Ανοίγουμε τα ραδιόφωνα μας, συντονιζόμαστε σε ροκ ραδιόφωνα και δεν περνάνε λίγα λεπτά, αμέσως ακούμε το «μοχθηρό» και αργόσυρτο intro του κομματιού Poison του Alice Cooper. Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1989 στον δίσκο Trash, την παραγωγή του οποίου επιμελήθηκε ο Desmond Child. Τριαντά επτά χρόνια κι όμως το Poison αντέχει, όπως και το I Was Made For Lovin' You των Kiss, το Dude (Looks Like a Lady) και το Crazy των Aerosmith, αλλά και νεότερά ηχογραφήματα, όπως το Livin' La Vida Loca του Ricky Martin και το Waking Up In Vegas της Katy Perry.
Κάποιος θα έλεγε ότι ο Desmond Child είναι ένας «μίδας» της σύγχρονης ποπ/ροκ μουσικής, που πιάνει μελωδίες και τις μετατρέπει σε φανταχτερό χρυσάφι που λάμπει για πάντα.
Ο Αμερικάνος παραγωγός, που είχα τη χαρά να γνωρίσω και να συνομιλήσουμε για σχεδόν μια ώρα, είναι ένας παθιασμένος δημιουργός με την μαγική ικανότητα να βλέπει μέσα στις ψυχές των καλλιτεχνών και να εντοπίζει τις πιο γλυκές χορδές τους. Με αφορμή την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ Desmond Child Rocks the Parthenon της Χέδερ Γουίντερς, στο πλαίσιο του 28ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, μιλήσαμε για μουσική, σινεμά, οικογένειες και ένα σωρό άλλα.
Σύντομα θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ σου στην Θεσσαλονίκη. Πώς νιώθεις; Είναι κάτι διαφορετικό από το να παίζεις μουσική;
«Όχι και τόσο. Είμαι μουσικός, γράφω τραγούδια και παράγω δίσκους, παίζω μουσική live, όλα όσα κάνω είναι κομμάτια της καλλιτεχνικής μου ταυτότητας, δεν διαχωρίζω τίποτα. Θα δείτε λοιπόν ένα ντοκιμαντέρ για τη συναυλία που κάναμε στο Ηρώδειο για να κάνουμε τον κόσμο να δώσει προσοχή στο ζήτημα της επιστροφής των μαρμάρων του Παρθενώνα στον τόπο τους. Ήταν μια συναυλία στην οποία περάσαμε όλοι φανταστικά και τα έσοδα της πήγαν στο Μουσείο Ακρόπολης. Είναι τεράστια η χαρά μου για όλα αυτά».
Πώς έμαθες για το ζήτημα των Ελγίνειων Μαρμάρων;
«Ξεκίνησα να έρχομαι για διακοπές στην Ελλάδα πριν από 17 χρόνια. Έρχομαι με το σύντροφο μου και τα παιδιά μας. Στις περισσότερες συζητήσεις μου με Έλληνες, μετά από μερικά ποτά, τους άκουγα να λένε γι' αυτό το θέμα και να συγκινούνται και έπιασα τον εαυτό μου να συγκινείται ακόμα περισσότερο. Αναρωτήθηκα τότε, τι μπορώ να κάνω εγώ; Πώς μπορώ να βοηθήσω; Κάπου εκεί εμφανίστηκαν δύο καλλιτέχνες που εκτιμώ, ο Geoge Lembesis (o τραγουδιστής Γιώργος Λεμπέσης) και ο Foivos (ο γνωστός μουσικοσυνθέτης). Ο Γιώργος μου πρότεινε να κάνω μια συναυλία με χαρακτήρα φιλανθρωπικό. Ο Φοίβος μου ειπε ναι, να την κάνεις, στο Ηρώδειο! Κίνησε βουνά για να με βοηθήσει να κάνω αυτή τη συναυλία!»
