Ροκάς είναι; Είναι. Χεβιμεταλάς είναι; Σίγουρα είναι. Λαϊκός τραγουδιστής είναι; Και από αυτό είναι. Ο Γιάννης Παπανικολάου είναι πολλά πράγματα. Αυτό που δεν είναι (και αυτό είναι το πιο σίγουρο απ΄ όλα) είναι ένας άνθρωπος που βολεύεται.
Οι περισσότεροι τον γνώρισαν σαν παπαροκά που πριν χρόνια προκάλεσε «τρικυμία» εντός και εκτός Εκκλησίας με τα τραγούδια του, ενώ ήταν ρασοφόρος. Πριν από αυτό έπαιζε μέταλ. Μετά από αυτό (μέχρι και σήμερα) παίζει μέταλ. Πάντα, ωστόσο, ήταν λάτρης της καλής και ποιοτικής ελληνικής μουσικής και του ρεμπέτικου.
Αύριο, Παρασκευή (11/10), ο Γιάννης Παπανικολάου θα «ταξιδέψει» στο θρυλικό «Κύτταρο» μέσα σε μια νοσταλγική θάλασσα, γεμάτη από νότες, που μας μεγάλωσαν όλους μας, ανεξάρτητα από το τι μουσική καταλήξαμε τελικά να ακούμε.
Ένα «ταξίδι» στο καλό, ποιοτικό λαϊκό τραγούδι και στο ρεμπέτικο με το οποίο ο Γιάννης Παπανικολάου θα τιμήσει με τον δικό του τρόπο τους μεγάλους του ελληνικού τραγουδιού και θα επανακαθορίσει τη σχέση του μαζί τους. Αλλά και μαζί μας.
Δείτε επίσης: Παπαροκάδες: «Θέλουμε να μπούμε στα κλαμπάκια»
Πώς συνδέουμε το ροκ με το λαϊκό; Ή είναι δύο διαφορετικά πράγματα που αγαπάς εξίσου;
«Είναι δυο πράγματα που αγαπώ εξίσου. Πάρα πολύ. Ο περισσότερος κόσμος με έχει γνωρίσει ως τραγουδιστή, μουσικό δημιουργό των παπαροκάδων, των ''Ελεύθερων'', αλλά και από την εμπλοκή μου στο ελληνικό heavy metal και σε συγκροτήματα όπως οι Rock n΄ Roll Children, οι Diviner τώρα, παλαιότερα οι Innerwish και άλλα.
Αυτό που δε γνωρίζει ο κόσμος, όμως, είναι πως πολύ πριν απ' όλα αυτά, κάπου στα μέσα προς τα τέλη της δεκαετίας του 1980, όταν κατάλαβα πως έχω μια κλίση προς το τραγούδι, και ήμουν τότε δέκτης και ξένου και ελληνικού τραγουδιού, έκανα τα πρώτα που συνειδητά βήματα ως τραγουδιστής στις σχολικές εορτές. Μετά σειρά είχαν οι ορχήστρες λαϊκού, ρεμπέτικου, έντεχνου, ελληνικού τραγουδιού. Το έντεχνο με τη σωστή του έννοια. Όχι την παρεξηγημένη.
Οπότε σχεδόν παράλληλα τραγουδούσα και heavy metal και ελληνόφωνο. Εγώ δεν έχω τέτοια κόμπλεξ ή ταμπού. Τα έχω λύσει αυτά τα θέματα πριν με μάθει ο κόσμος. Τα πήγαινα παρέα γιατί αφορούσαν δυο κομμάτια του εαυτού μου.
Την εποχή των παπαροκάδων ήταν μόνο ελληνόφωνο. Μετά από εκείνη την εποχή ήρθε ένας προσωπικός, ελληνικός δίσκος. Το 2008. Το έκανα αλλά το ένστικτό μου έλεγε πως δεν ήμουν έτοιμος για να κάνω κάτι τέτοιο και έπρεπε να ακολουθήσω άλλα πράγματα».
Έχεις κάνει και ελληνικό δίσκο; Κυκλοφόρησε;
«Βέβαια κυκλοφόρησε. Ήταν τρία ή τέσσερα χρόνια μετά τους παπαροκάδες. Δεν ξέρω αν πήγε καλά, δεν τον παρακολούθησα. Ουσιαστικά τον έκανα από κεκτημένη ταχύτητα επειδή είχα κάνει ήδη τέσσερις δίσκους με τους παπαροκάδες. Ωραίος δίσκος αλλά τόσο πολυσυλλεκτικός που έπασχε από έλλειψη χαρακτήρα και ταυτότητας καλλιτεχνικής. Πειραματισμός ήταν.
