Η αποστολή ήταν πιο περίπλοκη από όσο φαινόταν. Ο Κώστας Καλδάρας δεν είναι μια περίπτωση ανθρώπου που απλώς φέρει το επώνυμο ενός από τους σημαντικότερους δημιουργούς στην ιστορία του ελληνικού λαϊκού τραγουδιού, του Απόστολου Καλδάρα. Ο ίδιος έχει δημιουργήσει εξαιρετικά λαϊκά τραγούδια, με σπουδαίους ερμηνευτές στο πλευρό του, ενώ και η ενασχόληση του με την εικαστική τέχνη είναι αξιοσημείωτη.
Όμως η αφορμή της συνάντησης μας ήταν ο Απόστολος Καλδάρας και πιο συγκεκριμένα η συναυλία της Λαϊκής Ορχήστρας «Απόστολος Καλδάρας» στο Θέατρο Βράχων, με τον ίδιο στην καλλιτεχνική επιμέλεια της και με τους ερμηνευτές Γιάννη Διονυσίου, Μαρία Αλαμανή, Λάμπρο Βασιλείου, Βιολέτα Ίκαρη και τον Γιώργο Νταλάρα σε τιμητική συμμετοχή. Η συναυλία έγινε το Σάββατο 7 Σεπτεμβρίου με εντυπωσιακό sold out. .
Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στο στούντιο Prova, με τους μουσικούς και τους ερμηνευτές να βρίσκονται ήδη στην αίθουσα ηχογραφήσεων/προβών. Βρήκα τον Κώστα Καλδάρα σε ένα διάλειμμα από τις πρόβες, με την αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του για την επικείμενη συναυλία, αλλά και συνάμα με μια γλυκιά πραότητα, κάθε φορά που έφερνε στο νου του τον Απόστολο, σε πολλές από τις ιστορίες που θα διαβάσετε παρακάτω. Τον ευχαριστώ πολύ για τη συζήτηση μας και όσα ακολούθησαν.
Στο οικογενειακό τραπέζι της Κυριακής
Ζητώ από τον Κώστα Καλδάρα να «ταξιδέψει» στις αναμνήσεις από τα τραπέζια με τον Απόστολο και τη Λούλα, τους γονείς του. Κλεινει για μια στιγμή τα μάτια και ύστερα ξεκινά την αφήγηση.
«Κάθε Κυριακη μεσημέρι μαζευόμασταν όλη η οικογένεια στο τραπέζι, αυτή είναι μια παράδοση που διατήρησα και με τη δική μου οικογένεια. Δημιουργείται αμέσως μια ζεστή ατμόσφαιρα και όλοι έχουμε χρόνο να εκφράσουμε κάθε μας σκέψη, κάθε χαρά, κάθε λύπη. Εκείνες οι μαζώξεις με τον πατέρα μου είχαν κι έναν έξτρα λόγο, τα Σαββατοκύριακα το ραδιόφωνο έπαιζε τα καινούρια τραγούδια των δισκογραφικών εταιρειών. Κι είχαμε αγωνία εμείς για κάθε νέο τραγούδι του Απόστολου που θα έπαιζε για πρώτη φορά στο ραδιόφωνο. Πολλές φορές ήταν ευχαριστημένος, πολλές φορές ήταν λυπημένος, γιατί η εταιρεία δεν είχε προωθήσει στο ραδιόφωνο κάποιο τραγούδι του που είχε πουλήσει αρκετά».
«Σ' ένα τέτοιο τραπέζι, το 1987, είχα τελειώσει εγώ τις σπουδές, είχα ξεκινήσει το δικό μου ταξίδι στην μουσική και θυμάμαι να του λέω «πατέρα πάμε να κάνουμε μια συναυλία; Τόσα χρόνια έχεις να κάνεις». Μου λέει, «τρελός είσαι, εγώ από το `65 τα έχω σταματήσει όλα αυτά, τα πάλκα, τις συναυλίες»...Είχαμε χάσει το 1965 την μικρη μου αδελφή, 11 ετών...»
