσωτερικά. Ο κόσμος έρχεται να διασκεδάσει», προσθέτει η Άντζελα.
«Γι' αυτό λένε ότι ο καλλιτέχνης είναι και καλός ηθοποιός. Και εγώ, όταν έχασα τη μητέρα μου, ήμουν στο “Just the 2 of Us”... δεν είχα το κουράγιο να συνεχίσω. Όταν χάνεις τη μάνα σου χάνεις τον κόσμο σου. Αλλά η δουλειά σου απαιτεί να είσαι παρούσα».
Τα απρόοπτα που έχουν τύχει στην Άντζελα και στον ΛεΠά
Οι δικές τους νύχτες -όπως είναι φυσικό -είχαν και πολλά απρόοπτα περιστατικά με θαμώνες. «Έχουμε ζήσει πολλά με τον κόσμο. Στην Άντζελα έχουν κάνει προτάσεις γάμων και της έδιναν δαχτυλίδια στη σκηνή, εμένα οι γυναίκες που έδιναν σταυρούς και αλυσίδες».
«Μια φορά δέχτηκα λουλούδια στο πρόσωπό μου μαζί με ένα παγάκι», λέει ο Λευτέρης Πανταζής. «Και εμένα μου έχει έρθει πιρούνι», θυμάται η Άντζελα. «Όμως ξέρω ότι δεν συμβαίνει επίτηδες, στην ένταση της διασκέδασης συμβαίνουν αυτά. Πρέπει να φέρεσαι με ευγένεια. Χαμογελάς και συνεχίζεις. Σκέψου παλιά έσπαγαν και πετούσαν πιάτα. Αυτά ήταν τα βαρέα και ανθυγιεινά της δουλειάς» λέει γελώντας.
Ρωτάμε τον έναν, ποιο είναι το αγαπημένο του τραγούδι από τον άλλον. «Όταν ακούω το Ποια θυσία της Άντζελας, συγκινούμαι πάντα». «Εγώ από τον Λευτέρη λατρεύω το Μια Εμπειρία», απαντάει η Άντζελα.
Ο Λευτέρης τραγουδάει κυρίως τη χαρά του έρωτα, η Άντζελα τον πόνο. «Εγώ έχω τραγούδια που είναι πιο χορευτικά, η Άντζελα έχει τραγούδια ζεϊμπέκικα, που έχουν πόνο, έχουν πάθος και βάσανο. Είναι λίγο πιο ερωτική. Τα περισσότερα από τα κομμάτια μας τα γράφουν οι στιχουργοί, αλλά εμείς περνάμε τα μηνύματα».
«Κάθε στιχουργός επιλέγει τον καλλιτέχνη που θέλει να βγάλει προς τα έξω. Κάποια στιγμή ο Καρβέλας είχε γράψει στον Λευτέρη ένα τραγούδι το οποίο είναι καταπληκτικό και του ταιριάζει. Αντίστοιχα ο Φοίβος, που μαζί κάναμε τεράστιες επιτυχίες, διάλεξε πρώτα εμένα και μετά έκανε τη συνέχεια του».
«Άρα, λοιπόν, πάντα ψάχνεις μία μουσα ή έναν καλλιτέχνη που σε εμπνέει για να γράψεις τραγούδια. Ό,τι τραγούδια μου έχουν γράψει εμένα είναι γραμμένα μέσα από τη ζωή μου. Όλα έχουν ένα νόημα», λέει η Άντζελα.
Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει σήμερα, όπως εξηγεί η ίδια. «Τέτοια τραγούδια είναι σπάνιο να βγουν τώρα. Και πολλά νέα παιδιά μπορεί να λένε δύο-τρία δικά τους κομμάτια και μετά δανείζονται τραγούδια άλλων για να κάνουν το πρόγραμμά τους. Δεν είναι κακό, έτσι ξεκινάνε όλοι. Και εμείς έτσι ξεκινήσαμε. Δεν ξέρω όμως αν τα τραγούδια που γράφτηκαν για μένα και τον Λευτέρη μπορούν να γραφτούν σήμερα».
«Νομίζω πως πολλά νέα παιδιά δεν έχουν κάνει ακόμα ταυτότητα. Τα κομμάτια μας έχουν ζωή στον χρόνο», λέει ο Λευτέρης.
«Ακριβώς. Μπορεί να είναι κομμάτια από τη δεκαετία του '80 και του '90, αλλά μοιάζουν σημερινά. Σαν να έχουν γραφτεί σήμερα. Και αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους καλλιτέχνες που είναι χρόνια στο προσκήνιο», συμφωνεί η Άντζελα.
«Παραμένουμε πάντα οι ίδιοι»
Η αλήθεια είναι ότι στον κόσμο έξω υπάρχει μεγάλη αγάπη και για τους δύο. Με τις φωνές τους χιλιάδες άνθρωποι έχουν συνδυάσει στιγμές της ζωής τους. Και το λαϊκό τραγούδι από τη φύση του συνοδεύει διαφορετικές μεταξύ τους γενιές - από τον έρωτα μέχρι τον πιο βαθύ πόνο τους - και πάντα επανέρχεται στο προσκήνιο.
Συχνά νιώθεις πράγματα που ταυτίζονται με στίχους από τραγούδια που γράφτηκαν δεκαετίες πριν. Κάπου εκεί συνδέεσαι με ανθρώπους που μπορεί ποτέ να μην έχεις γνωρίσει.
Όπως λέει ο Λευτέρης Πανταζής, «αν ο κόσμος σε λατρεύει, ακούει τα τραγούδια, είναι μαζί σου, είσαι το είδωλό του, σε συνδυάζει με πράγματα που έχει ζήσει, με εικόνες της ζωής του. Και εμείς με τα τραγούδια μας τους αγγίζαμε. Είμαστε κομμάτι της οικογένειάς τους. Με τα κομμάτια μας γνωρίστηκαν, με εμάς αγαπήθηκαν, αρραβωνιάστηκαν, παντρεύτηκαν, με εμάς έκαναν τα παιδιά τους, χώρισαν. Είμαστε συγγενείς με κάποιο τρόπο».
«Και επειδή ποτέ δεν προσβάλλαμε κανέναν, ο κόσμος αυτό εκτιμάει γι' αυτό και συνεχίζει. Έρχονταν τότε οι μπαμπάδες, μετά ήρθαν τα παιδιά τους και τωρα έρχονται τα εγγόνια τους. Οι γενιές συνεχίζουν να μας ακούνε και είναι φοβερό αυτό».
Τον ρωτάμε γιατί πιστεύει ότι συμβαίνει αυτό. «Γιατί παραμένουμε ίδιοι. Είναι η Άντζελα που γνωρίσανε. Είμαι ο Λευτεράκης ο δικός τους».
_______
Τα τραγούδια της Άντζελας Δημητρίου και του Λευτέρη Πανταζή κυκλοφορούν από την Panik Platinum.
Οι δύο καλλιτέχνες εμφανίζονται στο "Αθηναία" (Ερμού 152, Αθήνα) κάθε Τετάρτη και Σάββατο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