(στο 11:30 του video, ο Ηλίας Ψινάκης, μαζί με τον Φοίβο συζητούν με τον Desmond Child)
«Υπήρξαν πολλές αντιδράσεις στο να γίνει η συναυλία, αλλά στο τέλος όλοι κατάλαβαν πως αυτό που θέλαμε να κάνουμε ήταν για καλό σκοπό και όχι για να βγάλουμε κάποιο οικονομικό κέρδος. Φαντάσου πως δεν είχαμε άδεια να μπούμε στο χώρο, μέχρι και μια βδομάδα πριν από τη διεξαγωγή της συναυλίας. Περιμέναμε, περιμέναμε, περιμέναμε, νόμιζαν κάποιοι πως κάναμε πλάκα. Εμείς όμως κάναμε πρόβες στην Αθήνα, προετοιμαζόμασταν, το βλέπαμε πάρα πολύ σοβαρά. Και στο τέλος με έναν πολύ όμορφο, μαγικό τρόπο, η συναυλία έγινε!»
Ας μιλήσουμε λίγο για σένα, τι έχεις να πεις για το ψευδώνυμο "song doctor" που σου έχει αποδοθεί κατά καιρούς;
«Ότι είναι κάπως βλακεία και ότι δεν μου αρέσουν οι γιατροί. (γελάει). Δεν «γιατρεύω τραγούδια», τα γράφω. Προσπαθώ να φτιάξω το έργο καλλιτεχνών, όχι να «γιατρέψω» κάτι. Ας πούμε πως είμαι "song doctor for the artist", ότι φτιάχνω τραγούδια για τους καλλιτέχνες»
Για το Livin' Οn A Prayer, που έχει περισσότερα από 1.000.000.000 streams στο Spotify έχω άκουσει...
(με διακόπτει, μου δείχνει το 2 με τα δάκτυλα του) «δύο δις και κάτι, νομίζω 2,2 δις»
ΟΚ, καιρός να ακούσω ξανά Bon Jovi! Υπάρχει λοιπόν μια ιστορία πως ένα μέλος της μπάντας δεν ήθελε να μπει αυτό το τραγούδι στο δίσκο.
«α...ναι, ήταν ο Jon Bon Jovi. Ήθελαν έναν ήχο πιο heavy metal και δεν το πίστευαν το κομμάτι, τους φαινόταν πιο ελαφρύ και λυπηρό. Τότε εγώ, μαζί με τον Ρίτσι Σαμπόρα, τον παρακαλέσαμε, έστω να δοκιμάσει να τραγουδήσει το κομμάτι στο στούντιο. Το έκανε και από την αρχή όλοι, οι μουσικοί, εγώ, ο παραγωγός Βruce Fairburn, όλοι καταλάβαμε πως είχαμε να κάνουμε με κάτι ξεχωριστό. Ήταν όντως! Πρόκειται για ένα τραγούδι που άλλαξε την πορεία της κιθαριστικής μουσικής. Όλοι ήθελαν τότε να γίνουν Bon Jovi, αντέγραφαν τα στυλ τους, τις μουσικές τους. Ήταν μια πραγματική μανία!»
Θα ήθελα να συζητήσουμε χιλιάδες ιστορίες πίσω από τα τραγούδια σου, αλλά θα μείνω στο Livin' La Vida Loca του Ricky Martin. Πόσο συνδέεται αυτός ο λάτιν-ποπ ύμνος με την κουβανέζικη καταγωγή σου; (σημ.: η μητέρα του είναι η Helena Casals, ποιήτρια και στιχουργός από την Κούβα)
«Φυσικά είμαι Κουβανός από την πλευρά της μαμάς μου, μεγάλωσα με την ποίηση της, με boleros, με salsa, αλλά το Livin' La Vida Loca είναι λίγο διαφορετική υπόθεση. Το γράψαμε για τον Ρίκι, μετά το The Cup of Life (La Coppa De La Vida), την μεγάλη του επιτυχία που βγήκε το καλοκαίρι του 1998, μαζί με το Παγκόσμιο Κύπελλο, με εκείνον τον φοβερό αγώνα Γαλλίας-Βραζιλίας, που είχαν παρακολουθήσει 2 δισεκατομμύρια θεατές. Υπήρχε ζήτηση για να βγάλει ο Ρίκι ένα ακόμα μεγάλο χιτ σαν αυτό. Ξεκινήσαμε λοιπόν να γράψουμε ένα τραγούδι «ισπαγγλικό», μισό αγγλικό μισό ισπανικό και καταλήξαμε στο "Livin' La Vida Loca", που δεν το λες και τόσο ισπανικό, έχει μόνο 3 λέξεις στα ισπανικά "la vida, loca".