«Για να μην το πολυλογώ, το καλοκαίρι του 1987, δύο μέρες στον Λυκαβηττό και οι δύο sold out, με αγαπημένους του συνεργάτες αλλά και με νέους καλλιτέχνες, που τότε ξεκινούσαν την πορεία τους στην μουσική, ο Απόστολος πάντα στήριζε τα νέα παιδιά και η ορχήστρα Απόστολος Καλδάρας συνεχίζει σε αυτό το μοτίβο. Ο πατέρας μου θυμάμαι τότε, είχε πάρα πολύ τρακ πριν βγει στη σκηνή, χάρηκε όμως πάρα πολύ με αυτή την επιτυχία, μετά έδωσε και μια συνέντευξη στον Γιώργο Παπαστεφάνου για την ΕΡΤ. Την άλλη μέρα μου είπε «ρε Κωστή με σταματάνε στο δρόμο και μου λένε, κύριε Καλδάρα κι αυτό το τραγούδι δικό σας είναι;». Χαιρόταν σαν μικρό παιδί ο πατέρας μου. Και σε κάθε συναυλία, αυτό δεν έχει σταματήσει να συμβαίνει, ο κόσμος να λέει, μα, κι αυτό του Καλδάρα είναι;»
«Και γιατί στα λέω όλα αυτα; Γιατί ο Απόστολος - ο λαϊκός συνθέτης Απόστολος Καλδάρας- έχει δώσει σε όλους τους ομότεχνους του κληρονομιά και έμπνευση. Υπήρξε πρωτοπόρος και έγινε διαχρονικός. Σκέψου τώρα ξεκίνησε με Νύχτωσε Χωρίς Φεγγάρι, Εβίβα Ρεμπέτες, Συ Μου Χάραξες Πορεία, Μάγκας Βγήκε Για Σεργιάνι. Μετά στη δεκαετία του `60 με Δε Ξέρω Πόσο Σ'Αγαπώ, Ένα Αστέρι Πέφτει Πέφτει, Μη Τα Φιλάς Τα Μάτια Μου, Όνειρο Απατηλό. Μετά είναι και μια τρίτη περίοδος που ξεχωρίζω εγώ, αυτη που έγραψε Μικρά Ασία και Βυζαντινό Εσπερινό...»
Για 'μένα αυτή είναι ίσως η καλύτερη εποχή του Απόστολου. Πρόκειται για μια χρονική περίοδο όπου οι συνθέτες έπαιρναν την ευθύνη του δίσκου, παρήγαγαν ολοκληρωμένα έργα, έκαναν τη δουλειά τους ολοκληρωμένα, δεν υπήρχαν μόνο κάποια τραγούδια διάσπαρτα σ' ένα δισκάκι».
'Εχω ακούσει ότι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος έχει πει για τον Καλδάρα ότι κάτω από έναν τίτλο έγραφε 10 τραγούδια, ενώ οι άλλοι συνθέτες έγραφαν 10 τραγούδια διάσπαρτα κι ύστερα έψαχναν τίτλο.
«Ναι, έτσι είναι. Μια μικρή ιστορία πάνω σ' αυτό. Ο Απόστολος λοιπόν κάποτε, έπαιρνε το μπουζούκι κι έπαιζε «γιέ μου, γιε μουυυ» και προσπαθούσε να φτιάξει κάτι, μια μελωδία, μια βάση σ' ένα τραγούδι. Το έπαιξε λοιπόν αυτό που σκάλιζε στο όργανο του, στον Λευτέρη Παπαδόπουλο. Εκείνος έγραψε τους στίχους που αργότερα τραγούδησε ο Σταμάτης Κόκοτας. Και μετά έλεγαν πωπω κρίμα, ο Απόστολος έχει πολλά βάσανα με το γιο του (γελάει). Δεν ήταν όμως για 'μένα. Για 'μένα είχε βέβαια μια νοσταλγία, που έλειπα από το σπίτι για τις σπουδές μου».
Kάπως έτσι φτάνει το 1988 και κυκλοφορεί ο πρώτος σας δίσκος, η «Νυχτερινή Κυβέρνηση»,
«Ναι, αυτό ήταν μια επανάσταση στην οικογένεια μας...»
...με τις ευλογίες του Μάνου Χατζιδάκι.
«Και όχι του Κώστα Καλδάρα! (γελάει). Με θαύμαζε ο πατέρας μου, μου έλεγε ωραία λόγια «αα, έμαθες κιθάρα, ωραία» κι άλλα τέτοια.
