«Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καλλιθέα. Στην Καλλιθέα της δεκαετίας του ‘60 υπήρχαν ρεμπέτες. Θυμάμαι τον Πρόδρομο Τσαουσάκη όταν πήγαινα σχολείο που καθόταν σε ένα καφενείο δίπλα τα πρωινά και έπινε κονιάκ. Έζησα πράγματα, η Καλλιθέα είχε πάντα μουσική παράδοση. Έχω εικόνες που οι άνθρωποι έβγαιναν στον δρόμο και έπαιζαν ούτι. Στα 4 ζήτησα να μου πάρουν οι γονείς μου μια κιθάρα. Όταν ήμουν 6 τελικά, ένας φίλος μου έφερε μια μικρή κιθάρα και άρχισα έτσι μόνος μου, αυτοδίδακτος, να παίζω κιθάρα.
Ήξερα από παιδί ότι ήθελα να κάνω αυτή τη δουλειά. Ήμουν σε μια οικογένεια που όλοι τραγουδούσαν. Η αδερφή μου, ο πατέρας μου και η μάνα μου, όλοι τραγουδούσαν και πάρα πολύ ωραία. Μαζευόμασταν όλοι οι συγγενείς σε τραπέζια και τραγουδούσαμε όλοι μαζί και από την πλευρά του πατέρα μου και από της μητέρας μου.
Στο γυμνάσιο φτιάξαμε ένα συγκρότημα και αρχίσαμε να παίζουμε. Όταν τέλειωσα από το σχολείο, γράφτηκα τελικά στο ωδείο για μουσικές σπουδές. Για εμένα δεν υπήρχε ποτέ το ζήτημα των Πανελληνίων. Έκανα σπουδές στο ωδείο για 12 χρόνια και άρχισα να γράφω κομμάτια.
Όταν ο άνθρωπος αναζητά τον δρόμο του, βρίσκει θάρρος αλλά και θράσος. Είναι τόσο επιτακτική ανάγκη να επικοινωνήσεις τη δουλειά σου, να θέλεις να διεκδικήσεις το μέλλον σου. Στην προσπάθειά μου αυτή, γνώρισα, μετά από προτροπή του παραγωγού Στέλιου Φωτιάδη, τον Νίκο Παπάζογλου το 1989. Θυμάμαι όταν πήγα να τον συναντήσω μου φαινόταν σαν γίγαντας επειδή ήταν έτσι ψηλός (σ.σ γέλια)».
«Πήγα να τον βρω σε μια συναυλία του στον Λυκαβηττό, το 1988. Πήγα στο καμαρίνι του όταν τελείωσε η συναυλία για να του δώσω μια κασέτα με τραγούδια μου. Μου έχει μείνει η εικόνα, όταν του την έδωσα, την κρατούσε σαν να ήταν κάτι πολύτιμο, ενώ δεν με ήξερε καν. Στην κασέτα ήταν πέντε ή έξι κομμάτια κομμάτια, το "Φεύγω", η "Φωτοβολίδα", το "Μάτια μου", το "Κάτι μου Κρύβεις" (το οποίο βγήκε στον 2ο δίσκο τελικά) και το "Θάνατο Θέλω Τραγικό".
Αυτός άκουσε τα τραγούδια μου, μου είπε ότι είναι όλα πολύ ωραία και πως εκείνος θα έλεγε το "Φεύγω" και το "Θάνατο Θέλω Τραγικό". Τελικά τον έπεισα να πει και το Μάτια μου. Το "Κάτι μου Κρύβεις" και τη "Φωτοβολίδα", θα τα πεις εσύ μου είπε τότε. Αυτός ήταν ο Παπάζογλου, τόσο γενναιόδωρος».
Το "Φεύγω" ήταν το πρώτο τραγούδι που έγραψα, με αυτό περιέγραφα ένα προσωπικό μου βίωμα. Τα περισσότερα κομμάτια είναι προσωπικά. Και συνήθως αυτά είναι επιτυχίες. Εμένα τότε ήταν η περίοδος που τελείωσα τις μουσικές σπουδές και ήθελα να ξεκινήσω σε έναν δρόμο που δεν γνώριζα, τη σύνθεση, τον στίχο. Όταν το έπαιξα μου θυμάμαι σε κάποιους πρώτη φορά, μου είπαν ότι είναι ωραίο , εγώ δεν ήξερα τι είχα γράψει (σ.σ. γέλια)».
«Μια σημαντική στιγμή στην πορεία μου, είναι όταν συμμετείχα το 1991 στους Αγώνες Τραγουδιού της Καλαμάτας που διοργάνωσε ο Μάνος Χατζιδάκις, όπου και πήρα βραβείο με το "Ρομπέν των Καμμένων Δασών". Τότε εγώ ήμουν 34 χρονών. Το 1993 έκανα τον πρώτο προσωπικό μου δίσκο. Ήμουν ήδη μεγάλος. Νομίζω και γι' αυτό θυμάμαι ότι είχα από την αρχή τρακ.