Όταν, όμως, στη μουσική, ακολουθείς το ένστικτό σου και όχι τη φωνή της λογικής πηγαίνεις μπροστά και εγώ ήξερα πως έπρεπε να κάνω κάτι διαφορετικό. Και έτσι επέστρεψα στο heavy metal».
Δείτε επίσης: Η ΕΡΤ βάζει τέλος στην «Αρχελάου 5» - Τεταμένες οι σχέσεις Κοκλώνη με Μουτσινά
«Το ελληνικό τραγούδι, το ποιοτικό, είναι τροφή ψυχής»
Αλλά το λαϊκό ήταν πάντα μέσα σου και σε ''έτρωγε''.
«Ακριβώς. Το ήθελα. Με ''έτρωγε''. Απλά όλη αυτή η ταχύτητα των πραγμάτων στο metal, με συναυλίες, δισκογραφία και όλα αυτά, ίσως δε με άφηνε να σκεφτώ και τι άλλα πράγματα υπάρχουν μέσα μου να εκφραστούν και τα οποία έχω αφήσει στην άκρη. Αυτό έγινε στην περίοδο της καραντίνας.
Τότε αναγκαστικά πάτησα φρένο σε όλα και έμεινα με τον εαυτό μου και τότε βγήκε στην επιφάνεια πως υπάρχει μέσα μου και αυτό. Θέλω να το κάνω, πρέπει να το κάνω. Πρώτα βγαίνει η ψυχή και μετά το χούι, Νίκο μου. Αποφάσισα πως πρέπει να συνεχίσω σε αυτό το μονοπάτι. Και έτσι ο κόσμος που δε με ξέρει νομίζει πως μου τη βάρεσε τώρα και ασχολούμαι με το λαϊκό. Είναι ο κόσμος που δεν ξέρει τον Γιάννη. Αυτός που με έμαθε από τους παπαροκάδες ή από το heavy metal αλλά δεν ξέρει την υπόλοιπη ζωή μου».
Άρα αυτό που θα γίνει την Παρασκευή στο ''Κύτταρο'' δεν είναι κάτι που θα γίνει μία φορά και μετά θα το σταματήσεις;
«Όχι! Προφανώς όχι. Δεν έχω κάποια συγκεκριμένη στόχευση ή τακτική καριέρας. Θέλω να με οδηγήσει η ανάγκη. Του τι θέλω να εκφράσω μέσα από αυτό. Υπάρχουν τραγούδια που θέλω να πω αλλά υπάρχουν και τραγούδια στο συρτάρι, γραμμένα...».
Δικά σου;
«Ναι, δικά μου. Και από το παρελθόν αλλά και από την τελευταία περίοδο. Αν οι συνθήκες είναι ευνοϊκές θα ήθελα να κυκλοφορήσουν. Άρα μιλάμε και για δισκογραφία. Απλά αυτό είναι ένα θέμα που δεν μπορείς να το αποφασίσεις μόνος σου.
Αν και ξέρεις, η λέξη δισκογραφία σήμερα είναι απαγορευτική. Μουσική σε πλατφόρμες είναι, οπότε θα δω με ποιον τρόπο, θα θελήσω εγώ να βγει προς τα έξω αυτή η μουσική. Υπάρχει αυτό το πράγμα στα σκαριά αλλά προέχουν μουσικές εμφανίσεις και συναυλίες».
Δε μιλάμε για μια συναυλία, δηλαδή, αυτή της Παρασκευής; Έχεις και άλλα...
«Ναι, έχω κλείσει και άλλες ημερομηνίες με το ''Κύτταρο'' και από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι άλλο θα προκύψει.
Με ενδιαφέρει, όμως, και θέλω να το πω, όλο αυτό να πάει μόνο σε μουσικές σκηνές και συναυλίες. Δε με ενδιαφέρει η πίστα ή η νύχτα. Δε με αφορά ιδιοσυγκρασιακά όλο αυτό. Δε με ενδιαφέρει αυτή η προοπτική και, βασικά, με βρίσκει απέναντι. Πώς να το πω... Η δικιά μας η κάστα ανθρώπων, το ξέρεις καλά, ήταν πάντα απέναντι σε αυτό το lifestyle. Ευτυχώς το heavy metal μας έσωσε από όλα αυτά (γέλια).
