Σε μία οδό με ένα κάπως περίεργο όνομα, την οδό Ωγύγου, ανάμεσα σε ιδιωτικά πάρκινγκ και μάλλον τουριστικά μαγαζιά, υπάρχει ένας γκρίζος τοίχος με μία μεγάλη μαύρη πόρτα που χωρίζει το τι συμβαίνει έξω με όσα συμβαίνουν μέσα σε αυτή. Πρόκειται για τη λιτή είσοδο του θρυλικού μαγαζιού Death Disco, ενός χώρου που λειτουργεί ως ο εν Αθήναις ναός της darkwave, της goth και της post-punk μουσικής.
Ο Λεωνίδας Σκιαδάς, γνωστή και πολύ αγαπητή φιγούρα της αθηναϊκής νύχτας, είναι ο άνθρωπος που κρύβεται πίσω από την Death Disco. Άνθρωπος που λάτρεψε τη μουσική νωρίς, με μία σχέση λατρείας με τους Cure και όσα αυτοί συμβολίζουν, και επέλεξε να φτιάξει τον δικό του χώρο κατά τη διάρκεια που η ελληνική οικονομία βρισκόταν στην πιο βαθιά της κρίση. Πρωτοχρονιά του 2013, το Ψυρρή αποκτούσε το δικό του ιστορικό μαγαζί.
Μπόλικα χρόνια από τότε, όσα πρεσβεύει η Death Disco είναι ακόμα εκεί κι ας έχει αλλάξει πολύ η περιοχή γύρω της. Ο Λεωνίδας έχει ακόμα διάθεση, αγαπάει τους Cure όπως τους αγαπούσε στην εφηβεία του και δημιουργεί από την αρχή πράγματα. Το Disorder Festival, που θα διεξαχθεί μεταξύ 12 και 13 Ιουνίου, είναι ένα από αυτά.
Πότε αποφάσισες ότι θέλεις να φτιάξεις έναν δικό σου χώρο; Γιατί σου γεννήθηκε αυτή η ανάγκη;
«Το Death Disco ξεκίνησε το 2013, αλλά η ανάγκη να υπάρξει είχε γεννηθεί αρκετά χρόνια νωρίτερα. Ουσιαστικά προέκυψε από την επιθυμία μου να συνδυάσω δύο πράγματα που αγαπούσα πάντα: τις συναυλίες και τα club nights.
Ήθελα έναν χώρο όπου μια συναυλία δεν θα τελείωνε με το τελευταίο τραγούδι της μπάντας, αλλά θα συνέχιζε φυσικά μέσα από ένα party με αντίστοιχη αισθητική και μουσική κατεύθυνση.
Παρ’ όλο που εκείνη την περίοδο η Ελλάδα βρισκόταν βαθιά μέσα στην οικονομική κρίση, η επιθυμία να υλοποιηθεί αυτή η ιδέα ήταν πιο δυνατή από κάθε αναστολή. Έτσι, την 1η Ιανουαρίου 2013, το Death Disco άνοιξε πανηγυρικά τις πόρτες του».
Πώς και επέλεξες την περιοχή του Ψυρρή;
«Από τα μέσα των ‘90s μέχρι και τα τέλη των 00s, το Ψυρρή βρισκόταν στο επίκεντρο της αθηναϊκής νύχτας. Όταν όμως το ενδιαφέρον μετατοπίστηκε προς άλλες περιοχές όπως το Γκάζι, η περιοχή άρχισε σταδιακά να ερημώνει. Πολλά μαγαζιά έκλεισαν και για αρκετά χρόνια το Ψυρρή έμοιαζε με ghost town.
Για εμάς, όμως, αυτό έκρυβε μια ευκαιρία. Υπήρχαν ήδη χώροι με τις κατάλληλες υποδομές για live και club χρήση, χωρίς τα εξωφρενικά ενοίκια που συναντούσες σε άλλες περιοχές. Ήταν και εύκολα προσβάσιμο με τον ηλεκτρικό και το μετρό.