Σπούδαζα τότε Χημικός Μηχανικός και μου είχε βάλει απαγορευτικό, ήθελε να τελειώσω τα μαθήματα μου πρώτα, να πάρω το πτυχίο μου και μετά να κάνω ό,τι ήθελα. Μα έλα που η μουσική δεν είναι κάποιο χόμπι».
Κι εκείνος όμως την παράτησε τη σχολή του!
«Ναι, του το `λεγα! «Κι εσύ δεν την παράτησες την Γεωπονική». «Άλλα χρόνια εκείνα» μου απαντούσε. Τέλοσπάντων, δεν γινόταν να μην ακολουθήσω την μουσική, ήτανε μια ανάγκη για μένα. Ο πατέρας μου δεν είχε ακούσει τα τραγούδια εκείνου του δίσκου. Τα άκουσε όταν τα βγάλαμε σε βινύλιο. Τότε βγάζαμε τα βινύλια δοκιμαστικά, για να δούμε ότι είναι εντάξει για να κυκλοφορήσουν στο εμπόριο. Ο Μάνος ο Χατζιδάκις είχε ενθουσιαστεί με τα τραγούδια, έλεγε στον Γιώργο Νταλάρα θυμάμαι «σ'αυτούς χρωστάμε ό,τι κάνουμε» κι έδειχνε εμένα.
«Έτσι έγινε η πρώτη μου δισκογραφική κυκλοφορία, τα άκουσε μετά και ο πατέρας μου από το βινύλιο, συγκινήθηκε, έκλαιγε από χαρά και έλεγε «100 χιλιάδες δίσκους θα πουλήσεις ρε!» Δεν τα καταφέραμε να πιάσουμε 100 χιλιάδες τότε, αλλά δεν πειράζει».
Μπαίνουμε στη δεκαετία του 1990 και φέρνετε τη Σωτηρία Μπέλλου στο στούντιο, για ένα από τα τελευταία τραγούδια της...
«Ναι, στα «Σύνορα»! Πολύ αγαπημένος κύκλος τραγουδιών, που συνεργάστηκα με καλλιτέχνες που εκτιμώ, όπως η Ελένη Βιτάλη, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Βασίλης Λέκκας, η Αφροδίτη Μάνου, αλλά και η Βίκυ Μοσχολιού, άλλο σύνορο κι αυτή και φυσικά η Σωτηρία Μπέλλου, το πιο βαθύ σύνορο του λαϊκού μας τραγουδιού. Οπότε αυτά ήταν τα σύνορα του ελληνικού μας τραγουδιού σε κάθε έκφανση αυτού. Ο τίτλος αυτός ίσως ακούγεται λίγο περίεργος σήμερα, αλλά υπηρετεί πιστεύω αυτά τα τραγούδια. Δυστυχώς ο δίσκος δεν πούλησε όσο περιμέναμε, ίσως γιατί ήταν και μια εποχή που υπήρχαν κόντρες μεταξύ παραγωγών της δισκογραφίας».
Πριν από την κυκλοφορία των Συνόρων πέθανε ο Απόστολος Καλδάρας...
«Τραγούδια για τον Απόστολο έχω γράψει αρκετά. Πάντως τα «Σύνορα» υπήρχαν στο συρτάρι μου χρόνια πριν κυκλοφορήσουν σε δίσκο. Αλλά μετά δεν σταμάτησα να γράφω μουσική, συνεργάστηκα και με την Ελένη Τσαλιγοπούλου στους Καθρέφτες, με τη Μόρφω Τσαϊρέλλη, τον Μιχάλη Παπαζήση, τη Μελίνα Κανά την Ειρήνη Χαρίδου και πολλούς ακόμα εξαιρετικούς ερμηνευτές».
Και ύστερα έρχονται και οι Γραμμές, μια μουσική σκηνή που ανθεί το καλό λαϊκό τραγούδι.
