Το disclaimer έγινε σαφές από την αρχή: «Να ξέρεις έχω έρθει σερί». Τίποτα, όμως, από το πρώτο τετ-α-τετ μαζί της δεν προμήνυε πως είχε Ksenixtisei. Είναι η περίοδος τέτοια, που απλά το overthinking την κάνει να χάσει τον ύπνο της. «Αν υπήρχε πρωτάθλημα στο overthinking, θα ήμουν πρώτη», παραδέχεται κάπως ενοχικά η Ελένη Λάζου, AKA Ellize, η οποία μετά από γεμάτα 5 χρόνια στη μουσική βιομηχανία με δεκάδες κυκλοφορίες και εκατομμύρια streams, έχει αρχίσει να αναθεωρεί πολλά πράγματα γύρω από την καλλιτεχνική και προσωπική της υπόσταση.
Μεγαλωμένη μεταξύ Θεσπρωτίας και Βεστφαλίας ή μεταξύ Παραμυθιάς και Πλέτενμπεργκ για τους λάτρεις της γεωγραφίας, ήταν στα 19 της χρόνια όταν πήρε την απόφαση να μετακομίσει μόνιμα στην Αθήνα για να κυνηγήσει το δικό της παραμύθι (no pun intended). Χωρίς συνοδεία, με μία βαλίτσα που κουβαλούσε περισσότερα όνειρα από ρούχα, με μία ξερή ανακοίνωση στους γονείς καθώς συνήθιζε να «μαγείρεύει» κρυφά οτιδήποτε σχετικό με τη μουσική και το τραγούδι.
«Η οικογένεια στην αρχή φοβόταν πάρα πολύ. Και κατά βάθος, εντάξει, είναι λογικό, είναι γονείς, έρχεται ένα 19χρονο κοριτσάκι και σου λέει, εγώ φεύγω. Εκείνοι στην Γερμανία κι εγώ επέλεξα να έρθω με μία βαλίτσα και τα όνειρά μου, στην Αθήνα. Ήταν μεγάλο σοκ. Στην αρχή πίστευαν ότι μέσα σε ένα-δύο μήνες θα γύρναγα πίσω, μου το έλεγαν κιόλας. Μου έλεγαν ‘’θα δεις, η Ελλάδα είναι δύσκολη’’. Τους έλεγα, όχι, θα το αντέξω, θα το καταφέρω. Τώρα βγάζω κομμάτια κι αμέσως τα ανεβάζουν, τα ποστάρουν όλα. Σχολιάζουν από κάτω καρδούλες, ‘’Ελένη μου’’ και τέτοια, ούτε καν Ellize (γέλια)».
Το διαρκές κυνήγι των audition και των συμμετοχών στα διάφορα μουσικά talent shows, δεν είχε το αντίκρισμα που έμελλε να έχει ένα απλό cover στο Instagram. Το ‘’Voodoo’’ του Light στη δική της εκδοχή, έγινε ανάρπαστο στα social media και γύρισε τα πρώτα κεφάλια. Τα views και τα σχόλια έπεσαν βροχή, όπως και τα μηνύματα που έλαβε για συνεργασία, με το πρώτο της single να ακολουθεί λίγο αργότερα το 2020.
«Θυμάμαι, είχαμε πάει σε ένα στούντιο, στο σπίτι του OGE, ο οποίος είχε αναλάβει αυτό το κομμάτι. Ήταν και ο MG εκεί. Και θυμάμαι απλά μου δίνουν τα lyrics στο κινητό και έπρεπε όλη την ώρα να το τραγουδάω σε λούπα. Οι ανάσες να είναι σωστές, ο τόνος να είναι σωστός, το πώς θα το εκφράσω, τι θα εκφράσω να είναι ακριβώς σωστά.
Έφυγα με τον OGE που ήταν μαζί μου σε όλο αυτό. Και βγαίνουμε έξω, εγώ με δάκρυα στα μάτια και του λέω, «λες να πάει καλά;». Και μου λέει ‘’έχεις άστρο, θα δεις όλα θα πετύχουν’’. Το θυμάμαι πολύ καλά αυτό».