Για εκείνη τη χρονική στιγμή, το Ψυρρή ήταν η ιδανική επιλογή».
Έχει αλλάξει η περιοχή σε σχέση με την εποχή που ξεκινήσατε;
«Ναι. Και μάλιστα πολύ. Στα χρόνια που ακολούθησαν, το Ψυρρή γνώρισε ξανά μεγάλη ανάπτυξη, αλλά όχι απαραίτητα με τον τρόπο που θα θέλαμε. Η περιοχή γέμισε επιχειρήσεις που προσπαθούν να εκμεταλλευτούν το τουριστικό ρεύμα χωρίς να προσφέρουν κάτι πραγματικά καινούργιο ή ιδιαίτερο.
Άλλο ένα Airbnb. Άλλο ένα bistrot. Άλλο ένα εστιατόριο που μοιάζει με εκατοντάδες άλλα. Μια διαδικασία που σταδιακά αφαιρεί από την περιοχή τον χαρακτήρα που την έκανε ξεχωριστή.
Το Ψυρρή αλλάζει και, για να είμαι ειλικρινής, αρχίζει να μας κάνει να αισθανόμαστε όλο και λιγότερο καλοδεχούμενοι. Έχει ξεκινήσει ένα άτυπο push back των clubs / bars της περιοχής που δεν ξέρω που θα σταματήσει. Δεν θα μου φαινόταν καθόλου περίεργο αν στο κοντινό μέλλον το Death Disco βρεθεί σε μια διαφορετική γειτονιά. Κάπου λιγότερο εμπορευματοποιημένα, πιο αυθεντικά και πιο μακριά από το mainstream της εποχής».
Η πιο δύσκολη νύχτα που έχεις περάσει μέσα στο Death Disco;
«Σε όλα αυτά τα χρόνια έχουμε ζήσει τα πάντα. Βραδιές με πολύ κόσμο, βραδιές με ελάχιστο. Μεγάλες επιτυχίες, απογοητεύσεις, συναυλίες που ξεπέρασαν κάθε προσδοκία και άλλες που δεν πήγαν όπως θα θέλαμε. Όλα αυτά, όμως, είναι μέσα στο παιχνίδι.
Αν πρέπει να ξεχωρίσω μια συγκεκριμένη στιγμή - ή μάλλον μια χρονική περίοδο, αυτή ήταν σίγουρα λίγο πριν από το πρώτο Death Disco Open Air Festival το 2023. Ήταν ένα εγχείρημα πολύ μεγαλύτερο από οτιδήποτε είχα επιχειρήσει μέχρι τότε. Το είχα συνδυάσει και με τα δέκατα γενέθλια του Death Disco. Η ευθύνη που αισθανόμουν ήταν τεράστια. Όλα έπρεπε να γίνουν σωστά. ευτυχώς έγιναν. Αλλά το άγχος που είχα εκείνες τις μέρες δεν περιγράφεται.
Πέρα από αυτό όμως, δεν έχω στο μυαλό μου κάποια πραγματικά δύσκολη νύχτα στα χρόνια του Death Disco. Και το γεγονός ότι, ύστερα από τόσα χρόνια λειτουργίας, μπορώ να το λέω αυτό, το θεωρώ μεγάλη τύχη. Έχουμε περάσει δυσκολίες, έχουμε αντιμετωπίσει προβλήματα, αλλά ποτέ κάτι που να με κάνει να σκεφτώ ότι μόλις έζησα μια βραδιά που με κάνει να θέλω να σταματήσω αυτό που κάνω».
