Της ζήτησα μία λέξη, την πρώτη που της έρχεται στο μυαλό και μου απάντησε: «Ιστορία»! Εγώ, αν με ρωτάς, θα έλεγα «νοσταλγία». Δεν συγκρούονται, συναισθήματα είναι αυτά και εκεί μέσα γεννήθηκαν πολλά, αλησμόνητα. Υπό τους ήχους τους δικούς της, της Μs. Lefki, του Floorfiller, του Christo Z, του Ζωγόπουλου, του Vitton, του Seaman, του Oakenfold, του Warren, του Sasha. Πορεύονται μαζί, χέρι – χέρι σε μία εποχή που συνέτριψε τα πάντα. Κάθε ρομαντικό, κάθε αληθινό. Γιατί, ναι guys, τότε ήταν αληθινό.
Πώς το είπε η Άννα Μαρία; «Τότε δεν κοιτάγαμε τον dj μέσα από την οθόνη του κινητού μας». Κάπως έτσι. Θα σας τα πει η ίδια καλύτερα, εδώ την έχουμε. Άννα Μαρία Χαροκόπου ή Άννα Μαρία Χ ή ΑΜΧ! Την ξέρετε, την έχετε ακούσει στον Best και σε άπειρα μα άπειρα πάρτι. Πόσο δίκιο όμως έχει… Τότε απλά θαύμαζες τον dj, τον ζούσες και μετά έκλεινες τα μάτια και απλά χόρευες, χανόσουν. Είχες κατέβει τα σκαλάκια, ήσουν στον όχλο μέσα. Μπορεί με γυαλιά ηλίου, με κολλητά μπλουζάκια και χρώματα, πολλά χρώματα. Μπορεί και διάφανα. Με sneakers απαραίτητα, τρελά κουρέματα. Χόρευες μέχρι το πρωί. Με την παρέα σου, με την κοπέλα ή το αγόρι σου, με κάποιον άγνωστο που τον είχες ξαναδεί εκεί και γίνατε φιλαράκια γιατί σε ένωσε το beat και οι ατμόσφαιρες, η μελωδία πριν το σκάσιμο. Αχ, αυτή μελωδία… Γιατί σου άρεσε το progressive, το underground, οι αποθήκες και η φάση house όπως στο Λονδίνο και όχι η κυρίλα και το δήθεν. Γιατί από την ώρα που άκουσες την Άννα Μαρία να λέει στο Mad, λίγο πριν κλείσει την εκπομπή της, «σε λίγο θα τα πούμε στο +Soda», από τότε που έπιασες στα χέρια σου το πρώτο flyer που σου έδωσε ένα παιδί με «φράχτες» στο Μοναστηράκι και από εκείνο το βράδυ που στήθηκες στην ουρά, με τον πορτιέρη να κοιτάει το πακέτο με τα τσιγάρα σου και να σου κάνει νεύμα να μπεις… από τότε ήξερες, πως αυτόν τον ναό τον ερωτεύτηκες!
+ Soda σήμερα δεν υπάρχει! Γι αυτό και έγινε μύθος και ακόμα συζητιέται. Συγγνώμη που σας απογοητεύω, αλλά όποιος έχει περάσει από κει μέσα, καταλαβαίνει απόλυτα τι εννοώ. Και δεν θα υπάρξει ξανά! Άλλαξαν οι εποχές. Στην τελική δεν μπορεί να αντιγραφεί. Κάτι άλλο πρωτοποριακό φυσικά και θα υπάρξει. Το +Soda σβήνει στη λήθη του χρόνου, όχι όμως και οι αναμνήσεις. Γι αυτό και η «νοσταλγία».
Πώς το διάβασα τις προάλλες; «Εκεί που είναι το γκαζόν και πιο πίσω τα δεντράκια με θέα την Πειραιώς, εκεί εμείς παρτάραμε». Εκεί γράφτηκε ιστορία στο αθηναϊκό clubbing. Εκεί μάλλον άλλαξε η ιστορία.