«Έκανα τις Γραμμές λοιπόν και ήταν μια πολύ σημαντική στιγμή στη ζωή μου και στον χώρο των μουσικών σκηνών. Είχαμε έναν χώρο στον οποίο παρείχαμε καταρχήν καλό ήχο στους καλλιτέχνες, θυσίαζα ό,τι είχα για να βγαίνουν όμορφες μουσικές παραστάσεις και νομίζω πως αυτός ο χώρος άφησε ιστορία. Ξεκινήσαμε θυμάμαι, με τους Χειμερινούς Κολυμβητές και πριν την εμφάνιση τους, με τον Αργύρη τον Μπακιρτζή, βάφαμε ξύλα (γελάει). Μετά εμφανίστηκε ο Μίκης Θεοδωράκης, μαζί με τον Λουκιανό (Κηλαηδόνη) και την Αφροδίτη Μάνου. Πατείς με πατώ σε είχε γίνει. Μετά πέρασαν οι πάντες, η Ελευθερία Αρβανιτάκη, η Ελένη η Βιτάλη, ο Χρ’ηστος Νικολόπουλος, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Ορφέας Περίδης, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης, ο Διονύσης Τσακνής, ο Φοίβος Δεληβοριάς, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η Μελίνα Κανά...και ποιοί δεν πέρασαν. Νέοι και πιο παλιοί που είχαν προσφέρει στο ελληνικό τραγούδι».
«Μετά τέλειωσαν και οι μουσικές σκηνές, έμειναν μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού και κυρίως στις μεγάλες πόλεις, Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Αργότερα, όταν έκανα τον γύρο της Ευρώπης με αυτοκίνητο, δεν παρέλειψα να πάω στην Ισπανία να ακούσω φλαμένκο και στην Πορτογαλία να ακούσω fado. Και στεναχωρήθηκα, δε σου κρύβω, γιατί είδα ότι έπαιζαν αυτά τα τραγούδια σε κάποιους λιγοστούς χώρους, μόνο Σαββατοκύριακα και μόνο δύο παραστάσεις τη μέρα και είπα, αχ, τι ωραία που ήμασταν εμείς...»
Τι σας ωθεί να πάρετε αυτή την απόφαση, να κάνετε το γύρο της Ευρώπης, να ταξιδέψετε και στην Βόρεια Αφρική και να γράψετε για όλα αυτά ένα βιβλίο; («Η Σκιά του Ταξιδευτή» - Εκδόσεις Οδός Πανός, 2001)
«Πολλοί λόγοι, πολλοί. Από εσωτερική αναζήτηση. ανησυχία, διάθεση να δώ άλλους πολιτισμούς. Σε όποια χώρα κι αν πήγαινα, δεν πήγαινα στα τουριστικά, έμενα στο ιστορικό της κέντρο και φυσικά, παντού ταξίδεψα με το αυτοκίνητο μου. Ήταν μια εμπειρία ζωής, ήταν, όπως έγραψα αργότερα και στο βιβλίο μου, ένα γράμμα στον εαυτό μου αλλά από άγνωστη διεύθυνση» (γελάει).
Και έπειτα επί-στροφή στις εικαστικές τέχνες;
«Ναι, όπως το λες, επιστροφή, έχω εργαστεί τόσο στην αγιογραφία, όσο και στα κόμιξ και έχω δουλέψει με εξαιρετικούς δημιουργούς. Δημιουργούσα κάποια έργα και για βιοποριστικούς σκοπούς, για να βγαίνει ένα μεροκάματο, ειδικά σε νησιά. Και από τότε που έφυγα από την Αθήνα και ζω πλέον μόνιμα στη Νάουσα, ασχολούμαι περισσότερο, χωρίς φυσικά να έχω εγκαταλείψει την μουσική.
Η επαρχία νομίζω, σου δίνει ένα μεγάλο δώρο, που δεν μπορεί να σου δώσει καμία πόλη, τον χρόνο. Δηλαδή, αν θέλω να πάω στην τράπεζα, ή στο σχολείο για να πάρω τα παιδιά μου, σε τρία λεπτά έχω τελειώσει. Έχεις χρόνο στην επαρχία, χρόνο και καθαρά βλέμματα».
Ο χρόνος είναι κάτι που αναζητούμε διαρκώς στην Αθήνα. Περισσότερο τον χάνουμε παρά τον κερδίζουμε...
