Την Κυριακή 28 Ιουνίου οι Γκιντίκι και οι Θραξ Πανκc μοιράζονται τη σκηνή της Τεχνόπολης και ενώνουν τις δυνάμεις τους για ένα μοναδικό live στο κέντρο της Αθήνας. Ξεκλέψαμε λίγο χρόνο από τις πρόβες τους, για να μιλήσουμε για την πολυαναμενόμενη συναυλία, την παραδοσιακή μουσική και για τη διαδρομή τους μέχρι σήμερα.
Πώς προέκυψε αυτή η σύμπραξη; Τι σας έκανε να πείτε «ναι» σε αυτό το κοινό live;
ΓΚΙΝΤΙΚΙ: Νομίζουμε ότι ήταν κάτι που υπήρχε στον αέρα εδώ και καιρό. Υπάρχει μια σύμπνοια στην αντίληψη για το live και για το πώς μπορεί η παράδοση να λειτουργήσει σήμερα, δηλαδή όχι σαν “αναπαράσταση”, αλλά σαν κάτι ζωντανό και εύπλαστο. Επίσης, μας συνδέει το κοινό μας μουσικό υπόβαθρο πέρα από το παραδοσιακό, καθώς κι εμείς μεγαλώσαμε με επιρροές από το rock, το punk και άλλα σύγχρονα είδη τα οποία τα βάζουμε στη μουσική μας. Με τα παιδιά, ακόμα, κινούμαστε σε παράλληλους δρόμους μέσα στα χρόνια στα μουσικά πράγματα. Οπότε όταν έπεσε η ιδέα για να κάνουμε live παρέα, μας φάνηκε πολύ φυσικό να πούμε ναι. Και η Τεχνόπολη είναι από μόνη της ένας χώρος που σηκώνει αυτή τη συνάντηση.
ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC: Γνωριζόμαστε αρκετά χρόνια τα δύο συγκροτήματα και συμπαθιόμαστε πολύ! Αφενός παίζουμε και οι δύο παραδοσιακή μουσική, ενώ έχει τύχει αρκετές φορές να μοιραστούμε την ίδια σκηνή σε φεστιβάλ και εμφανίσεις μας. Αφετέρου το Γκιντίκι αποτελείται από πολύ καλούς μουσικούς και το κυριότερο, εξαιρετικούς ανθρώπους! Για μας το τελευταίο είναι το σημαντικότερο και φυσικά καταλύτης γι’ αυτή τη συνεργασία.
Και οι δύο μπάντες φέρνετε την παράδοση στο σήμερα με πολύ διαφορετικό αλλά αναγνωρίσιμο τρόπο. Πού συναντιούνται οι κόσμοι σας μουσικά;
Γ.: Μάλλον συναντιούνται κυρίως στην ενέργεια και στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το live. Υπάρχει μια ανάγκη να φύγει η παράδοση από τη ναφθαλίνη και να ξαναγίνει ζωντανός οργανισμός. Έχουμε την κοινή πίστη ότι αυτή η μουσική δεν είναι “μουσειακό είδος”. Είναι κάτι που μπορεί ακόμα να χορεύεται, να εξελίσσεται και να εμπνέει.
Θ.: Στη πραγματικότητα όντως προσεγγίζουμε τον παραδοσιακό ήχο με πολύ διαφορετικό τρόπο. Το Γκιντίκι βασίζεται ως επί το πλείστον σε πιο ακουστικό ήχο, ενώ εμείς χρησιμοποιούμε πολύ το ηλεκτρικό και το ηλεκτρονικό στοιχείο. Βέβαια τα πάντα έχουν να κάνουν με την ενορχήστρωση και την ενέργεια που δίνουμε στα τραγούδια μας. Κάπου εκεί συναντιόμαστε!
Αν έπρεπε να περιγράψετε με τρεις λέξεις τι θα ζήσει το κοινό στην Τεχνόπολη στις 28 Ιουνίου, ποιες θα ήταν;
Γ.: Μέθεξη, ελευθερία, γιορτή.
