Χαμογελαστή, άμεση, δραστήρια, με καλή διάθεση και κέφι για δημιουργία, η Μπέσσυ Αργυράκη δίνει πάντα την εντύπωση ότι γεννήθηκε όχι μόνο για μια ζωή μπροστά στα φώτα, αλλά για να ρίξει η ίδια φως στις ζωές των γύρω της. Αυτό δεν είναι μόνο πηγαίο, αλλά και μια απόφαση ζωής. Μιας ζωής που η Μπέσσυ αποφάσισε να ζήσει ως πάρτι, προσηλωμένη στο τραγούδι και αγνοώντας καθετί που θα της στερούσε λίγο από τον αυθορμητισμό της και θα περιόριζε το ατίθασο ταμπεραμέντο της.
Με αυτό τον τρόπο παραμένει πάντα παιδί όπως είναι και ο τίτλος της μουσικής παράστασης στο Θέατρο Παλλάς -«Μένουμε πάντα παιδιά»- που ανεβαίνει στις 18 Φεβρουαρίου μαζί με τους Γιώργο Πολυχρονιάδη και Λάκη Τζορντανέλλι σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλισσόβα με αφορμή την οποία έγινε και η κουβέντα μας για το Reader.
Ξεκινήσατε να τραγουδάτε από πολύ μικρή ηλικία. Ήταν από νωρίς μια συνειδητή επιλογή ή μια διαδρομή που σας οδήγησαν οι συνθήκες;
«Πριν καταλάβω τον εαυτό μου εγώ η ίδια με είχαν οδηγήσει η μαμά μου με τη θεία μου, οι οποίες ήθελαν και οι δύο να γίνουν τραγουδίστριες. Εκείνες οι εποχές ήταν πολύ δύσκολες, δεν έγιναν. Αλλά είδαν μέσα από εμένα να πραγματοποιούνται τα δικά τους όνειρα.
Άνοιξα το στόμα μου και άρχισα να τραγουδάω διάφορα τραγούδια: «Στου γιαλού τα βοτσαλάκια κάθονται δυο καβουράκια», «Το μαντήλι σου». Πριν να μιλήσω καλά καλά, άρχισα να τραγουδάω!»
Οι γονείς σας σάς έγραψαν εξαρχής σε μαθήματα φωνητικής;
«Πήγα εγώ σε μια σχολή όταν πια ήμουν 13 χρονών. Είχαν προηγηθεί τα "Ταλέντα του Οικονομίδη". Με πήγαν η μαμά μου με τη θεία μου, όταν ήμουν 11 χρονών. Εκεί τραγούδησα συνοδεία του Μίμη Πλέσσα. Ο προηγούμενος είχε πει το τραγούδι που είχα ετοιμάσει εγώ! Οπότε με δασκαλέψανε οι "μάνατζέρ" μου, η μαμά μου δηλαδή, να πάω στον κύριο Πλέσσα και να του πω: "Κύριε Πλέσσα, είπαν το τραγούδι μου. Μπορώ να πω ένα δικό σας; Το Έκλαψα Χθες;". Τελικά τραγούδησα Πλέσσα και αυτή ήταν η πρώτη μου επαφή με τη δουλειά: να τραγουδάω Πλέσσα με τον Πλέσσα στο πιάνο. Τι άλλη μεγαλύτερη ευλογία μπορούσα να έχω από αυτό;»
Ήσασταν μόλις 11 χρονών. Είχατε τότε συναίσθηση του μεγέθους της στιγμής — ότι μπροστά σας βρισκόταν ο Μίμης Πλέσσας;
«Όχι. Άργησα πολύ να το αντιληφθώ. Ακόμη και στο φεστιβάλ της Eurovision, το τι επρόκειτο να ακολουθήσει δεν το είχα στο μυαλό μου. Ακόμη και τώρα, έρχονται από μόνα τους κάποια πράγματα και ευχαριστώ τον Θεό. Νιώθω τον εαυτό μου ευλογημένο.