Όταν ένωσαν τις δυνάμεις τους ο Χρήστος Οικονομίδης και ο Μπάμπης Μουζάκης και το πρώην «Άτομο» έγινε σε μία στιγμή «+Soda» με σκοπό να πρωτοπορήσει κι όχι να αντιγράψει. Να φέρει δικές του ιδέες, ξένους djs, κορυφαία ονόματα – που τότε δεν έπαιρναν και λίγα – και να χτίσει τον δικό του μύθο. Γιατί το κέρδος ήταν, «το Σάββατο πάμε Soda;», όποιος κι αν έπαιζε. Ότι κι αν είχε. Δεν σε ένοιαζε. Ήξερες πως θα περάσεις απίστευτα καλά και η βραδιά αυτή θα μείνει χαραγμένη για πάντα στη μνήμη σου.
Ντυνόσουν στην πένα, απλά αλλά ωραία, οι κοπέλες τότε ήταν το κάτι άλλο, πολύ προσεγμένα και περιποιημένα τα αγόρια (όχι πουκάμισα και αηδίες, αλλά τυπάκια σωστά, ούτε και όπως σήμερα, σα να πηγαίνουν στο γήπεδο) και στηνόσουν έξω από ένα μαγαζί που σε χαρακτήριζε στο απόλυτο. Μόνο και μόνο το ντύσιμό σου, το «πρόδιδε» αυτό, το δήλωνε. Πόρτα σκληρή και χαζομάρες δεν υπήρχαν. Ο Μουζάκης δεν τα γούσταρε αυτά. Αν τρία αγόρια ήταν καλοντυμένα και προσεγμένα, φυσικά θα έμπαιναν, γιατί «με την εμφάνισή του, έχει να “δώσει” στο μαγαζί σου και έχει έρθει να διασκεδάσει και να σου δώσει θετικό vibe» έλεγε. Αν πάλι τρία κορίτσια δεν ήταν για την ιδιοσυγκρασία και την ταυτότητα του μαγαζιού, θα πήγαιναν La Mamounia ή Camel.
Τότε ήταν η εποχή των ravers. Μόδα το έλεγαν αλλά δεν πέρασε. Είναι ακόμα εδώ και ευτυχώς η νέα γενιά μαθαίνει σιγά – σιγά και τους old school djs. Τότε που έπαιζαν με βινύλια.
Πώς γεννήθηκε ο μύθος του +Soda
Η αρχή έγινε τον Μάιο του 1995. Πόσο πίσω σας πήγα ε; Στο Αεροδρόμιο ανοίγει το πρώτο +Soda και το opening ήταν άκρως επιτυχημένο. Λίγο μετά, στον ίδιο χώρο, η Άννα Μαρία κάνει τις εκπομπές της για τον ΣΚΑΪ, με τίτλο «Πορτοκαλί». Βασικό στοιχείο φυσικά οι χορευτές/clubbers.
Ο κόσμος στο τέλος του καλοκαιριού αγκαλιάζει το +Soda και ο Μπάμπης Μουζάκης κάνει το super deal και τη συνεργασία με τον Χρήστο Οικονομίδη.
«Μου πρότεινε να κάνει ένα party. Το ένα party έγινε δύο, πέντε, δέκα και έτσι γεννήθηκε το «+ Soda» και κράτησε 10 χρόνια»!
Όχι τυχαία... Ξεκίνησε να χτίζει ένα uptempo και progressive προφίλ, φτάνοντας στο σημείο, όχι απλά να μαζεύει τους Αθηναίους αλλά να έρχονται και clubbers από το εξωτερικό, από το Μιλάνο, το Λονδίνο, για να παρτάρουν μέχρι το πρωί. Χωρίς διαφήμιση, χωρίς ίντερνετ και social media. Μόνο flyers. Πάρταραν είτε υπό τους ήχους guest και κορυφαίων ονομάτων είτε των δικών μας. Τις περισσότερες βραδιές, ενδεχομένως να χόρευαν δίπλα στην ΑΜΧ ή τον Βλάσση Μπονάτσο ή γνωστότατους ηθοποιούς, μοντέλα, αθλητές και celebrities της εποχής, αλλά ξέρετε κάτι; Δεν τους ένοιαζε! Γιατί τότε χόρευες μαζί με τον Βλάσση και περνούσατε και οι δύο καλά, δεν σε ένοιαζε να βγεις φώτο με τον Μπονάτσο για να ανέβει στα social.
Είχα διαβάσει μία ιστορία της θρυλικής πορτιέρισσας του Soda, της Ιωάννας Αναγνωστοπούλου, η οποία είχε πει στο Popaganda «έμπαινε στα μαγαζιά κι έφευγε γυμνός. Χάριζε τα φουλάρια του, τις ζώνες του. Του έλεγε ένας: ωραίο αυτό, και ο Βλάσσης το έβγαζε και το έδινε!».