Θ.: Χορό, Χαρά και Χάος.
Η νέα γενιά αποζητά τη σύνδεση με τις ρίζες της; Αν ναι, γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει τώρα αυτό;
Γ.: Ναι, και νομίζουμε ότι αυτό συμβαίνει επειδή ο κόσμος έχει κουραστεί λίγο από το πολύ “ατσαλάκωτο" και το πολύ γυαλισμένο. Και η παράδοση, όταν δεν αντιμετωπίζεται σαν φολκλόρ, κουβαλάει συλλογική μνήμη και πραγματική ανθρώπινη επαφή.
Θ.: Τις τελευταίες δεκαετίες με την ραγδαία εξέλιξη της τεχνολογίας και των επικοινωνιών, η βιομηχανοποιημένη κυρίως δυτική μουσική, ενώ αρχικά αποτελούσε για το ελληνικό κοινό κάτι το καινοτόμο και άξιο αναζήτησης, σήμερα έφτασε να κατακλύζει δισκάδικα και διαδίκτυο. Πλέον ο κόσμος αναζητά κάτι πιο αυθεντικό και σπάνιο το οποίο βρίσκεται όμως ακριβώς δίπλα του! Επίσης στην Ελλάδα έχουμε την τύχη να απολαμβάνουμε μία πολύ πλούσια μουσική κληρονομιά, που ευτυχώς είναι ακόμα ζωντανή. Τα πανηγύρια είναι η ευκαιρία να έρθει ο κόσμος κοντά με τους συνανθρώπους του, να αναζητήσει τους προγόνους του και να συνδεθεί με την, τόσο βαθειά στον χρόνο ριζωμένη, κουλτούρα του.
του εαυτού σου και δείχνεις ποιος είσαι».
Πώς συνδυάζονται παραδοσιακά όργανα και σύγχρονος ήχος χωρίς να χαθεί η αυθεντικότητα;
Γ.: Η αυθεντικότητα δεν βρίσκεται στο αν ένα όργανο είναι “παλιό” ή “καινούριο”, αλλά στο γιατί το χρησιμοποιείς και πώς στέκεσαι απέναντι στην ίδια τη μουσική. Το θέμα είναι να υπάρχει αληθινή σχέση με το υλικό, άρα και το παραδοσιακό και το σύγχρονο μπορούν να συνυπάρξουν πολύ φυσικά και συμπληρωματικά μεταξύ τους.
Θ.: Όταν σου αρέσει η παραδοσιακή μουσική και τυχαίνει όμως να έχεις μεγαλώσει στο σήμερα δε χρειάζεται και πολύ προσπάθεια για να δημιουργήσεις όμορφη μουσική. Τα πράγματα όμως, θα ήταν πολύ διαφορετικά εάν αυτό γινόταν σκόπιμα.
Υπάρχει κάποιο παραδοσιακό τραγούδι που θα θέλατε να διασκευάσετε μαζί;
Γ.: Υπάρχουν πολλά που θα είχαν ενδιαφέρον να περάσουν μέσα από αυτή τη συνάντηση. Μάλλον θα μας τραβούσε κάτι που να έχει έντονο ρυθμικό χαρακτήρα, ίσως ένα κομμάτι που να μπορεί να ξεκινήσει σαν τραγούδι και να καταλήξει σχεδόν σαν μέθεξη και γιορτή.
Θ.: Πολύ καλή ερώτηση για τη οποία ακόμα όμως δεν έχουμε απάντηση! Ας το αφήσουμε έκπληξη για τη συναυλία!!!
Πόσο δύσκολο είναι να επιβιώνει σήμερα μια μπάντα στην Ελλάδα μόνο από τη μουσική;
Γ.: Είναι δύσκολο και γίνεται όλο και πιο απαιτητικό. Δεν είναι μόνο το οικονομικό, είναι και η συνεχής ανάγκη να ισορροπείς ανάμεσα στην καλλιτεχνική ανάγκη και στην καθημερινή πραγματικότητα. Από την άλλη, αν συνεχίζουμε να το κάνουμε, είναι γιατί υπάρχει κάτι πολύ δυνατό που μας κρατάει μέσα σε αυτό. Και κυρίως το live και η επαφή με τον κόσμο.