Δεν καταλαβαίνω πάντα το μέγεθος, το πόσο σημαντική είναι μια στιγμή. Αυτό που ξέρω είναι ότι θέλω πάρα πολύ να τραγουδάω, να έχω επαφή με τον κόσμο, να κάνω χαρούμενο τον κόσμο και αυτό το τρελό χαρούμενο αλισβερίσι με κρατάει στη ζωή. Για αυτό μου λένε πως είμαι "η χαρά της ζωής". Μα έχω πάρει τόση αγάπη! Είναι να μην είμαι χαρούμενη;
Τελευταία άκουσα ένα τραγούδι της Μπέτι Μίντλερ που λέει "You are the wind beneath my wings". Έτσι λοιπόν λέω ότι ο κόσμος είναι ο αέρας κάτω από τα φτερά μου που με κάνει και πετάω. Και αυτό θέλω να το ζω όσο θέλει ο Θεός και όσο μου επιτρέπουν οι φωνητικές χορδές μου.»
Δεν το αντιμετωπίσατε ποτέ ως επάγγελμα που να σας δημιουργεί άγχος ή την ανάγκη να είστε απόλυτα τέλεια σε αυτό που κάνετε;
«Όσο μεγαλώνω, γίνομαι και πιο τελειομανής. Γιατί γνωρίζω πολύ καλά τι πρέπει να κάνω κάθε στιγμή μετά από τόση εμπειρία σε αυτά τα 58 χρόνια που τραγουδάω. Ξέρω πώς πρέπει τώρα να προβάλω τον εαυτό μου. Είμαι μάνατζερ του εαυτού μου. Δεν είχα την τύχη να έχω μάνατζερ να μπορεί να με οδηγεί και δεν ξέρω αν θα μπορούσε κιόλας, γιατί είμαι ατίθασο άτομο. Ατίθασο νιάτο! Εξού και η παράσταση "Μένουμε πάντα παιδιά".»
Την παιδική σας ηλικία τη ζήσατε;
«Έζησα μόνο τα παιδικά μου χρόνια στο Δημοτικό. Στον Υμηττό που παίζαμε σε ένα στενό εκεί με τους φίλους όλα τα αντρικά παιχνίδια: ξυλίκι, μήλα.
Μετά άρχισα να τραγουδάω και τραγουδούσα και αρκετά δυνατά! Ακριβώς απέναντι ήταν μια επαγγελματική σχολή, μ’ ακούγανε και έρχονταν να δουν ποια είμαι. Κάποια στιγμή που άρχισα να ασχολούμαι επαγγελματικά άρχισαν να μου ζητάνε αυτόγραφα. Έτσι ξεκίνησαν τα πρώτα αυτόγραφα».
Ο τρόπος που έγινε επάγγελμα το τραγούδι ήταν βιοποριστικός ή έρχονταν οι ευκαιρίες;
«Παρόλο που η λέξη "βιοποριστικό" είναι μια λέξη που πραγματικά υπάρχει και πρέπει να δρομολογούμε πράγματα για βιοποριστικούς λόγους, μέχρι τώρα δεν την έχω εντάξει στο ρεπερτόριό μου.
Πάντα τραγουδούσα γιατί ήθελα να τραγουδάω, πάντα όπου μου λέγανε "έλα να τραγουδήσεις" πήγαινα χωρίς να λέω όχι – και αυτό ήταν και ένα ελάττωμά μου. Δεν το έβλεπα ποτέ βιοποριστικά. Μου λέγανε «πάρε αυτά» και έπαιρνα αυτά, δεν είχα απαιτήσεις. Αυτό που ήθελα ήταν να βγαίνω να τραγουδάω, γιατί υπήρχε μέσα μου η επιθυμία να εξωτερικεύσω το συναίσθημα και να το μοιραστώ.
Φαντάσου ότι έφτασα σε ηλικία 16 χρονών που τραγούδησα στην Πλάκα με τον Δώρο Γεωργιάδη και τη Λίτσα Σακελλαρίου και ξεχνούσα να πάω να πληρωθώ! Με φώναζαν την επόμενη μέρα από το ταμείο. "Μπέσσυ, πάλι δεν ήρθες να πληρωθείς!", έλεγε ο ταμίας. "Πω πω", έλεγα, "ναι". Έφευγα μετά με τα χρήματα και έλεγα τι τυχερή που είμαι και το ευχαριστιέμαι και πληρώνομαι κι από πάνω!»