Διαβάστε ακόμα: Το γρέζι στη φωνή, ο χίπης, ο αμετανόητος ροκάς, με πάθη και λάθη, ο «αιώνιος έφηβος» Βλάσσης Μπονάτσος
Το +Soda έφερε κορυφαία ονόματα, μύθους της ηλεκτρονικής μουσικής, αλλά «γέννησε» και ανέδειξε και δικούς μας. Αρκετά σας κούρασα όμως. Ήρθε η ώρα να σας τα πει η καλεσμένη μας, η εμβληματική (και δεν είναι κομπλιμέντο αλλά πραγματικότητα) Άννα Μαρία Χαροκόπου!
Η Άννα Μαρία Χαροκόπου (ΑΜΧ) στo Reader για το +Soda
«Με πας ένα ταξίδι νοσταλγίας σε μια εποχή που όλα ήταν καινούρια. Τολμώ να πω στην εποχή της αθωότητας. Στις αρχές των 90ς, κλασική ΒΠ, Deree, rock, μπύρες, καουμπόικες μπότες… Έβλεπα φίλους και συμμαθητές να πηγαίνουν στο FAZ και τους έλεγα φλώρους! Πήγα κι εγώ τότε, μετά έφυγα για Αγγλία και εκεί πήγα στο πρώτο rave. Δεν ξετρελάθηκα ακόμα. Γύρισα Ελλάδα, άρχισα να δουλεύω στην Άνωση, ακόμα κλασική ΒΠ. Πήγα στο Άλσος με καρώ φόρεμα και καουμπόικη μπότα, πήγα Οινόφυτα στη Φάρμα του Άλεξ, πήγα Βαρυμπόμπη, πήγα σε πάρτυ σε υπόγεια γκαράζ, στο καλοκαιρινό Soda στο Αεροδρόμιο και κάπου εκεί άρχισα να νιώθω το σώμα μου να ξεκλειδώνει και να βρίσκει ρυθμό.
Μια μέρα, χειμώνας ‘95 προς ‘96, πάμε στο +Soda της Ερμού. Παίζει ο Ζωγόπουλος, συνδυάζει beats και ατμόσφαιρες και νιώθω ότι βρήκα το παντοτινό μου σπίτι!
Εκείνη την εποχή έχοντας ξεκινήσει εκπομπές στον Κλικ FM, μια παρέα από την Άνωση, τον Κλικ, το Νίτρο βρισκόμαστε στην τηλεόραση του ΣΚΑΪ και ξεκινάμε την εκπομπή «Πορτοκαλί» με γυρίσματα στο καλοκαιρινό +Soda, με βασικό στοιχείο τους χορευτές/clubbers. Ήταν καλοκαίρι του ‘96.
Το φθινόπωρο ξεκινάω απογευματινές εκπομπές στον Κλικ. Έχω αρχίσει να συλλέγω βινύλια με μανία, η εκπομπή μου αποκαλείται το «+Soda του μεσημεριού» και έχω ξεκινήσει να εκφωνώ όλα τα διαφημιστικά τους. Καλοκαίρι του ‘97 το Soda βρίσκεται στη Νεράιδα και έχει καλεσμένους για πρώτη φορά στην Ελλάδα τους Thievery Corporation. O Οικονομίδης μου προτείνει να τους ανοίξω και συμφωνώ, ανοίγοντας με βινυλιακό free style σετ και τεράστια αγωνία μιας και το mixing skills μου ήταν ακόμα ανύπαρκτα. Την επόμενη σεζόν Μουζάκης και Οικονομίδης μου προτείνουν τις Πέμπτες και ξεκινάμε τα Tune in Thursdays with AMX & Friends».
«Νιώθω νοσταλγία για την εποχή, νιώθω τυχερή που έζησα τα glory days του ελληνικού clubbing. Μια σχετική θλίψη που η τότε αγνότητα του original Peace Love and Unity έχει εμπορευματοποιηθεί τόσο πολύ. Ξέρεις, σε μια εποχή που όλοι μιλάνε για συμπερίληψη, είναι κρίμα που δεν έζησαν τη εποχή που η συμπερίληψη απλά υπήρχε χωρίς ταμπέλες και χωρίς να έχει πολιτικοποιηθεί».