Ο καλλιτέχνης που πρόκειται να εμφανιστεί στο κοινό, τουλάχιστον θα πρέπει να είναι έτοιμος να το αντιμετωπίσει. Εμένα δεν με τρόμαξε το κοινό, αλλά το τρακ που είχα, ήταν μια δύσκολη περίοδος τότε. Είχα αγωνία για το τι θα γίνει μετά, γιατί είχα μεγαλώσει. Υπέφερα από τρακ όλα μου τα χρόνια, τώρα το έχω αντιμετωπίσει. Μαθαίνεις να το διαχειρίζεσαι μετά από κάποια στιγμή, κάνω αυτή τη δουλειά πάρα πολλά χρόνια.
Μου έχει στοιχίσει το άγχος που είχα για πράγματα που δεν έχω κάνει. Όταν ξεκινούσα πολλοί από τους αναγνωρισμένους και αγαπημένους τραγουδιστές μου πρότειναν να συνεργαστούμε. Επειδή όμως ξεκινούσα τότε και δεν είχα το δικό μου στίγμα, αρνήθηκα προτάσεις για να χαράξω τη δική μου διαδρομή. Κάποιες από αυτές τις προτάσεις αυτές μετάνιωσα αργότερα που δεν τις έκαναν, αλλά σήμερα λέω απλώς ένα “Δεν βαριέσαι". Δεν αναπολώ γενικά. Θέλω να ασχολούμαι με το τώρα και μόνο. Όπως έλεγε και ο Γιάλομ, το παρελθόν δεν αλλάζει οπότε τι να κάθομαι να σκέφτομαι. Το τώρα μονάχα με νοιάζει».
«Πώς γράφω τραγούδια; Μακάρι να έβλεπα το γράψιμο σαν δουλειά. Αλλά δεν το βλέπω έτσι. Συνήθως υπάρχει ένα θέμα στο μυαλό μου γιατί τελικά μπορεί να μην μπορείς να το εκφράσεις και να μην αφορά κανέναν άλλον εκτός από σένα.
Υπάρχει ένα θέμα που έρχεται στο μυαλό μου με τη μορφή του στίχου. Μαζί με το στίχο έρχεται και η μελωδία. Πολλές φορές έχεις ένα στίχο και δεν έχεις μουσική. Άλλες φορές έχεις μουσική και δεν έχεις στίχο. Η δεύτερη αυτή περίπτωση είναι το καλύτερο, να γράφεις δηλαδή πάνω σε μουσική που σου αρέσει. Έτσι έχω γράψει το "Φεύγω" και "Τα Τραγούδια μου τα Αμερικάνικα".
«Δεν βλέπω διαφορά στον κόσμο που έρχεται στα live και στο πώς εκφράζεται, από το ‘90 που ξεκινήσαμε μέχρι σήμερα. Άλλοι τραγουδούν, άλλοι χορεύουν. Το να τραγουδάει ο κόσμος τα τραγούδια σου μαζί σου είναι ό,τι πιο όμορφο υπάρχει. Τα live είναι μια ιστορία από μόνα τους. Γράφεις μυθιστόρημα. Έρχεται κόσμος που μπορεί να έχει φέρει μέχρι και ένα δώρο για σένα. Μου έχουν φέρει κομπολόγια, βιβλία... Από δώρα που μου έχουν φέρει στα καμαρίνια, έχω γράψει τραγούδια. Από βιβλία που μου έχουν δώσει ας πούμε έχω γράψει το τραγούδι "Υλαγιαλή".
Έχει τρομερό ενδιαφέρον αυτή η δουλειά. Συναντάς ό,τι θέλεις. Θυμάμαι ένας μια φορά είχε έρθει μετά το live και μου είχε πει: “Τι ήταν αυτό που μας παρουσίασες τώρα; Τραγούδια ατάκτως ερριμμένα”. Αυτό το σκέφτομαι ακόμη, μέχρι και σήμερα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται. Αυτή η κουβέντα ήταν τότε ένα μάθημα. Έτσι εξελισσόμαστε και προχωράμε».
«Η τελευταία καλοκαιρινή συναυλία μου είναι στην Αθήνα, στο Κηποθέατρο Παπάγου. Θα παρουσιάσουμε μαζί με τους συνεργάτες μου και παρέα με τη Σουσάνα Τρυφιάτη τα κομμάτια μας, κάποια από αυτά με μια καινούργια ματιά. Θα παίξω και κάποια τραγούδια που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμη. Πάντα και τελευταία στιγμή μπορεί να εντάξουμε κι άλλα κομμάτια πρόγραμμα, είτε επειδή το ζητάει ο κόσμος είτε επειδή το θέλω εγώ.
Είναι πολλά τα τραγούδια όλα αυτά τα χρόνια, οπότε μπορεί να έχω ένα πρόγραμμα στο μυαλό μου αλλά τελικά αυτό να διαφοροποιείται. Στα live υπάρχουν φυσικά κομμάτια που δεν μπορώ να μην τα παίξω. Τη Φωτοβολίδα ας πούμε δεν γίνεται να μην την πούμε (σ.σ. γέλια).
**
Ορφέας Περίδης
Κηποθέατρο Παπάγου
Δευτέρα 22 Σεπτεμβρίου
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