«Ναι το ξέρω, δυστυχώς. ο χρόνος έρχεται σε αντίθεση με το περίσσευμα της μοναξιάς. Με αυτο το πλεόνασμα χρόνου λοιπόν, κατάφερα να πιάσω ξανά τα πινέλα και τα καβαλέτα μου και να αφοσιωθώ ξανά στη ζωγραφική, παράλληλα με την μουσική και το ελληνικό τραγούδι».
Επιστρέφω στις συναυλίες. Πείτε μου τι εντυπώσεις αποκομίσατε και τι συναισθήματα δημιουργήθηκαν μέσα σας μετά από αυτές τις συναυλίες με την ορχήστρα Απόστολος Καλδάρας
«Πρώτα απ’ όλα πρέπει να ευχαριστήσω όλους τους μουσικούς και τους ερμηνευτές, που με πολύ σεβασμό και ταλέντο εκφράζουν το έργο του πατέρα μου. Μαζί ευχαριστώ όλους τους συντελεστές που στάθηκαν δίπλα μου στην δημιουργία της ορχήστρας και τον παραγωγό μας Τάκη Μουζάκη. Φυσικά κάθε Δήμο, Περιφέρεια, Σύλλογο,που μας κάλεσαν και φιλοξένησαν το έργο του Απόστολου Καλδάρα.
Οι εντυπώσεις μου από τίις συναυλίες που ήδη έχουν γίνει, είναι αυτές που ήλπιζα μαζί με συναισθήματα που δεν περίμενα να εκφράζει τόσο αυθόρμητα κι αληθινά ο κόσμος. Μας τίμησαν πάρα πολλοί, χαμός γινόταν, χαμός, όποιος τραγουδιστής κι αν ήταν στη σκηνή, νέος ή πιο έμπειρος. Θαρρείς και ο κόσμος έχει τα τραγούδια στο DNA του. Είναι τόσο διαχρονικά τα τραγούδια που όλοι έχουν μια εμπειρία να συνδέσουν μ' αυτά. Αλλά έρχονταν και νέα παιδιά και τα τραγουδούσαν μαζί μας αυτά τα τραγούδια! Αυτό είναι για 'μένα το πιο ενθαρρυντικό για τον πολιτισμό μας, ειναι σαν να κάναμε αντίσταση, κρατώντας τον πολιτισμό μας ζωντανό, τρανό και όρθιο στη συνέχεια των γενεών.
Ο πολιτισμός μας έχει τη δύναμη να ανατρέπει τα εμπόδια της ζωής και ελπίζω να συνεχίσουμε να τον τροφοδοτούμε με νέους τραγουδιστές, νέους συνθέτες, νέους ποιητές, νέους συγγραφείς, όχι μόνο να αναπολούμε τα παλιά».
Θα μου επιτρέψετε πριν κλείσουμε τη συνέντευξη να κάνουμε μια ακόμα αναφορά στην θρυλική «Μικρά Ασία»
«Θρυλικός δίσκος όπως το λες. Το ήξερες ότι είχε το ρεκόρ πωλήσεων ξένου δίσκου στην Αμερική; Κι όμως!»
Μπορώ να το καταλάβω, ήταν λαϊκά τραγούδια, αλλά με αρκετά μοντέρνα ενορχήστρωση.
«Ναι, είχαν μοντέρνα στοιχεία, αλλά είχαν και σαντούρια, λαούτα, βιολιά. Το πρώτο μουσικό όργανο που έπιασε ο Απόστολος ήταν το λαούτο. Και επειδή ο Απόστολος είχε ζήσει με προσφυγόπουλα, δεν θα μπορούσε να μη μιλήσει για τον πόνο του προσφυγικού ελληνισμού. Ήταν ένας δίσκος που τον αγάπησαν όλοι, ακόμα και ροκάδες μου ελεγαν ότι ήταν ο πρώτος μη ροκ δίσκος που άκουσαν! Ο Βυζαντινός Εσπερινός που ακολούθησε, ήταν μια διδαχή πάνω στους δρόμους της βυζαντινής μουσικής. Κάθε τραγούδι είναι μια διαφορετικό δρόμο και ρυθμό».
