Ο Ορέστης Ντάντος είναι από εκείνους τους δημιουργούς που δεν χρειάζονται πολλά φώτα για να λάμψουν. Από το «Τακούνια για καρφιά» που έγινε ύμνος γυναικείας απελευθέρωσης, μέχρι το «Μοναχοπαίδια» που μιλά για την ομορφιά του να μην ανήκεις πουθενά, ο Ντάντος έχει χτίσει ένα μουσικό σύμπαν που ισορροπεί ανάμεσα στην ποίηση και την κοινωνική παρατήρηση.
Ο Ορέστης Ντάντος μιλά με ειλικρίνεια για την κοινωνία, την εκπαίδευση, τη μοναξιά, την Αθήνα που τον εμπνέει, αλλά και για τη σχέση του με το κοινό – μια σχέση υπόγεια, χωρίς τυμπανοκρουσίες, που όμως έχει βάθος και συγκίνηση.
Αυτό που τον κάνει ξεχωριστό είναι ότι δεν προσπαθεί να αφυπνίσει ή να καθοδηγήσει. Δεν έχει φαντασιώσεις «ηγέτη».
Αντίθετα, πιστεύει στην ατομική λύτρωση και αφήνει τα τραγούδια του ελεύθερα, σαν μικρά μηνύματα που βρίσκουν τον δρόμο τους σε όσους τα χρειάζονται.
Και κάπως έτσι, χωρίς να το επιδιώκει, γίνεται φωνή για τους «περίεργους» και τους «μοναχικούς», για εκείνους που ψάχνουν μια θέση στον κόσμο αλλά τελικά μαθαίνουν ότι μπορούν να ζήσουν όμορφα και χωρίς να ανήκουν πουθενά.
Ακολουθεί η συνέντευξη – μια συζήτηση που δείχνει γιατί ο Ορέστης Ντάντος δεν είναι απλώς ένας τραγουδοποιός, αλλά ένας παρατηρητής της ζωής που ξέρει να μετατρέπει το βίωμα σε τραγούδι.
Καταρχάς είμαι αγωγός συναισθημάτων σαν άνθρωπος. Παρατηρώ πολύ επίσης.
Όμως να πω την αλήθεια δε νιώθω ότι το συναίσθημα εγκλωβισμού κι απελευθέρωσης που περιγράφει το τραγούδι είναι θλιβερό «προνόμιο» των γυναικών. Όλοι οι άνθρωποι έχουμε νιώσει υπό συνθήκες έτσι.
Τα τραγούδια σας μοιάζουν να ακροβατούν ανάμεσα στην ποίηση και την κοινωνιολογία. Σας ενδιαφέρει περισσότερο να συγκινήσετε ή να αφυπνίσετε;
Να αφυπνίσω καθόλου. Δεν είχα ποτέ φαντασίωση αφυπνιστή «ηγέτη» κ.τ.λ. Πιστεύω στην ατομική αλλαγή και λύτρωση.
Γενικά πάντως δεν πολυσκέφτομαι το τι θα προκαλέσουν τα τραγούδια στο κοινό. Απλώς τα φτιάχνω και τα αφήνω ελεύθερα.
Ποιος στίχος σας θα αποτύπωνε την ελληνική κοινωνία σήμερα;
«Ποια ελευθερία του λόγου; Ελευθερία του κώλου,
όταν το σκέφτεσαι τόσο πολύ προτού να το πεις, δε μοιάζει να ‘ναι ελευθερία καθόλου.
Εγώ το λέω δικτατορία του όχλου."
Πιστεύετε ότι οι νέες τεχνολογίες (streaming, AI, social media) θα επηρεάσουν το πώς δημιουργείτε και επικοινωνείτε τη μουσική σας;
Στο πως τη δημιουργώ δεν βλέπω ακόμα τον τρόπο που θα μπορούσε να επηρεάσει. Στην επικοινωνία πολύ πιθανόν.
Πολλοί θεωρούν ότι η μουσική στα δημόσια σχολεία είναι υποβαθμισμένη. Εσείς, ως άνθρωπος που υπήρξατε δάσκαλος, βλέπετε περιθώριο να αλλάξει αυτή η πραγματικότητα;
Δυστυχώς, όπως σε όλα τα πράγματα σε αυτή τη χώρα, ότι χρειάζεται μακρόχρονο κεντρικό σχεδιασμό είναι καταδικασμένο. Όπως πάντα το παιχνίδι στην εκπαίδευση σώζεται από τον «πατριωτισμό» κάποιων λίγων φωτισμένων εκπαιδευτικών.
Ειδικότερα το θέμα με τη μουσική εκπαίδευση είναι η τεχνοκρατική στόχευση της εκπαίδευσης. Εγώ πιστεύω σε μια ανθρωπιστικού τύπου εκπαίδευση αλλά δεν είναι η τάση της εποχής…
Στο «Μοναχοπαίδια» μιλάτε για ανθρώπους που δυσκολεύονται να βρουν τη θέση τους στον κόσμο. Είναι τελικά ένα άλμπουμ για τη μοναξιά ή για την ανάγκη να ανήκουμε;
Είναι ένα άλμπουμ για να πω στους περίεργους και στους μοναχικούς ότι μπορούν να ζήσουν όμορφα και χωρίς να ανήκουν πουθενά.
Πώς βιώνετε τη σχέση με το κοινό σας;
Νιώθω ότι είναι βαθιά και υπόγεια. Δεν βασίζεται στα πολλά λάιβ και στις τυμπανοκρουσίες. Τα προσωπικά μηνύματα που έχω δεχθεί για το πόσο έχουν βοηθήσει τα τραγούδια μου σε δύσκολες στιγμές άγνωστους σε μένα ανθρώπους τα φυλάω «εικόνισμα».
Η Αθήνα φαίνεται να είναι συχνά σκηνικό και πηγή έμπνευσης στα τραγούδια σας. Πώς η πόλη επηρεάζει τη δημιουργία σας;
Η Αθήνα είναι το σπίτι μου. Στο κέντρο ακόμα νιώθω τη γλυκιά θαλπωρή της εσωτερικής πατρίδας όσο κι αν δεν την αντέχω τόσο πια.
Αν έπρεπε να φτιάξετε ένα playlist που να περιγράφει τον Ορέστη Ντάντο, ποια τρία τραγούδια θα βάζατε μέσα;
«Για αυτούς που δεν ανήκουν πουθενά», «Κοκτίζερ», «Κωφάλαλος πόθος»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