Δεν νιώσατε ποτέ να σας εκμεταλλεύονται στο οικονομικό κομμάτι;
«Δεν ένιωσα τίποτα που θα με έριχνε. Ούτε θέλω να νιώσω τίποτα που με ρίχνει, γιατί άπαξ και μπαίνουν αυτά τα πράγματα στο μυαλό μου, χάνω τον εαυτό μου, τον αυθορμητισμό μου και δεν μπορώ να λειτουργήσω. Κάποια στιγμή άρχισα να καταλαβαίνω πολλά περισσότερα – βέβαια με πολύ μεγάλη καθυστέρηση – δεν στεκόμουνα όμως πάλι σε αυτά.
Αυτό που έλεγα και τώρα το λέω πιο συνειδητά είναι ότι εμένα η επαφή μου δεν είναι με όλα αυτά που συμβαίνουν τριγύρω. Είμαι "εγώ και ο κόσμος μου". Τον κόσμο πρέπει να ικανοποιώ, να μην τον προσβάλω, να χαίρομαι που με ακολουθεί και να μην τον προδώσω ποτέ. Αυτός είναι ο στόχος μου. Αν στέκεσαι στο τι θα λένε, αυτά σε πάνε πίσω, σου δηλητηριάζουν την ψυχή και δεν μπορείς να λειτουργήσεις. Τουλάχιστον εγώ. Ήμουν στοχοπροσηλωμένη σε αυτό που μου άρεσε. Πάντα έδινα πολύ παραπάνω από αυτό που έπαιρνα. Αυτό είναι σίγουρο. Δεν πληρώνεται με τίποτα όταν δίνεις την ψυχή σου.»
Ανθρώπους που σας στήριζαν και σας προστάτευαν είχατε δίπλα σας;
«Είχα έναν πατέρα και μια μάνα που με προστάτευαν. Και έλεγαν πάντα τα σωστά, γιατί ποιος θέλει πιο πολύ το καλό σου από τους γονείς σου. Μετά ήρθε ο άντρας μου που κάθε φορά με συμβουλεύει και παρόλο που δεν είναι του επαγγέλματος, έχει μια πολύ καλή κρίση γύρω από όλα. Σίγουρα θα ήθελα έναν άνθρωπο να με συμβουλεύει και να με οδηγεί γιατί έχω κουραστεί πολύ να τα κάνω όλα μόνη μου και χρειάζομαι βοήθεια.»
Το ότι με τον σύζυγό σας δεν κάνατε το ίδιο επάγγελμα βοήθησε στη σχέση σας; Σας έφερε ισορροπία;
«Όταν είναι και οι δύο του επαγγέλματος πάνε και παντού μαζί και αυτό είναι πολύ κουραστικό. Δεν έχουν να διαφωνήσουν πουθενά, ούτε να πούνε διαφορετικά πράγματα του αντικειμένου του ο καθένας. Γυρνούσε ο άντρας μου από τοκετό και τον ρωτούσα διάφορα ιατρικά. Έχω γίνει κομπογιανίτισσα γιατρός. Δεν ξέρω τι ήταν αυτό που έχει φέρει την ισορροπία μέχρι σήμερα μετά από 42 χρόνια, αλλά σίγουρα η χημεία μας ήταν πολύ καλή. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Ίσως ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Τα πρώτα χρόνια ήταν εκείνος ο αυστηρός και εγώ η υποχωρητική. Τώρα δεν είναι κανένας! (Γέλια)».
Ποια ήταν η μεγαλύτερη υποχώρηση για να πορευτείτε μαζί όλα αυτά τα χρόνια;
«Είχα συμφωνήσει με τον σύζυγό μου ότι θα σταματούσα το τραγούδι και δεν το τήρησα. Έκανε πίσω και μου είπε ότι “αφού βλέπω πόσο πολύ το θέλεις, κάνε αυστηρές επιλογές από εδώ και στο εξής”, ως προς τους χώρους και το ρεπερτόριο. Εγώ ακούω, απλώς τα φιλτράρω λίγο ή περισσότερο. Κάποιες φορές ξέρω ότι αυτό που πάω να κάνω δεν είναι ακριβώς αυτό που πρέπει, αλλά σκέφτομαι κι άλλα πράγματα που μπορεί να το κάνουν στην πορεία θετικό. Τα ζυγίζω πολλαπλώς τα πράγματα στη ζωή μου. Είναι σημαντικό να κάνεις επιλογές που σε κάνουν ευτυχισμένη».