Στα πλάνα μου, πάντως, είναι όπως αποτίουμε φόρο Τιμής στον Ronnie James Dio με τους Rock n΄ Roll Children, να έχω την ευχέρεια και τη δυνατότητα να κάνω αφιερώματα σε μεγάλους συνθέτες».
Να είναι θεματικά, δηλαδή;
«Ναι, αλλά σε δεύτερο χρόνο. Πρώτα θέλω να κάνω τον κύκλο μου σε ένα πολυσυλλεκτικό ρεπερτόριο. Απλά όλα αυτά υπάρχουν μέσα στο μυαλό μου».
Είσαι, όμως, ανήσυχο πνεύμα. Δεν μπορούμε να σε «βρούμε» πουθενά.
«Δεν ήμουν ήσυχος ποτέ. Από τις επιλογές της ζωής μου, καταλαβαίνει κάποιος πως δε λειτούργησα ποτέ με ταμπέλες και δεν έχω κόμπλεξ να κάνω αλλαγές αντιδιαμετρικές. Πάντα στην Τέχνη με οδηγεί το ένστικτο. Και δε με έχει προδώσει ποτέ. Κάνω μουσική για να ταΐσω την ψυχούλα μου.
Το ελληνικό τραγούδι, το ποιοτικό, είναι τροφή ψυχής. Δεν είναι ''προϊόν'' όπως έχει καταντήσει τα τελευταία χρόνια. Δεν είναι ένα προϊόν προς κατανάλωση. Δεν είναι εφήμερο. Γι αυτό και ο κόσμος το ανακαλύπτει ξανά μετά από τόση σαβούρα που του έχουν δώσει. Το καλό, ποιοτικό, ελληνικό τραγούδι, βρίσκει τον τρόπο να μιλάει στην καρδιά και στην ψυχή του ανθρώπου και γι΄ αυτό δε χάνεται.
Έχει κάτι στο ένστικτο το τραγούδι, να μεταδώσει, είναι πνευματική τέχνη. Δεν είναι απλά για ένα βράδυ, να πιούμε ένα μπουκάλι ουίσκι, να τα σπάσουμε και την άλλη ημέρα να μη θυμόμαστε. Το πραγματικό τραγούδι δε χρειάζεται να είσαι υπό την επήρεια αλκοόλ για να σε αγγίξει».
Τι απ' όλα αυτά που περιγράφεις ως καλό και ποιοτικό τραγούδι θα ακούσουμε την Παρασκευή;
«Κοίταξε, εμένα το ύφος που με συγκινεί και με εκφράζει είναι λαϊκό, ρεμπέτικο και έντεχνο με την έννοια της μελοποιημένης ποίησης. Ξαρχάκος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Κουγιουμτζής, Μαρκόπουλος, Λοΐζος, Σπανός. Όπως και το λαϊκό τραγούδι που έδωσε τη σκυτάλη στο έντεχνο. Τσιτσάνης, Χιώτης, Παπαϊωάννου και όλοι αυτοί οι μεγάλοι.
Προφανώς σε ένα βράδυ και σε ένα πρόγραμμα που θα είναι περίπου τρεισήμισι ώρες δεν μπορείς να καλύψεις ένα απέραντο σύμπαν που λέγεται ελληνικό τραγούδι. Το ρεπερτόριο που θα ακουστεί εκτείνεται περίπου στα 50 χρόνια. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1940 μέχρι την αντίστοιχη του 1990. Τόσο μεγάλη θα είναι η βεντάλια. Το δείγμα θα είναι καλό που θα αφήσει τους πάντες ευχαριστημένους. Θα είναι χορταστικό».
Και συγγνώμη θα είσαι πάνω στη σκηνή τρεισήμισι ώρες;
«Ναι. Είναι σχεδόν 50 τραγούδια αλλά δε θα κουράσει τον κόσμο. Το μεγαλύτερο μέρος του προγράμματος θα το καλύψω εγώ αλλά μαζί μου θα είναι και η Ασπασία Θεοφίλου η οποία θα πει ένα πολύ σημαντικό μέρος. Είναι πολλά χρόνια στο χώρο. Έχει τραγουδήσει με τον Μητροπάνο και έχει μια εξαιρετική διαδρομή. Η Ασπασία κάνει κάτι όταν έχει να πει κάτι. Δε σέρνεται από συμβόλαια κλπ. Βρεθήκαμε στην ίδια συχνότητα.