Πλέον, 12-13 χρόνια μετά, μπορείς να πεις ότι το Death Disco έγινε αυτό που φανταζόσουν;
«Ναι. Χωρίς καμία επιφύλαξη. Το Death Disco έχει πετύχει ακριβώς τον λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκε. Τα Σάββατα παίζουμε τις μουσικές που αγαπάμε σε έναν χώρο γεμάτο από ανθρώπους που μοιράζονται το ίδιο πάθος με μας. Συν το ότι πλέον βλέπουμε και τη νέα γενιά της σκοτεινής σκηνής να δίνει δυναμικό παρών, κάτι που το χρειαζόμαστε για να κλέβουμε λίγο από τον ενθουσιασμό της και για να βλέπουμε το μέλλον με αισιοδοξία.
Παράλληλα, το όνομα του Death Disco έχει ξεπεράσει εδώ και χρόνια τα ελληνικά σύνορα. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο δεν υπάρχουν πολλοί χώροι που να λειτουργούν με αυτό το μοντέλο και αυτή τη φιλοσοφία.
Είμαστε επίσης πολύ χαρούμενοι που συνεργαζόμαστε με διοργανωτές οι οποίοι έχουν δώσει μια διαφορετική ταυτότητα στις Παρασκευές μας, φέρνοντας νέες ιδέες, φρέσκες μουσικές και μια σύγχρονη ματιά στη νυχτερινή ζωή.
Και φυσικά υπάρχει η συναυλιακή πλευρά του Death Disco. Μπορεί να μην είμαστε το μεγαλύτερο ή πιο εντυπωσιακό live stage της Αθήνας, όμως πιστεύω πως η τεχνική μας ομάδα, η συνέπεια και ο επαγγελματισμός με τον οποίο αντιμετωπίζουμε κάθε διοργανωτή έχουν συμβάλει ώστε να θεωρούμαστε ένας από τους σημαντικότερους εναλλακτικούς συναυλιακούς χώρους της πόλης».
Ξέρω για τη σχέση σου με τους The Cure. Πώς μπήκαν στη ζωή σου;
«Η πρώτη επαφή έγινε μέσα από ένα τηλεοπτικό αφιέρωμα στο φεστιβάλ Rock in Athens το 1985. Ήταν η πρώτη φορά που είδα τον Robert Smith στη τηλεόραση και με θυμάμαι να μένω με το στόμα ανοικτό από τη σκηνική του παρουσία.
Λίγες μέρες αργότερα έφερε στο σπίτι ο μεγάλος αδερφός μου μια διπλή κασέτα (‘Standing on the Beach’) με όλα τα singles τους αλλά και μια δεύτερη πλευρά με τα b-sides που ήταν εντελώς δύσκολα και αντιεμπορικά τραγούδια. Αυτό ήταν. Μία σχέση ζωής είχε μόλις αρχίσει».
Ποια είναι η σχέση σου μαζί τους σήμερα;
«Συνήθως ο έρωτας δίνει τη θέση του σε μια πιο ώριμη μορφή αγάπης. Με τους Cure δεν συνέβη αυτό.
Ο έρωτας παραμένει αναλλοίωτος όπως την πρώτη μέρα. Εξακολουθώ να ακούω τους δίσκους τους, να πηγαίνω στις συναυλίες τους στο εξωτερικό και να δακρύζω κάθε φορά που αντικρίζω τον Robert Smith από κοντά, να παρακολουθώ κάθε νέα τους κίνηση και να συζητάω γι’ αυτούς με φίλους και γνωστούς στη πρώτη ευκαιρία.
Μία από τις πιο χαρούμενες στιγμές μου των τελευταίων ετών ήταν οι τρεις live εμφανίσεις τους στο Λονδίνο, όταν παρουσίασαν για πρώτη φορά το υλικό του ‘Songs of a Lost World’. Το ότι άκουγα για πρώτη φορά live αυτό το album (ένα album που ευχόμουν πολλά χρόνια να κυκλοφορήσουν) ήταν κάτι ανεπανάληπτο.
