Μια κιθάρα που δώρισε η μητέρα του, στον πατέρα του, γοήτευσε τον Δημήτρη Μπάκουλη και άρχισε το μουσικό του ταξίδι. Όπως λέει, είναι αυτοδίδακτος, γεγονός που δεν μπορούμε να πιστέψουμε έχοντας ακούσει τη φωνή του, τις νότες του στην κιθάρα και τις μελωδίες του.
Ο Δημήτρης Μπάκουλης, με αφορμή τις εμφανίσεις του στο «Σταυρό του Νότου» μας συστήνεται ως «εμμονικά ρομαντικός» και μιλά στο Reader για τη μουσική του πορεία.
Έχετε πει ότι είστε αυτοδίδακτος. Πώς αποφασίζει ένα παιδί – ένας έφηβος να πειθαρχήσει και να μάθει μόνος του μουσική; Ποιο ήταν το ερέθισμα και πώς ήρθε στα χέρια σας η πρώτη κιθάρα;
Δε νομίζω ότι ήταν μια συνειδητή επιλογή. Μάλλον από την έλλειψη της πειθαρχίας που χρειάζεται μια ακαδημαϊκή πορεία στη μουσική, προέκυψε η αυτοδιδασκαλία.
Υπήρχε μια κλασική κιθάρα, δώρο της μητέρας μου στον πατέρα μου, με την οποία μας έπαιζε που και που κανένα από τα τραγούδια που αγαπούσε. Η ύπαρξη αυτού του οργάνου στο σπίτι πάντα με γοήτευε.
Ακόμα και τώρα μετά από τόσα χρόνια, κοντοστέκομαι στο σπίτι καμία φορά να χαζέψω τις κιθάρες μου.
Ποια ήταν τα πρώτα σας βήματα στην Αθήνα και πότε αρχίσατε να βιοπορίζεστε αποκλειστικά από τη μουσική;
Δεν υπήρξε ποτέ βιοπορισμός από άλλη εργασία. Είναι κυριολεκτικά το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω. Υπήρξε μπόλικη φτώχεια. Ο μόνος λόγος που δεν ματαιώθηκα να τα παρατήσω, ήταν η στήριξη των γονιών μου. Μάλλον κι εκείνοι ήξεραν από πάντα πώς δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο.
Από την Ελένη Τσαλιγοπούλου μέχρι τη Ρία Ελληνίδου στα πολύ πρώτα σας χρόνια, πώς καταφέρνετε να κάνετε τόσο διαφορετικές συνεργασίες, αλλά παράλληλα να διατηρείτε μια ξεκάθαρη μουσική ταυτότητα;
Έχω έναν κήπο, που είναι η μουσική κι ο λόγος μου. Κι εκεί φυτεύω τα τραγούδια μου. Καλά ή κακά, έμαθα να φυτεύω μόνος μου όποτε βγαίνουν παράξενα κι ιδιαίτερα.
Όποιο πλάσμα και να έρθει στον κήπο μου να μοιραστούμε κάτι από αυτόν, τους ίδιους καρπούς θα βρει. Μάλλον οι εμμονές της αυτοδιδασκαλίας είναι που με σώζουν και υπάρχει, έστω και κατά λάθος, μια ταυτότητα.
Νιώθετε περισσότερο τραγουδοποιός ή τραγουδιστής;
Είμαι τραγουδοποιός. Τραγουδιστής έγινα κατ' ανάγκη, για χάρη της δουλειάς. Στην πορεία ανακάλυψα πως μου αρέσει να λέω τα δικά μου τραγούδια ακριβώς όπως τα έχω φανταστεί.
Δημήτρης Μπάκουλης: «Δεν ξέρω αν είμαι έντεχνος»
Αν θέλουμε να βάλουμε ταμπέλες, θα λέγαμε ότι είστε “έντεχνος” — ένας πολύ παρεξηγημένος όρος. Τι σημαίνει “έντεχνο” για εσάς;
Για να πω την πάσα αλήθεια δεν ξέρω τι σημαίνει έντεχνο γενικώς πια. Καταλαβαίνω τη σύνδεση με τον όρο, γιατί αποδόθηκε σε ανθρώπους που με ενέπνευσαν και με ανθρώπους που πλέον συνεργάζομαι.
Ωστόσο περικλείει τόσα πολλά πράγματα αυτή η λέξη, πολύ συχνά εξωφρενικά μακρινά από την αισθητική μου, που δεν ξέρω αν είμαι έντεχνος. Ξέρω πως σίγουρα δε με ενοχλεί, ειδικά αν χρησιμοποιείται για καλύτερη συνεννόηση.