To 1977 μαζί με τον Πασχάλη, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς και τη Μαριάννα Τόλη τραγουδήσατε το «Μάθημα Σολφέζ» στη Eurovision και φέρατε την υψηλότερη θέση που είχε κατακτήσει μέχρι τότε η Ελλάδα στον διαγωνισμό. Πώς ήταν εκείνη την εποχή η Eurovision και πώς παρακολουθείτε σήμερα τον θεσμό;
«Η Eurovision είχε μεγάλες ορχήστρες και κόσμο τρομερά καλοντυμένο από κάτω. Όμως δεν είχε δηλαδή τόση αίγλη επικοινωνιακά γιατί και τα media ήταν περιορισμένα. Σιγά σιγά απέκτησε άλλη προβολή και διάσταση.
Πέρασε και αυτή τα κάτω της. Και στη χώρα μας την υποβάθμισαν που την είπαν “πανηγυράκι”. Ενώ τώρα έχει πάρει τα πάνω της γιατί έχουν αντιληφθεί με όλα αυτά που συμβαίνουν πόσο σοβαρό και σπουδαίο είναι να υπάρχει κάτι που να σου ελαφραίνει την ψυχή. Να παρακολουθείς τραγούδι, ανταγωνισμό, τη μουσική κουλτούρα της κάθε χώρας μέσα από ένα φεστιβάλ. Εγώ το βλέπω ως ευγενή άμιλλα, άσχετα αν όλοι έχουν στην άκρη του μυαλού τους να πάρουν το βραβείο.
Υπήρξε ένα διάστημα που οπτικοποιήθηκε πάρα πολύ με αποτέλεσμα να μετράει πιο πολύ η εικόνα και ό,τι κάνει τη διαφορά όσον αφορά τα τεχνάσματα και η τέχνη της φωνής είχε μείνει πίσω.
Τώρα τα πράγματα έχουν πάει σε ένα πολύ καλό σημείο για τον θεσμό: πολύ ωραίες φωνές με δυνατότητες σκηνική παρουσίας -έχει προχωρήσει πια η τεχνολογία- και το απολαμβάνουμε. Βλέπουμε κι εμείς ένα πολύ πλούσιο και ωραίο θέαμα και ξεφεύγουμε.
Την ώρα που βλέπω τη Eurovision κάθομαι με ένα χαρτί και ένα στυλό και σημειώνω: "Βουλγαρία. Αυτή με το κόκκινο φουστάνι και τα μακριά μαύρα μαλλιά. Πέντε". Βάζω νούμερα και όταν τελειώνει κοιτάω αν έχω πέσει μέσα.»
Πώς βλέπετε ότι παρεισφρέει η πολιτική στον διαγωνισμό και ότι υπάρχουν "συμμαχίες χωρών" όπως είναι και το Ελλάδα - Κύπρος.
«Κάποια πράγματα δεν μπορούν να αποφευχθούν. Δεν μπορεί εμείς –άσχετα αν κάποιες χρονιές δεν έγινε– να μη δίνουμε το δωδεκάρι στην Κύπρο και η Κύπρος σε εμάς ή να μην δίνουμε βαθμούς στις βαλκανικές χώρες που στηριζόμαστε. Όπως και οι βόρειες χώρες στηρίζονται μεταξύ τους. Το αίμα νερό δεν γίνεται, δεν μπορεί να αλλάξει. Αλλά αν κάνει κάτι τη διαφορά, όλοι θα το ψηφίσουν. Όσο για το ότι πολιτικά θέματα μπορεί να δημιουργούν καταστάσεις στη Eurovision, βρίσκω ότι σίγουρα δεν πρέπει να μπλέκεται η πολιτική με το τραγούδι. Το τραγούδι είναι κάτι άλλο, η πολιτική είναι κάτι άλλο. Δεν μου αρέσει το ότι παρεμβαίνουν πολιτικά σε ένα φεστιβάλ τραγουδιού όπως είναι η Eurovision.»