To αστείο είναι πως όταν το δειγματίσαμε στην δισκογραφική εταιρεία, ο τότε πρόεδρος μας είπε, ωραίο είναι, μπορείτε να το γράψετε και στ' αγγλικά; Και του είπαμε μα αφού στα αγγλικα είναι! Αν θέλετε να ακούσετε ισπανικά, έχουμε και μια ισπανόφωνη εκδοχή του κομματιού. Έκανε πως το κατάλαβε και ύστερα βρήκε τη λύση: έβγαλε μια διαφήμιση του τραγουδιού, μια αφίσα, που έγραφε Livin la Vida Loca και από κάτω, με έντονα γράμματα Livin the Crazy Life! (γελάει)
Χαίρομαι πολύ γιατί ακούω συνέχεια εκεί έξω "la vida loca" σε τραγούδια, σε ταινίες, στον κόσμο. Είναι σαν να επινοήσαμε μια φράση!».
Στα τραγούδια σου νιώθω ότι υπάρχει πάντα μια δύναμη που σπρώχνει τον εκάστοτε πρωταγωνιστή μπροστά, να κάνει αυτό που θέλει η καρδιά του, όπως η Katy Perry, που ζει τον έρωτα της στο "Waking Up In Vegas"
«Μάλλον, ίσως και να έχω κάποιο στυλ γραφής, δεν ξέρω. Αυτό για το οποίο σίγουρα προσπαθώ στα τραγούδια μου, ανάμεσα τους και σε αυτό που ανέφερες, είναι να πείθω τον εκάστοτε καλλιτέχνη να βγάζει μια αίσθηση ελπίδας στην ερμηνεία του. Γιατί οι περισσότεροι καλλιτέχνες, συνήθως έρχονται να μου βάλουν να ακούσω κάτι που έγραψαν, κάτι λυπηρό, για το αγόρι, το κορίτσι, το άλλο τους μισό τελοσπάντων που έχασαν. Εγώ όμως, τους ρωτάω τι πιστεύουν πως θα έκανε το τραγούδι αυτό να γίνει επιτυχία, να κάνει το κοινό από κάτω να χορεύει, να το απολαμβάνει; Όταν βρίσκουμε μια απάντηση, συνήθως έχουμε φτιάξει ένα καλό τραγούδι».
Υπάρχει κάτι που σου αρέσει από τη σύγχρονη μουσική;
«Φυσικά! Ακούω πολλή νέα μουσική. Η Chapelle Roan είναι καταπληκτική, η Olivia Rodrigo μου αρέσει πολύ, το "Abbra Caddabra" της Lady Gaga είναι φαντασιτικό. Αγαπώ την ποπ μουσική, είναι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Δεν θα με βρεις να ακούω death metal ή κάτι τέτοιο, να είσαι σίγουρος».
Από την άλλη, πολλοί ποπ παραγωγοί έχουν καταβολές από το heavy metal, όπως ο Max Martin...
«Ναι, ισχύει αυτό σε ένα βαθμό. Και ο Andreas Karlsson, ο συνεργάτης μου, που έχει γράψει το "Bye Bye Bye" των NSync έχει μέταλ καταβολές. Κυρίως αυτά τα παιδιά προσπαθούν να μεταφέρουν στην ποπ μουσική το vibe ευδαιμονίας που τους έδιναν συγκροτήματα όπως οι Kiss, οι οποίοι δείχνουν «άγριοι» αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα ποπ συγκρότημα».
Άρα είναι η ποπ σύνθεση ένας τρόπος να ξαναζήσεις την παιδική σου ηλικία;
«Εγώ;» (απορεί)
Ε ναι!
«Όχι, δεν θα το έλεγα. Για τους παραγωγούς που αναφέραμε, ναι (γελάει)»
«Κοίτα, μεγάλωσα ακούγοντας ροκ μουσική. Joni Mitchell, Tim Buckley, Laura Nyro (έδωσε το όνομα της στον έναν από τους γιούς μου), Elton John. Λατρεύω τη ροκ μουσική. Αλλά η ζωή μου άλλαξε, όταν το γκρουπ μου, οι Desmond Child And Rouge έπαψαν να υφίστανται και γνώρισα τον Paul Stanley των KISS και γράψαμε το "I Was Made For Lovin' You". Τότε ξεκίνησα να γράφω ποπ μουσική. Έγραψα κι άλλα τραγούδια με τους KISS, μετά με Joan Jett, Bon Jovi, Alice Cooper. Έφτιαχνα επιτυχίες. Και εμφανίζονταν καλλιτέχνες που έλεγαν θέλω κι εγώ αυτές τις επιτυχίες. Και να που είμαστε εδώ!»