Και επίσης, όταν οι ίδιοι οι Cure ανακοίνωσαν μέσα από τα επίσημα social media τους το release party του δίσκου που διοργανώσαμε στο Death Disco - ήταν το μοναδικό release party που πόσταραν - ένιωσα όπως δεν είχα νιώσει ποτέ. Ο Robert Smith γνωρίζει την ύπαρξη του Death Disco. Ηλία, ρίχτο!».
Ένα συγκρότημα ή ένας καλλιτέχνης που δεν θα περιμέναμε ποτέ ότι θα σου αρέσει;
«Δεν ξέρω αν είναι μυστικό, αλλά ίσως αρκετός κόσμος να μη γνωρίζει ότι έχω ένα soft spot για την indie pop. Λατρεύω δισκογραφικές όπως η Sarah Records και γενικότερα ένα μεγάλο κομμάτι της ανεξάρτητης ποπ σκηνής των ’90s.
Αυτό που όμως ίσως να εκπλήξει περισσότερους, είναι ότι ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια όλων των εποχών είναι το ‘Torn’ της Natalie Imbruglia. Σχεδόν κάθε χρόνο θα υπάρξει μια μέρα που θα αφιερώσω ώρες ακούγοντας διαφορετικές εκτελέσεις του, βλέποντας live εμφανίσεις και τηλεοπτικές παρουσιάσεις, εντυπωσιασμένος κάθε φορά από την τόσο συναισθηματική ερμηνεία της.
Βέβαια, αν το ψάξει κανείς λίγο περισσότερο, στην παραγωγή του τραγουδιού συμμετείχε ο Phil Thornalley που έχει κάνει ένα πέρασμα από τους Cure. Οπότε τελικά το ‘Torn’ ίσως να μην είναι και τόσο μακριά από τον κόσμο μου όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως».
Άλλαξε η αθηναϊκή νύχτα ή απλώς νοσταλγούμε τα χρόνια που ήμασταν νεότεροι;
«Η αλήθεια είναι πως συμβαίνουν και τα δύο. Ο τρόπος με τον οποίο διασκεδάζει η νέα γενιά έχει αλλάξει σημαντικά. Υπάρχουν πολύ περισσότεροι τρόποι ψυχαγωγίας από το να βγεις σε ένα μπαρ ή ένα club. Πόσο μάλλον όταν η οικονομική κατάσταση είναι αυτή που βιώνουμε.
Από την άλλη, όλα κάνουν κύκλους και δεν αποκλείω κάποια στιγμή η κουλτούρα του clubbing να επιστρέψει δυναμικά.
Αυτό που σίγουρα όμως δεν πρόκειται να επιστρέψει είναι τα δικά μας νεανικά χρόνια. Ο ενθουσιασμός της ανακάλυψης, η δίψα για νέες εμπειρίες, οι έρωτες, οι παρέες και η αίσθηση ότι όλος ο κόσμος ανοίγεται μπροστά σου ήταν καθοριστικοί παράγοντες για το πώς βιώναμε τη μουσική και τη νύχτα».
Ένας στίχος που σε έχει εκφράσει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον;
«‘It doesn’t matter if we all die’. Με αυτόν τον στίχο ξεκινά το ‘Pornography’ των Cure. Όταν ήμουν νεότερος, με γοήτευε η ωμότητα, η επιθετικότητα και ο απόλυτος μηδενισμός που εξέφραζε. Μεγαλώνοντας, όμως, άρχισα να τον αντιλαμβάνομαι όχι ως πρόκληση ή επαναστατική δήλωση, αλλά ως υπενθύμιση της ματαιότητας που συχνά κρύβεται πίσω από τα πράγματα που θεωρούμε σημαντικά».