Θ.: Στην Ελλάδα το να είσαι μουσικός, στην κοινή γνώμη ως επί το πλείστον μεταφράζεται πως έχω χόμπι τη μουσική και φυσικά έχω και μια “κανονική δουλειά”. Μας λυπεί ιδιαίτερα όταν το συνειδητοποιούμε, όμως ευτυχώς αλλάζει λίγο τα τελευταία χρόνια. Ένας μουσικός σήμερα καλείται να δουλεύει σε πολλούς και διάφορους τομείς της μουσικής προκειμένου να επιβιώσει μόνο από αυτή, όπως μαθήματα, συνθέσεις για θέατρα, ταινίες, παραστάσεις, πολλαπλά συγκροτήματα και να τυχαίνει να παίζει μουσική που έχει ευρεία απήχηση. Ένας παραδοσιακός μουσικός έχει περισσότερες ελπίδες να επιβιώσει από ένα μπλουζίστα ή ένα τζαζίστα που το κοινό και έμμεσα τα έσοδα είναι περιορισμένα. Φυσικά αυτό είναι λυπηρό γιατί στη τέχνη είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει διαφορετικότητα και γι’ αυτό θα έπρεπε να είναι και εν μέρη επιδοτούμενη.
Υπάρχει κάποια στιγμή πάνω στη σκηνή που σας θυμίζει γιατί ξεκινήσατε να κάνετε μουσική;
Γ.: Ναι. Συνήθως είναι οι στιγμές που παύεις να σκέφτεσαι τι είναι σωστό και λάθος και νιώθεις ότι όλος ο χώρος αναπνέει στον ίδιο ρυθμό. Εκεί θυμόμαστε ότι ξεκινήσαμε γι’ αυτό ακριβώς, για τη στιγμή που η μουσική παύει να είναι ατομική υπόθεση και γίνεται κάτι συλλογικό.
Θ.: Φυσικά! Όταν βρισκόμαστε στη σκηνή, ανταμείβονται όλοι οι κόποι μας πριν ανέβουμε σ' αυτή. Το να μοιράζεσαι τη μουσική σου με τον κόσμο είναι η στιγμή που ανοίγεις ένα κομμάτι του εαυτού σου και δείχνεις ποιος είσαι. Νιώθεις σαν γονιός που γνωρίζει το παιδί του με την κοινωνία και του δείχνει πως να αλληλεπιδρά μαζί της.
Τι κρατά ζωντανή μια ομάδα - παρέα μετά από τόσα χιλιόμετρα, περιοδείες, live και διαφορετικές προσωπικότητες;
Γ.: Πιστεύουμε το να θυμάσαι συνεχώς γιατί είσαι μαζί με αυτούς τους ανθρώπους. Δεν είναι πάντα εύκολο, υπάρχουν κούραση, εντάσεις, διαφορετικοί χαρακτήρες. Αλλά όταν υπάρχει αγάπη για αυτό που χτίζεται και χώρος να ακούει ο ένας τον άλλον, η ομάδα συνεχίζει να προχωράει. Και κάπως έτσι, μέσα στα χρόνια, η μπάντα γίνεται κάτι περισσότερο από μουσικό σχήμα, γίνεται κοινή ζωή και οικογένεια.
Θ.: Η ψυχραιμία! Χααχαχαχα!! Σίγουρα χρειάζεται πολύ ψυχραιμία, όπως επίσης να κάνεις βήματα πίσω, να δείχνεις κατανόηση και να σέβεσαι τα όρια των συνοδοιπόρων σου.
***
ΓΚΙΝΤΙΚΙ - ΘΡΑΞ ΠΑΝΚC
Τεχνόπολη Δήμου Αθηναίων
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