Τα τραγούδια σας έχουν έναν acoustic χαρακτήρα, με πολλές κιθάρες ταυτόχρονα που “παίρνουν τον ρόλο” και άλλων οργάνων, ίσως και του μπουζουκιού. Έχετε σκεφτεί ποτέ να αλλάξετε στυλ ή θεωρείτε ότι αυτό είναι πλέον κομμάτι της ταυτότητάς σας;
Η αλήθεια είναι πως δεν σκέφτομαι τέτοια πράγματα γενικώς. Είμαι πολύ παρορμητικός, παθιάζομαι και κάνω πράγματα πολλές φορές ανυπόφορα αντιεμπορικά.
Υπάρχουν φορές που φτιάχνω από τύχη και κάτι ανυπόφορα εμπορικό. Ποτέ δεν έχω όμως κάποια πρόθεση.
Κάνω μουσική για άλλους λόγους που δε νομίζω οτι εξηγούνται σε συνεντεύξεις. Τώρα όσον αφορά την κιθάρα, αυτό είναι το όργανό μου. Φτιάχνω δίσκους που οδηγούν οι κιθάρες. Ηλεκτρικές, κλασικές, φλαμένκο, ακουστικές, πάντως θα είναι κιθάρες. Έχω εμμονές, το είπα και παραπάνω.
Δημήτρης Μπάκουλης: «Δε μου αρέσει να χάνονται οι μύθοι μου, οπότε δε τους χτίζω πάνω σε ανθρώπους»
Ποια είναι τα μουσικά σας πρότυπα;
Δεν νομίζω ότι έχω πρότυπα. Όχι μόνο στη μουσική, γενικότερα. Δε μου αρέσει να χάνονται οι μύθοι μου, οπότε δε τους χτίζω πάνω σε ανθρώπους. Έχω ανθρώπους που θαυμάζω βαθιά και χαίρομαι πολύ όταν τους γνωρίζω, συνεργάζομαι μαζί τους κι αντιλαμβάνομαι ό,τι έχει μια συνέπεια το έργο τους με τον χαρακτήρα τους.
Αν είχατε την ευκαιρία να γράψετε ένα τραγούδι για οποιονδήποτε καλλιτέχνη, στην Ελλάδα ή το εξωτερικό, ποιος θα ήταν αυτός;
Νομίζω πως όταν φτιάχνω ένα τραγούδι για κάποια ή κάποιον, το κάνω με τρομερό πάθος και ειλικρίνεια. Το κάνω σπάνια και πάντα τον βρίσκουν τον προορισμό τους τα τραγούδια. Δεν έχω απωθημένα.
Τα «Κβάντα» έγιναν επιτυχία στο Spotify και στο YouTube. Στη σημερινή εποχή λειτουργούμε αποκλειστικά μέσα από πλατφόρμες;
Ναι. Νομίζω πως ο υλικός φορέας είναι πλέον μια συντροφιά, εμμονικών ρομαντικών σαν και το λόγου μου. Δεν χρειάζεται στην πραγματικότητα αλλά προσπαθούμε και καλά να αντισταθούμε στην απόλυτη ισοπέδωση και αυτού του ρομαντισμού. Βέβαια έχουμε σίγουρα χάσει και εδώ.
Τι θα δούμε στον «Σταυρό του Νότου»;
Μια προσπάθεια συμβίωσης του παλιού και του καινούριου μου υλικού, κάτω από μια αμιγώς ηλεκτρική στέγη που έχουμε φτιάξει με την μπάντα μου.
Νομίζω πως επειδή στην προηγούμενη ερώτηση έπεσε μπόλικη ηττοπάθεια, εδώ θα νικήσουμε!
Οι εμφανίσεις στο Σταυρό του Νότου
Ο Δημήτρης Μπάκουλης μετά από μια ατμοσφαιρική βραδιά στο Σταυρό του Νότου στις 5 Νοεμβρίου, επιστρέφει για ένα ακόμη μαγικό βράδυ την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου.
Οι πόρτες θα ανοίξουν στις 21:30, και μαζί με τον τραγουδοποιό, θα δούμε στη σκηνή: Τον Μιχάλη Ατσάλη στην κιθάρα και το τραγούδι, τον Ορφέα Σιέρρα στα τύμπανα και τον Βαγγέλη Καραπέτρο στο μπάσο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
