«Είχα αϋπνίες, οπότε το επέλεξα εγώ να δουλέψω βράδυ. Δεν κοιμόμουν που δεν κοιμόμουν, γιατί να μην έβγαζα κανένα φράγκο;». Και κάπως έτσι δύο χρόνια πριν, ο Άρης έπιασε δουλειά σε ένα περίπτερο επί της Σπύρου Μερκούρη στο Παγκράτι, το οποίο είναι ανοιχτό επί εικοσιτετράωρη βάση.
Τα μάτια του, όπως εξηγεί, έχουν δεί τα πάντα όλα αυτά τα βράδια. «Ο κόσμος είναι με τις φάσεις του. Υπάρχουν κάποιοι που άλλες μέρες είναι ευγενικοί, άλλες απότομοι. Πολλές φορές δε θα μου πουν καν ένα καλησπέρα» συμπληρώνει.
Δεν είναι, όμως, όλοι έτσι. Κι αυτό γιατί μέσα στα δύο αυτά χρόνια έχει χτίσει μια παρέα από τη γειτονιά που έρχεται για να του κάνουν παρέα. Πίνουν μπύρες, ακούν μουσική και συζητάνε ακόμη και μέχρι τις 7 το πρωί, όταν και τελειώνει η βάρδια του Άρη. «Κάθε βράδυ είναι και διαφορετικό. Καθόμαστε, πολλές φορές, μέχρι το ξημέρωμα. Προσπαθούμε όμως να κάνουμε ησυχία για να μη δημιουργούμε προβλήματα στους γείτονες» προσθέτει.
«Ένας γείτονας μάς είπε ότι άνοιξε το παράθυρο για να μας ακούσει»
Ανάμεσα στους νέους φίλους που έκανε στο περίπτερο ο Άρης είναι και μερικοί μουσικοί. Κάποια στιγμή, λοιπόν, πάνω στην κουβέντα έριξαν την ιδέα να μαζευτούν ένα απόγευμα και να παίξουν δίπλα στο περίπτερο. Εβδομάδα με τη βδομάδα η παρέα μεγάλωσε και σήμερα έχει φτάσει να συγκεντρώνει περισσότερα από πέντε άτομα.
Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, ο αριθμός των μουσικών που βρέθηκαν στη Σπύρου Μερκούρη για αυτό το αυτοσχέδιο live έφτασε τους οχτώ. Άλλοι είναι φίλοι του Άρη και φίλοι φίλων που αποφάσισαν να έρθουν για να τζαμάρουν μαζί.
«Ξεκινήσαμε χαλαρά και έχει γίνει πια κάπως σαν έθιμο. Σήμερα είχαμε πέντε κιθάρες, ένα βιολί, ένα μπάσο, κρουστά. Ο κόσμος το γούσταρε. Βγάλαμε τα περισσότερα λεφτά που έχουμε βγάλει ποτέ. 25 ευρώ. Φυσικά και όλα τα ήπιαμε στις μπύρες. Το αστείο είναι ότι με αυτά τα ψιλά, είχα να δώσω ρέστα στη βάρδια» λέει γελώντας.
Πάνω στη θήκη ενός μουσικού οργάνου τα μέλη της μπάντας έχουν κωλύσει ένα χαρτί που γράφει «λεφτά για μπύρες». Μπορεί να μην είναι επίσημο αλλά όλοι μεταξύ τους έχουν αποφασίσει να της δώσουν αυτό το όνομα. Η όλη φάση φαίνεται πως έχει ενθουσιάσει τους ντόπιους που περιμένουν πώς και πώς να έρθει το επόμενο σαββατοκύριακο για να τους ακούσουν.
«Οι περισσότεροι είμαστε αυτοδίδακτοι μουσικοί»
«Υπάρχουν πολλοί που περνάνε από το περίπτερο και μας ρωτάνε πότε θα ξαναπαίξουμε. Ένας γείτονας μάς είπε ότι άνοιξε το παράθυρο για να μας ακούσει. Αυτό είναι το καλύτερο κομπλιμέντο που θα μπορούσε να μας κάνει. Μας αρέσει που σπάει αυτή η μαυρίλα και αυτός ο ατελείωτος θόρυβος της Σπύρου Μερκούρη» προσθέτει, όσο παράλληλα εξυπηρετεί έναν περαστικό πελάτη.
Το ακόμη πιο εντυπωσιακό της συγκεκριμένης αυτοσχέδιας μπάντας είναι ότι οι περισσότεροι από αυτούς έμαθαν να παίζουν εμπειρικά. Tο ίδιο και ο Άρης. «Το βρίσκουμε εκείνη την ώρα. Το ψάχνουμε λίγο και το παίζουμε αυτοσχεδιαστικά. Δεν είμαστε και όλοι σπουδαγμένοι. Εγώ ξεκίνησα στα 17 μου, να φανταστείς, μόνος μου παρέα με τον Μήτσο τον κολλητό μου. Εκείνος με έμαθε κιθάρα. Πλέον παίζω μπάσο. Σε μια βάρδια εδώ γνώρισα έναν τζαζίστα που μας κάνει μαθήματα» εξηγεί.
Οι «Λεφτά για μπύρες», όπως κατ’ ευφημισμό αποκαλούν την μπάντα μεταξύ τους παίζουν κάθε Σάββατο και Κυριακή από τις 6 το απόγευμα ως τις 10. Ύστερα σταματούν, καθώς ξεκινούν οι ώρες κοινής ησυχίας. «Παίζουμε τζαζ, μπλουζ, ροκ, φανκ. Κι όλα αυτά δίπλα σε ένα περίπτερο. Πού θα βρεις άλλο στην Αθήνα που να έχει lives;» λέει γελώντας ο Άρης.
Η συζήτηση διακόπτεται καθώς έχει πέσει και πάλι δουλειά στο περίπτερο. Ίσως ένας από τους πελάτες να είναι και το επόμενο μέλος της μπάντας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