Με ποιο τραγούδι πιστεύετε θα συμμετέχουμε φέτος; Ποια είναι η πρόβλεψή σας;
«Ο Akylas τα δίνει όλα! Θα κονταροχτυπηθούν ο Akylas με τον Good Job Nicky. Εμένα με χαροποιεί ότι έχουμε πάρα πολύ καλά τραγούδια, πολύ ωραίες συμμετοχές, πολύ ωραίες φωνές, ωραίες παρουσίες, προχωρημένη τεχνολογία πια οπτικά στα τραγούδια και εύχομαι τελικά να καταλήξει να πάει αυτό που θα είναι το καλύτερο.»
Από την πορεία σας είστε χορτάτη; Τι σας έχει λείψει;
«Θα 'θελα να παίξω στο θέατρο, να κάνω musical, γιατί σας απέδειξα ότι και χόρευα καλά. Το ότι τραγουδούσα καλά, μου το έχετε αποδείξει εσείς μέσα στα χρόνια. Έχω να βγάλω δίσκο κάποια χρόνια και είμαι ακόμα στην επικαιρότητα. Δεν μου έτυχε να κάνω ένα musical ή παιδικό θέατρο. Ήθελα να κάνω τη Μις Πίγκυ ένα διάστημα. Κάτι άλλο που μου πάει πάρα πολύ είναι να κάνω τη ζωή της Μπέτι Μίντλερ.»
Δισκογραφικά πότε σταματήσατε και αν κάνατε ένα album τώρα τι θα ήταν;
«Το τελευταίο τραγούδι που έβγαλα ήταν το "Μια αγκαλιά", ένα χασάπικο, πριν από τρία χρόνια.
Θα μ' άρεσε πάρα πολύ η ιδέα να επιλέξουμε από το παλιό μου ρεπερτόριο που έχω κάποια διαμαντάκια και να γίνονταν ξανά με σύγχρονο τρόπο ενορχήστρωσης.
Ίσως λίγο παρακινδυνευμένο. Τα παλιά τραγούδια που το studio γέμιζε με βιολιά και με ζωντανά όργανα και που είχαν ενορχηστρωτές που ήταν απίστευτες, δεν μπορούν να αντικατασταθούν με τις σημερινές ενορχηστρώσεις και πάντα θα ένιωθα ότι μειονεκτεί το καινούριο.
Αλλά έχω κάποια τραγούδια που θα μπορούσανε να γίνουν και θα ήθελα – μια και με ρώτησες και τι άλλο θα 'θελα να κάνω – να γινόταν μια επιλογή σε αυτά τα παλιά μου τραγούδια και να γίνονταν με ενορχήστρωση σημερινή. Δηλαδή να ανταγωνιστώ τον εαυτό μου τον παλιό να πού πήγε η ερμηνεία μου, που σίγουρα πιστεύω να είναι πιο μεστή.
Όσο ζούμε καταστάσεις αυτό καταγράφεται μέσα μας και βγαίνει μέσα από τον τρόπο που τραγουδάμε. Δεν είχα τις ίδιες εμπειρίες πιτσιρίκα και τώρα. Επειδή έχω μπει στο studio και γράφω παλιά μου τραγούδια με την τωρινή μου φωνή, το βλέπω ότι δίνω μια άλλη διάσταση στα τραγούδια συγκριτικά με το τότε. Μπορεί να χάνουμε από νότες, μια νότα ίσως να έχω χάσει προς τα πάνω -γιατί με βάζανε πάρα πολύ ψηλά- αλλά είχα περιθώριο.
Προσπαθώ να κερδίσω χρόνο στο τραγούδι και να ζήσω όσο πιο έντονα αυτά τα χρόνια που μένουν και να κάνω συνέχεια πάρτι στον κόσμο και μέσα μου.»
Ένα πάρτι όπως αυτό που ετοιμάζετε με τον Γιώργο Πολυχρονιάδη και τον Λάκη Τζορντανέλλι στο Παλλάς στις 18 Φεβρουαρίου.
«Είναι μια συλλεκτική παράσταση και ο κόσμος πρέπει να σπεύσει. Θα ειπωθούν τραγούδια ελληνικά και ξένα: αγγλικά, γαλλικά και ιταλικά από τα 60s, 70s, 80s, αγγίζουμε και λίγο 90s.