Και δεδομένα, πέτυχαν. Από τότε ακολούθησαν η Selini, το Lamborghini Weiss, το Ksenyxtas, το Hennesy & Love, συνεργασίες με top ονόματα της urban σκηνής όπως Saske, Sigma, Mente Fuerte, που σημείωσαν αξιοσημείωτους αριθμούς καθιστώντας την από τις πιο up-and-coming καλλιτέχνιδες της urban σκηνής. Αν και οι αριθμοί είναι κάτι που δεν δίνει βάση πια:
«Δεν βλέπω τους αριθμούς γιατί ξέρω ότι αυτά θα σε τρελάνουν, θα σε μπλοκάρουν. Θυμάμαι το Lamborghini Weiss όταν είχε βγει και έκανε νούμερα, με είχε πιάσει τρελό άγχος. Δεν μπορούσα να γράψω, έλεγα τι θα γράψω επόμενο, τι θα γίνει hit, ποια είναι η σπεσιαλιτέ για να κάνει κάποιος hit».
Κάπου σε εκείνη τη φάση της διαδρομής της, είδε να χάνεται η μαγεία: «Τα έβλεπα χαριτωμένα, που δεν είναι και τόσο τελικά για να είμαι ειλικρινής. Μπαίνεις σε μια πολύ άσχημη λούπα όταν το βλέπεις σαν παραμύθι στην αρχή», εξομολογείται και συμπληρώνει πως:
«Επειδή ήμουν πολύ μικρή και τα κυνηγούσα όλα μόνη μου, έκανα πολύ επιπόλαιες κινήσεις, όπως να υπογράφω και πράγματα που δεν ήξερα. Υπήρχε μια περίοδος που καταλάβαινα ότι έβαζα πολύ την Ελένη πίσω και ακολουθούσα σαν ρομπότ. Κι αυτό, δεν βοηθάει και τους συνεργάτες μου στο να καταλάβουν ποια είμαι όντως. Και ως χαρακτήρας και ως artist. Πίστευα ότι το σωστό είναι να ακούω πάντα τους άλλους και να λέω ‘’έχεις δίκιο’’. Οπότε, όταν μπαίνεις σε ένα τέτοιο χώρο και δεν ξέρεις, είναι λίγο δύσκολο. Έγινα πάρα πολύ προσεκτική».
Πλέον, έχοντας κλείσει τον πρώτο της κύκλο ως artist στην ελληνική σκηνή, βιώνει την περίοδο της ωριμότητας, βλέποντας καθαρά το μονοπάτι που θέλει να ακολουθήσει: «Πίστευα ότι υπάρχουν πάρα πολλά θετικά και δεν είχα σκεφτεί ότι υπάρχουν και άσχημες καταστάσεις. Αλλά ξέρω ότι αυτά με έκαναν πιο ώριμη, πιο δυνατή και να είμαι αφοσιωμένη στο στόχο μου και να λέω και τα όχι μου όταν πρέπει. Και σαν Ελένη αλλά και σαν Ellize. Πάνω απ' όλα, όμως, δεν θέλω να χάσω ξανά την Ελένη μέσα στην Ellize».
Το μυστικό ήταν να ξαναδεί το craft της ως χόμπι: «Έμαθα να παίρνω πάλι αυτή την λαχτάρα, την αγάπη που είχα από τη μουσική. Επειδή όταν μπαίνεις τόσο πολύ μέσα σε όλο αυτό, χάνεις την αγάπη. Χάνεις τον έλεγχο, ξεκινάς να έχεις κρίσεις πανικού, τι θα βγάλω επόμενο, αν θα πάει, αν δεν θα πάει. Και γίνεται όλα αυτή η λούπα και μετά μπλοκάρεις και σαν στιχουργός και δεν ξέρεις τι να γράψεις. Οπότε τώρα είμαι σε μια φάση που όντως το έχω το μυαλό μου, ότι οκ, είναι χόμπι, και βλέπω ότι πάει πολύ καλύτερα από ό,τι τότε που αγχωνόμουν και έλεγα ωχ, τι θα γράψω. Τώρα γράφω ας πούμε 4-5 κομμάτια την εβδομάδα».
Η αγάπη για τη μουσική ξεκίνησε κάπως αναπόφευκτα, αφού όπως λέει η οικογένειά της είναι… τρελή με αυτό: «Όπου γλέντι και χαρά, η οικογένειά μου είναι πρώτη και κλείνει το μαγαζί. Στη Γερμανία κάνουν χοροεσπερίδες και είναι όντως εκείνοι που φεύγουν τελευταίοι. Μεγάλωσα με όλη αυτή την αγάπη για τη μουσική, είτε με χορό είτε με τραγούδι. Για το γλέντι. Η μητέρα μου μας έτρεχε πάντα από μικρή ηλικία, είναι πάρα πολύ δυναμική γυναίκα και είχε πάντα το τσαγανό και προσπαθούσε να μας τρέξει παντού: είτε λάτιν, είτε στίβο, είτε χορό, είτε ψαλμωδία. Και έτσι ξεκίνησα. Με ψαλμωδία για αρχή, κάτι που με βοήθησε και στα γυρίσματα της φωνής μου μετέπειτα.