Θα μας μιλήσεις για το Disorder Festival; Τι να περιμένουμε;
«Το Disorder Festival είναι, κατά κάποιο τρόπο, το μικρό αδερφάκι του Death Disco Open Air Festival. Ήθελα να διατηρήσω τη φεστιβαλική ατμόσφαιρα και τη φιλοσοφία του open air που τόσο μου αρέσει, αλλά σε μια πιο συμπυκνωμένη και άμεσα προσβάσιμη μορφή. Η αλήθεια είναι ότι ένα φεστιβάλ δύο ημερών με δύο σκηνές και ονόματα πρώτης γραμμής όπως το Death Disco open air festival απαιτεί έναν συνδυασμό συνθηκών που δεν είναι πάντα εύκολο να επαναληφθεί.
Το Disorder μας δίνει τη δυνατότητα να μεταφέρουμε αυτό το συναίσθημα σε ένα διαφορετικό πλαίσιο. Οπότε, μια μέρα (Παρασκευή 12 Ιουνίου), ένα φανταστικό stage και τέσσερις ακόμα πιο φανταστικές μπάντες.
Headliners στο παρθενικό Disorder είναι οι She Past Away από την Τουρκία, τους οποίους θεωρώ το σημαντικότερο συγκρότημα της σύγχρονης σκοτεινής μουσικής. Κατάφεραν να εκσυγχρονίσουν τον ήχο της σκηνής χωρίς να αφαιρέσουν ούτε ίχνος από τη σκοτεινή ταυτότητα που τη χαρακτηρίζει. Για μένα άνοιξαν έναν εντελώς νέο δρόμο στο darkwave.
Μαζί τους θα εμφανιστούν οι Σουηδοί Kite που τα τελευταία χρόνια φιγουράρουν συστηματικά στη κορυφή των ευρωπαϊκών φεστιβάλ του είδους. Είμαι πολύ χαρούμενος που έρχονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα! Τα live τους είναι πραγματικά εντυπωσιακά και πιστεύω πως θα αφήσουν τις καλύτερες εντυπώσεις.
Ιδιαίτερη θέση στο line up έχουν οι Γερμανοί Diorama. Τους είχαμε φιλοξενήσει πριν από δύο χρόνια σε electronic μορφή και τώρα επιστρέφουν full band και με έναν εξαιρετικό καινούργιο δίσκο.
Τη βραδιά θα ανοίξουν οι Reflection Black, ένα από τα πιο ελπιδοφόρα ονόματα της ελληνικής gothic rock / post punk σκηνής σήμερα.
Αυτό όμως που πάντα εντυπωσιάζει σε αυτές τις διοργανώσεις είναι ο κόσμος που έρχεται. Τόσο χαρούμενο και όμορφο στυλιστικά κόσμο, με βάση το μαύρο χρώμα φυσικά, δεν θα βρεις πουθενά αλλού.
Το Disorder Festival θα πραγματοποιηθεί στον υπαίθριο χώρο του Universe, στη Λεωφόρο Κηφισού 87, και είμαι σίγουρος πως θα αποτελέσει ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα του καλοκαιριού για όσους αγαπούν τη σκοτεινή και εναλλακτική μουσική.
Κι επειδή είμαστε αυτοί που είμαστε, δεν μπορούσαμε να μην προσθέσουμε και μια ακόμα ημέρα, το Σάββατο 13 Ιουνίου στο Death Disco, όπου θα γίνει ο επίλογος του φεστιβάλ με τους Frozen Plasma από τη Γερμανία και τους δικούς μας Our Banshee. Και εννοείται πως και τις δύο μέρες, ακολουθούν after show party στο Death Disco».
***
DISORDER FESTIVAL
Friday June 12 2026
Venue: Universe K-5 Arena (Leoforos Kifisou 87, 12241, Athens, Greece)
Bands: She Past Away, Kite, Diorama, Reflection Black
Doors open at 18:00
Saturday June 13 2026
DISORDER - EPILOGUE
Venue: Club Death Disco (Ogigou 16, Psirri, 10554, Athens, Greece)
Bands: Frozen Plasma, Our Banshee
Doors open at 21:00
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