Κάπου εδώ θέλω να μιλήσουμε για μια συνάντηση, σ' ένα τραπέζι Κυριακής, με καλεσμένο τον Στέλιο Καζαντζίδη κι έναν επιχειρηματία
«Δεν ήταν επιχειρηματίας. Θα εξηγήσω. Είχε ανέβει πάνω στο πατρικό μου ο Στέλιος μαζί με έναν προσωπικό του φίλο και ο πατέρας μου, ξεκίνησε να του παίζει με την κιθαάρα του κάποια τραγούδια από τον κύκλο της Μικράς Ασίας. Στο τέλος του λέει «Στέλιο πως σου φάνηκαν;». Ο Καζαντζίδης του λέει: «Ε...Τι να πω...ας μας πει εδώ, ο φίλος μου”. Δίνει το λόγο στον άγνωστο άντρα. «Πολύ ωραία τα τραγουδάκια σας κύριε Καλδάρα, αλλά δεν κάνουν για εμάς...»Ο πατέρας μου κοκκίνησε, έμεινε άφωνος. Η μητέρα μου τον ρώτησε «συγνώμη, τι δουλειά κάνετε;»
«Εργολάβος είναι ο άνθρωπος αλλά δεν έχει σημασία, σημασία έχει η αντικειμενική γνώμη» είπε ο Στέλιος.
«Εγώ φταίω που σε ξαναφώναξα...άντε στο καλό Στέλιο μου» του είπε ο Απόστολος και ύστερα τον ξεπροβόδισε. Και μείνανε αυτά τα τραγούδια στον Γιώργο (Νταλάρα) και στην Χαρούλα (Αλεξίου) για να κάνουν ένα γερό βήμα».
Ποιούς καλλιτέχνες ένιωθε πιο κοντά του ο Απόστολος Καλδάρας;
Σεβόταν τον Τσιτσάνη, αν και υπήρχαν κόντρες, τον Μάρκο Βαμβακάρη τον λάτρευε, μετά τον Ζαμπέτα, τον Κουγιουμτζή, τον Λοϊζο, που ήταν και στο γάμο μου και λάτρευε τον Μάνο Χατζιδάκι. Αγαπούσε πάρα πολύ και τον Γιάννη Σπανό, τον θεωρούσε σπουδαίο μελωδό. Και τους τραγουδιστές αγαπούσε, τον Μπιθικώτση, την Μοσχολιού, την Πόλυ Πάνου, τον Μενιδιάτη, τον Νταλάρα, την Αλεξίου, τον Κόκοτα, τον Γιάννη Πάριο...αλλά και όλους τους συνεργάτες του στιχουργούς. Την Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου με την οποία είχαν ένα ιδιαίτερο δέσιμο και αλληλοσεβασμό, το Κώστα Βίρβο, που ξεκίνησαν μαζί από τα Τρίκαλα, τον “Τσάντα” με τα πρώτα του τραγούδια, και φυσικά τον Πυθαγόρα που είμαστε και οικογενειακοί φίλοι, τον Λευτέρη Παπαδόπουλο, χωρίς να παραλείπω κάθε άλλο στιχουργό συνεργάτη του.
Έχω ακούσει μια ιστορία με την τζάγκουαρ του Σταμάτη Κόκοτα, είχε μπει;
«Όχι, εμένα είχε βάλει ο Σταμάτης στο αυτοκίνητο, ο Απόστολος δεν θα τολμούσε να μπει. Και ούτε φυσικά αργότερα, στο μεγάλο αυτοκίνητο του Γιώργου Νταλάρα».
Μια στιγμή από τον Κώστα Καλδάρα
Είμαστε στο Θέατρο Βράχων, προς το τέλος της συναυλίας και αρχίζουν να παίζουν οι νότες του «Τι να Θυμηθώ, τι να Ξεχάσω», που είχε ερμηνεύσει για πρώτη φορά ο Γιώργος Νταλάρας στον θρυλικό κύκλο τραγουδιών «Μικρά Ασία» το 1972. Οι πρώτοι στίχοι του τραγουδιού, που είχαν ερμηνευτεί ως απαγγελία τότε, από τον ηθοποιό Γιάννη Φέρτη, αυτή την φορά ακούστηκαν από τον ίδιο τον Κώστα Καλδάρα. Ο κόσμος τραγουδούσε τους στίχους πιο δυνατά και από τον Κώστα και από τον Γιώργο Νταλάρα μαζί.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