Θυμάμαι είχα γράψει το πρώτο μου κομμάτι όταν ήμουν 9 χρονών, στις τελευταίες απόκριες στην Ελλάδα πριν φύγουμε για Γερμανία και τότε έγραφα κάτι χαζομάρες που έκαναν ρίμα. Ξεκίνησα για πλάκα να παίρνω το μικρόφωνο να το τραγουδήσω. Μετά πήγαμε Γερμανία και με άκουσε μια κοπέλα να τραγουδάω. Το λέει στον δάσκαλο της μουσικής και με έβαλε στη σχολική μπάντα χωρίς να ξέρω ούτε λέξη γερμανικά ούτε αγγλικά, απλά θυμάμαι μου είπε ‘’sing’’ και εγώ τραγούδησα Τάμτα».
Εδώ ανοίγει μία ξεχωριστή παρένθεση, αφού η Τάμτα είναι κάτι σαν το spirit animal της στην ελληνική μουσική και μία από τις καλλιτέχνιδες που ονειρεύεται να συνεργαστεί.
«Με την Τάμτα γενικά επειδή πλέον δουλεύουμε και μαζί, παθαίνω τσότσο όταν την βλέπω. Την πρώτη φορά που την είδα έχασα τα λόγια μου. Βγάζει μία τρελή ηρεμία και θες να της πεις τόσο πολλά, αλλά λες άστο, απολαμβάνεις τη σιωπή καλύτερα».
Μεγαλώνοντας και μέχρι να διαμορφώσει τον ήχο της, οι επιρροές κυμάνθηκαν σε ακραίο εύρος: «Μικρότερη άκουγα πολύ Pussycat Dolls, Britney Spears, Madonna, Rihanna. Τα είχαμε σε cd και τα βάζαμε με τη φίλη μου και χορεύαμε. Μετά υπήρχε μία περίοδος που άκουγα μόνο λαϊκά. 15 χρονών δηλαδή άκουγα καψούρα (γέλια). Έπειτα κάπως άλλαξε το πράγμα, άρχισα να ακούω Tupac, Biggie, είχα τρελαθεί με Aaliyah. Και μετά κάπως κοίταγα το X-Factor, άκουγα κομμάτια πχ της Etta James το At Last ή το I'd Rather Go Blind που το τραγούδησε η Beyoncé όταν είχε κάνει και την ταινία της και έλεγα ‘’Ουάου’’».
Τα ετερογενή ερεθίσματα έπαιξαν ρόλο στο πώς αντιλαμβάνεται τη μουσική της ταυτότητα, την οποία χαρακτηρίζει «απλά ‘’urban’’. Γιατί κάνω πραγματικά διάφορα styles, γράφω μέχρι και λαϊκά που θα ήθελα να θα δώσω σε άλλους καλλιτέχνες. Γράφω γενικά τα πάντα, μπορώ να γράψω μέχρι και rock. Ό,τι μου βγει αρκεί να να κάνω μουσική. Αυτό είναι το μότο μου».
Σε αυτή τη δημιουργική φάση που βρίσκεται τώρα, το δίλημμα «studio ή κλιπ» έχει ξεκάθαρο νικητή για την ίδια: «Νιώθω επειδή έχω κάνει πάρα πολύ στούντιο, είμαι τώρα σε μια φάση που απολαμβάνω πιο πολύ τα βίντεο κλιπ. Θέλω αυτό που είναι όλοι on set, γρήγορα μαλλιά, make-up, νύχια, να τρέξουμε».
Όσο για τους dream καλλιτέχνες που θα ήθελε να συνεργαστεί, εξακολουθεί να διευρύνει τα όριά της: «Πάντα ήθελα να κάνω κομμάτι με την Τάμτα. Θα ήθελα-ξέρω πως δεν μπορεί να συμβεί αυτό- με την Amy Winehouse, όπως και την Etta James. Ντάξει κλασικά θα σου απαντούσα Rihanna, αλλά η αλήθεια είναι ότι θα μου άρεσε να δοκιμάσω με έναν καλλιτέχνη που δεν θα περιμένει κανείς ως απάντηση. Για παράδειγμα, με την Βίκυ Λέανδρος. Θα ήθελα πολύ να έκανα διασκευή το κομμάτι της το ‘’Ich Liebe das leben’’».