Παράλληλα, η ορχήστρα μας στελεχώνεται από σπουδαίους μουσικούς. Δεν σου κρύβω, μάλιστα, πως ο αρχικός μου στόχος ήταν όσο περισσότεροι γινόταν να ήταν άνθρωποι και ροκάδες/ μεταλλάδες. Του δικού μας μετεριζιού (γέλια), όμως, δεν είναι εύκολο. Δυο από τους μουσικούς είναι της φάσης μας. Είναι ροκάδες αλλά είναι και μουσικοί που έχουν παίξει με Μικρούτσικο, Νταλάρα και άλλους. Όλη η ορχήστρα είναι εξαιρετική, πάντως. Περάσαμε υπέροχα στις πρόβες.
Το ωραίο είναι πως σε αυτό το ταξίδι συναντήθηκα ξανά με ανθρώπους που είχαμε συνεργαστεί, τότε, στην εποχή των παπαροκάδων. Ήταν φοβερό».
«Θέλω να επανεκδώσω κάποια από τα τραγούδια των παπαροκάδων»
Όντως φοβερό. Καλύτερα τότε ή τώρα;
«Νομίζω τώρα. Ξέρεις η εποχή εκείνη είχε και μια αυτολογοκρισία...».
Αυτολογοκρισία; Αυτή είναι μια λέξη που δεν περίμενα να ακούσω από εσένα.
«Ναι, υπήρχε εξαιτίας του χώρου. Οι παπαροκάδες άνηκαν σε έναν ευρύτερο χώρο της Εκκλησίας και του ράσου. Ξέραμε πως ούτως ή άλλως αυτή θα ήταν μια κίνηση επαναστατική και θα ήταν ''κόκκινο πανί'' για την ηγεσία της Εκκλησίας».
Και ήταν;
«Ήταν, ναι. Είχαμε πολλές αντιδράσεις. Και γι αυτό και τα τραγούδια εκείνης της εποχής έχουν και μια αυτολογοκρισία στην ενορχήστρωση. Κάποια θα μπορούσαν να ήταν πιο... metal. Αυτές ήταν οι ρίζες μου, άλλωστε. Και κάποια από εκείνα τα τραγούδια έτσι είχαν γραφτεί. Αλλά περιορίσαμε την παραμόρφωση στην κιθάρα για να ''περάσει''. Αλλιώς δε θα πέρναγε. Αν ήταν πολύ metal δε θα πέρναγε. Αν είχαν βγει τα τραγούδια όπως ήθελα, πιθανολογώ πως θα είχαν βρει τρόπο, από τον πρώτο δίσκο κιόλας, να μας σταματήσουν».
Πρέπει να σου πω το εξής: Στη συναυλία των SepticFlesh στο Ηρώδειο, συναντήθηκα με έναν κοινό μας γνωστό, μουσικός εκείνος, ο οποίος όταν του είπα πως θα κάνουμε μαζί αυτή τη συνέντευξη μου είπε, σοβαρότατα, να σου μεταφέρω πως πρέπει να παίξεις τραγούδια των παπαροκάδων στο ''Κύτταρο'' την Παρασκευή.
«Κοίταξε να δεις (γέλια)... Η ιστορία με τους ''Ελεύθερους'' επειδή το 99% των τραγουδιών είναι δική μου σύνθεση και μουσική, έχει ένα ενδιαφέρον. Σε δεύτερο χρόνο, και επειδή τώρα είμαι πραγματικά Ελεύθερος, έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, πως θέλω να κάποια στιγμή, τα πολύ εμβληματικά τραγούδια εκείνης της εποχής να τα ξανακάνω με τη μουσική που τους αξίζει. Να τους δώσω την ενορχήστρωση που τους αξίζει. Οπότε θα ήθελα να κάνω ένα δίσκο μόνο με αυτά τα τραγούδια. Έτσι και αλλιώς ο δημιουργός ό,τι θέλει τα κάνει (γέλια). Τους αξίζει μια καλύτερη ενορχήστρωση.