Πόσο δύσκολο ήταν το να κάνεις come out σαν ομοφυλόφιλος σε μια εποχή που κάτι τέτοιο έμοιαζε ως και απαγορευμένο;
«Το έκανα με ένα τραγούδι μου, το The Truth Comes Out, το 1979, όταν ήμουν ακόμα στους Desmond Child and Rouge. Το είπα ξεκάθαρα:
(απαγγέλει)
I confess my innermost feelings With strangers in the dark And my words fly like sparks From my mouth
(αποκαλύπτω τα πιο μύχια συναισθήματα μου
με αγνώστους στο σκοτάδι
και οι λέξεις πετάνε σαν σπίθες από τα χείλη μου)
Έκανες coming out μέσα από τραγούδι σου δηλαδή και δεν το κατάλαβε σχεδόν κανείς;
Ακριβώς. Κανένας δεν το πρόσεξε.
Ήταν δύσκολο να είσαι ένας ομοφυλόφιλος άντρας στη μουσική βιομηχανία των '80s-'90s;
«Δεν ήταν ακριβώς δύσκολο, γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί ομοφυλόφιλοι άνθρωποι που ασχολούνται με τις τέχνες, δεν το λέω σαν γενίκευση, προς Θεού, αλλά το έχω συναντήσει. Υπάρχει ένα πολύ ευρύ φάσμα της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και πολλοί άνθρωποι που δεν αποκαλύπτουν καν τις προτιμήσεις τους.
Σε αυτό το φάσμα, εγώ είμαι στην gay πλευρά των bi ατόμων. Είχα μια υπέροχη ερωτική σχέση με μια κοπέλα, την Maria Vidal, η οποία ήταν και η έμπνευση για την Gina, την ηρωίδα του "Livin' on a Prayer". Ύστερα όμως γνώρισα ένα αγόρι, που με βοήθησε να φανερώσω την πραγματική μου ερωτική ταυτότητα. Πέρασε μια δεκαετία και γνώρισα τον Κέρτις, τον σύντροφο μου, τον οποιό και παντρεύτηκα. Αυτά τα δέκα χρόνια όμως ήταν συχνά, ένα μεγάλο μαρτύριο, για εμένα και για αγαπημένα μου πρόσωπα, που ζούσαμε διαρκώς με τον φόβο του AIDS. Έχασα ανθρώπους πολλούς, μεταξύ αυτών και τον αδελφό μου, τον Τζόζεφ, το 1991».
Aς κλείσουμε με την υπέροχη οικογένεια που έφτιαξες με τον Κέρτις. Λες ιστορίες από τις εμπειρίες σου με τους ροκ σταρ στα παιδιά σου;
«Μπα, δεν τους νοιάζει ιδιαίτερα».
Δε σε πιστεύω.
«Αλήθεια! Τις προάλλες ο ένας γιος μου άκουγε μια συζήτηση που είχα σχετικά με την οριστικοποιήση της μεταβίβασης του καταλόγου των τραγουδιών μου στους απογόνους μου. Ύστερα με ρώτησε: δηλαδή εμείς θα κληρονομήσουμε τον κατάλογο σου; αλήθεια;; (μιμείται τον γιο του, κάνει πως πανηγυρίζει), πότε;».
Ευχαριστώ πάρα πολύ Desmond!
«Εγώ σ' ευχαριστώ! Θα χαρώ να σε δώ στην επόμενη συναυλία μου».
Θα γίνει, μου είπε πότε, θα το κρατήσω μεταξύ μας!
Το 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης παρουσιάζει σήμερα (13 Μαρτίου) σε παγκόσμια πρεμιέρα το DESMOND CHILD ROCKS THE PARTHENON – The Live Concert Documentary, σε σκηνοθεσία της πολυβραβευμένης Αμερικανίδας σκηνοθέτιδας Heather Winters.
Η ταινία ακολουθεί τον θρυλικό τραγουδοποιό και παραγωγό Desmond Child και τους διάσημους φίλους του σε μια μοναδική βραδιά μουσικής, λάμψης και προσφοράς κάτω από τον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