Το όνομα Βίκυ Λέανδρος ήταν η καλύτερη δυνατή πάσα για να επεκταθούμε στο κομμάτι Eurovision, μιας και πρόκειται για μία ιστορική φιγούρα και νικήτρια του διαγωνισμού, το 1972 με το Λουξεμβούργο και το εμβληματικό «Apres Toi». Είναι η Ellize έτοιμη για να συμμετάσχει σε έναν εθνικό τελικό;
«Ναι, θέλω να στείλω συμμετοχή το 2027. Αρχικά χαίρομαι που υπάρχουν αυτές οι ευκαιρίες. Αυτό που έγινε φέτος το χάρηκα πολύ. Είδα προσπάθεια, όχι μόνο από τους καλλιτέχνες, αλλά από όλους για να γίνει κάτι huge, να κάνουμε ένα βήμα μπροστά στην Ελλάδα.
Σίγουρα θα εξαρτηθεί από το αν θα έχω το κομμάτι, γιατί δεν μπορείς να πεις ‘’α, τώρα θα κάτσω να γράψω για Eurovision’’, αλλά το έχω βάλει στόχο μέχρι το τέλος του χρόνου να έχω 5 κομμάτια με την προοπτική της Eurovision, ώστε να επιλέξουν η ομάδα μου κι εγώ ποιο από αυτά θα είναι οκ να το στείλουμε. Για αυτό και θέλω να ζήσω καταστάσεις μέχρι τότε για να έχω υλικό να γράψω».
Αν δεν ήταν songwriter, τι θα ήταν; «Μάλλον κομμώτρια ή γυμνάστρια. Ή κάτι με πολεμικές τέχνες, γιατί έκανα και Tae Kwon Do» Μπορεί να μας συστήθηκε ως overthinker, ωστόσο το κομμάτι της τεχνητής νοημοσύνης, που μπλέκει όλο και περισσότερο τελευταία με την καλλιτεχνική δημιουργία, δεν είναι κάτι που την απασχολεί στενά: «Το αυθεντικό είναι πάντα το καλύτερο. Το AI δεν βγάζει συναίσθημα. Έχει τα καλά του, αλλά γενικά με τρομάζει να είμαι ειλικρινής».
Προς το παρόν, η Ellize πηγαίνει step-by-step. Μόλις πριν από λίγες εβδομάδες κυκλοφόρησε από τη Utopia Records και την Panik Records το τελευταίο της single με τίτλο ‘’Lapdance’’, ενώ ακολουθεί νέα κυκλοφορία στις 13 Μαρτίου με τίτλο “Mama“ που θα είναι μέρος του επικείμενου EP της.
«Το Lapdance είναι ένα κομμάτι που το έγραψα ξεκάθαρα ως female πακέτο. Σκέφτηκα τι θα ήθελα εγώ να ακούσω σαν γυναίκα, ώστε να πάρω ένα confidence, λίγο R&B, slow, αισθησιακό.
Το νέο κομμάτι που θα κυκλοφορήσει είναι πάρα πολύ συναισθηματικό και πιστεύω θα πάρει πολύ σεβασμό από πολύ κόσμο. Αγγίζει ένα πολύ σοβαρό θέμα που υπάρχει στις μέρες μας και έχει τίτλο ‘’Μαμά’’. Είναι αρκετά φορτισμένο και ξέρω ότι μπορεί να μην πάει πολύ καλά από νούμερα, αλλά θα κερδίσει τον σεβασμό ως songwriter».
Ο μεγάλος της στόχος, ωστόσο, για το 2026 δεν είναι ούτε ένα live, ούτε ένα collab, ούτε μία συγκεκριμένη διάκριση. Αν μπορεί να διατυπωθεί με μία λέξη, είναι αυτή: Ελευθερία.
«Όσο ζω ελεύθερα, τόσο πιο εύκολα γράφω, τόσο περισσότερα έρχονται. Θέλω να ζήσω, ώστε να δημιουργήσω».
Ευχαριστούμε πολύ τον Τζούλιο Βελή και το JV Service (Μεσογείων 163, Μαρούσι) για την παραχώρηση του χώρου για τις ανάγκες της φωτογράφισης.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