Η Μαρία Παπαδοπούλου, μια εξαιρετική καλλιτέχνιδα, ηθοποιός και τραγουδίστρια που έχουμε τη χαρά να έχουμε αυτό το νέο «αίμα» μαζί μας, θα διαβάζει ως αφηγήτρια το παιδικό της λεύκωμα και θα ξετυλίγεται μια ιστορία μέσα από λόγια και από τραγούδια που θα σε οδηγεί με τον καλύτερο τρόπο στην εποχή εκείνη. Για όσους την έζησαν και για όσους θα τη μάθουν μέσα από αυτή την παράσταση. Αξίζει αυτό το συναίσθημα που ζούσαμε να το ζήσουν όλοι. Και εμείς που θα λάβουμε μέρος στην παράσταση θα το ξαναζήσουμε.»
Με τον Λάκη Τζορντανέλλι και τον Γιώργο Πολυχρονιάδη πόσα χρόνια γνωρίζεστε;
«Μεγαλώσαμε στην ίδια γειτονιά με τον Λάκη τον Τζορντανέλλι. Είμαι Υμηττιώτισσα. Ο Λάκης μένει ακόμα στον Υμηττό, εγώ πήγα Γλυφάδα, αλλά έχουμε μεγαλώσει μαζί για πάρα πολλά χρόνια και έχουμε δουλέψει και πάρα πολύ και με τον Λάκη και με τον Γιώργο σε μαγαζιά. Στα «Δειλινά» θυμάμαι μια ωραία σεζόν με τον Γιώργο Πολυχρονιάδη και τον Πάριο. Και φυσικά αποκορύφωμα ήταν οι 200 παραστάσεις που κάναμε με «Το Πρώτο μας party» του Μάκη του Δελαπόρτα, μαζί και με τον Δάκη, τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς, τον Δημήτρη Κόργιαλα και την κόρη μου την Εβελίνα.»
Ποια τραγούδια θα ακούσουμε σε αυτό το πάρτι;
«Ο Τζορντανέλλι θα πει το "A casa di Irene", το “Il mondo” ο Πολυχρονιάδης το "I who have nothing" που θα πει ο Πολυχρονιάδης. Θα πω το "Hopelessly devoted to you" στα ελληνικά "Χάνομαι κοντά σου και ζω", "Σκορπιά φιλιά", "Saturday night fever", "Stayin' alive".
Εννοείται θα πούμε "Το μάθημα σολφέζ" αφού έχει να κάνει με το ότι «Μένουμε πάντα παιδιά», ξεκινώντας με τον στίχο «Είμαστε παιδιά σαν μια συντροφιά τότε» και θα αγγίξουμε και συγκροτήματα της εποχής μέσα από αυτές τις εμφανίσεις.
Έχουμε μια υπέροχη μπάντα με μαέστρο τον Δημήτρη Κίκλη, ο οποίος θα τραγουδήσει και ο ίδιος και θα κατευθύνει μουσικά την παράσταση.
Και βέβαια να αναφερθώ στον μοναδικό στο είδος του σκηνοθέτη μας, Δημήτρη Μαλισσόβα που δίνει την τέλεια την ολοκληρωμένη κατεύθυνση της παράστασης και φροντίζει αυτό να φτάσει στον κόσμο και να γεμίσουν όλοι συναίσθημα. Το συναίσθημα που θα βγει για τους πιο παλιούς είναι η νοσταλγία, η συγκίνηση, ο ρομαντισμός, η χαρά, το πάθος. Αλλά είναι και ο χορός! Δεν υπάρχει περίπτωση να μη χορέψουν. Αποκριές είναι. Βάλτε τις καμπάνες σας, τις παγιέτες, βάλτε τις πλατφόρμες σας, τα καπέλα, ή αν δε θέλετε ελάτε έτσι!»
Ποιο είναι το τραγούδι που σας συγκινεί περισσότερο;
«Έχω πάρα πολλούς λόγους να με συγκινεί το "Σαν ένα όνειρο" που τραγούδησα με τον Ρόμπερτ Ουίλιαμς. Η φωνή του μέσω της τεχνολογίας θα μεταφερθεί στην παράσταση και θα είναι μαζί μας. Θα τραγουδήσω έτσι μαζί του το τραγούδι αυτό.
Επίσης, από τα τραγούδια που θα ήθελα να έχω πει, το κορυφαίο όλων είναι η "Πανσέληνος". Μ' αρέσει πάρα πολύ και πολλές φορές κλείνω με αυτό τις δικές μου εμφανίσεις.»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