Σκέψου πως λόγω της κατάστασης τότε μπορεί να περάσανε στον κόσμο, όμως, ξέρω ότι τους λείπουν πράγματα που θέλω να τα προσθέσω, άσχετα αν σε κάποιους φανεί ότι χάνουν τον ρομαντισμό τους. Δεν έχει να κάνει. Αξίζει να εκτελεστούν ξανά αυτά τα τραγούδια.
Άρα ο κοινός μας φίλος έχει τα δίκια του, απλά αυτό είναι ένα άλλο ρεπερτόριο και άλλο ύφος. Θέλει άλλη ορχήστρα. Τα τραγούδια αυτά θέλουν ιδιαίτερη προσέγγιση. Υγεία να έχουμε και θα γίνει αυτός ο δίσκος. Τελείως ελεύθερα, αυτή τη φορά. Μακριά από τη λογοκρισία του χώρου γιατί, πλέον, είμαι εκτός του χώρου».
Τώρα που το είπες, επειδή εσύ είσαι και «ζούζούνι» και δεν κάθεσαι ήσυχος, υπάρχει περίπτωση να σε δούμε εκεί πίσω; Δεν πιστεύω! Είσαι και παντρεμένος, πλέον, έχεις και μια κοράκλα.
«Δεν ξέρω τι άλλο μπορεί να βγάλω στην πορεία (γέλια), τι άλλο μπορεί να σας εμφανίσω αλλά όχι αυτό. Αυτό δεν το νομίζω».
Ωραία! Τώρα θα κάνω μια ερώτηση που έχει να κάνει με το live της Παρασκευής, επειδή ξέρεις, ο καθένας έχει τις αδυναμίες του: Ξυλούρη θα τραγουδήσεις;
«Όχι δε θα τραγουδήσω Ξυλούρη και δε θα τραγουδήσω Ξυλούρη γιατί είναι ένα κεφάλαιο από μόνος του. Δεν είναι ένας τραγουδιστής που τον ξεπετάς έτσι ''να πούμε και ένα τραγούδι'' απλά. Θεωρώ πως είναι ο απόλυτα βιωματικός τραγουδιστής. Ήταν ένας τραγουδιστής που τον άκουγες και καταλάβαινες πως δεν τον ενδιέφερε να τραγουδάει, τα έβγαζε από μέσα του. Μου είναι πάρα πολύ δύσκολο να τραγουδήσω, να εκφράσω τον Ξυλούρη τόσο χαλαρά όπως εκφραζόταν αυτός.
Είμαι της σχολής των τραγουδιστών που είναι πρώτα της τεχνικής και μετά της ψυχής. Ο Ξυλούρης ήταν πρώτα ψυχή και η τεχνική υπολειπόταν γιατί δεν αφορούσε κανέναν. Δεν ενδιέφερε κανέναν η τεχνική του Ξυλούρη. Ο άνθρωπος απήγγειλε ποίηση. Ήταν κάτι άλλο. Δεν μπαίνει ο Ξυλούρης στο ίδιο τσουβάλι με τους άλλους τραγουδιστές. Ήταν κάτι άλλο».
Περίεργο τώρα αυτό. Είσαι ένας άνθρωπος που δε φοβάται να πει τραγούδια (και να κάνει και tribute μπάντα) του σπουδαίου Ronnie James Dio. Το κάνεις. Αλλά δεν το κάνεις με τον Ξυλούρη;
«Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που αντιμετωπίζω τον Dio ή τα νοήματά του, έτσι θέλω να αντιμετωπίσω και το ελληνικό τραγούδι. Δυστυχώς, σε μια βραδιά δεν μπορούμε να τα βάλουμε όλα. Είχα τραγούδι του Ξυλούρη και ήμουν να το βάλω να μην το βάλω. Αποφάσισα πως πρέπει να μπει σε άλλο κύκλο τραγουδιών, σε άλλη βραδιά. Να μην είναι σε τόσο λαϊκή/ρεμπέτικη βραδιά όπως την Παρασκευή.
Ο Ξυλούρης θέλει και άλλη αντιμετώπιση ενορχηστρωτικά, άλλη στελέχωση ορχήστρας. Δε θέλω να κάνω πράγματα ευκαιριακά και ''όλα τα σφάζω, όλα τα μαχαιρώνω''».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