«Κάθε βράδυ ήταν έπος στο Soda για μένα, κυρίως στην Ερμού. Αλλά θα τολμήσω να πω ότι αξέχαστα ήταν και τα δύο reunion πάρτυ που διοργάνωσα το 2015 και το 2016 για τα 20 χρόνια όπου ξανασυναντηθήκαμε οι residents djs με τους clubbers των 90ς με τρομερή συγκίνηση».
«Έχοντας την βραδινή ραδιοφωνική ζώνη του σαββατοκύριακου στον Κλικ και μετά το 2001 στον Best, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω τους πιο πολλούς από τους ξένους guests, οι οποίοι πέρναγαν από την εκπομπή μου για μια συνέντευξη και ένα σετ πριν από το club. Ένα τέτοιο Σάββατο του 2000 πέρασε ο Angel Moraes, house dj και sound engineer του θρυλικού club Stereo στο Μόντρεαλ. Με κάλεσε στο Stereo όπου ήταν και το πρώτο μου ταξίδι ως dj στο εξωτερικό. Νομίζω τότε δημιούργησα και τις πρώτες αντιπάθειες μιας και το invite αυτό ήταν ιδιαιτέρως πολυπόθητο».
«Γούσταρα να ακούω τα σετ όλων των resident (του Soda). Όλοι ήταν «σχολείο», ο καθένας με διαφορετικό ήχο, διαφορετικό στίγμα. Πολλές φορές είχαμε όλοι τον ίδιο δίσκο, αλλά στο κάθε σετ ακουγόταν διαφορετικά. Όμως ήταν όλοι υπέροχοι και είναι ακόμα».
«Στο Soda, ναι, ήμουν και clubber! Ήμουν σχεδόν πάντα εκεί, είτε έπαιζα είτε όχι και εννοείται χόρευα με τον κόσμο. Αργότερα στη μετά Soda εποχή σταμάτησα το clubbing, γιατί έγινα μητέρα και όπου κι αν έπαιζα, Ελλάδα ή εξωτερικό, μετά το σετ επέστρεφα άμεσα σπίτι μου».
«Σίγουρα τα vibes ήταν διαφορετικά στα 90ς και 00ς μέχρι περίπου τα μέσα της δεκαετίας. Μέχρι και την εμφάνιση του Myspace που ήταν πλατφόρμα κυρίως για μουσική. Τότε όλοι οι dj "την ιδρώναμε τη φανέλα”. Ατελείωτες ώρες ψάχναμε στα δισκάδικα. Ανασκαφές για το κομμάτι που θα κάνει τη διαφορά. Ταξίδια στο εξωτερικό για δίσκους. Και φυσικά η μόδα του clubbimg. Tα ρούχα, τα μαλλιά, τα ιδιαίτερα sneakers. Πήγαινες στο club και όλες οι αισθήσεις σου ικανοποιούνταν, ένιωθες μέρος ενός ιδιαίτερου συνόλου».
«Δεν είναι ότι ο κόσμος (τότε) δεν κοίταζε τον dj, αντιθέτως τότε ο κόσμος άρχισε να κοιτάει τον dj. Τότε ήταν τα πρώτα χρόνια του dj ως πρωταγωνιστή. Με την διαφορά ότι δεν τον κοίταγαν μέσα από την οθόνη του κινητού. Τον έβλεπαν ως πραγματικό ψυχαγωγό και «οδηγό» στο να κλείσουν τα μάτια και να χαθούν στη μουσική, μόνοι ή αγκαλιά με την παρέα τους».
«Δεν ξέρω αν θα μπορούσε να υπάρξει +Soda στο σήμερα. Η εποχή είναι εντελώς διαφορετική. Σίγουρα όμως όπως όλα τα classics κεντρίζει το ενδιαφέρον του νέου clubber/ακροατή. Πολλοί 20άρηδες, στην ηλικία της κόρης μου δηλαδή, με ρωτάνε για τότε και μου λένε πόσο θα ήθελαν να έχουν ζήσει την τότε εποχή. Επίσης την τελευταία 5ετία έχει αρχίσει ένα κύμα αναβίωσης της old school progressive με αποτέλεσμα κάποια τεράστια ονόματα των 00ς μετά από ένα διάλειμμα που η σκηνή μονοπωλήθηκε από τα τεράστια φεστιβάλ, να ζουν και πάλι μεγάλες στιγμές σε πιο intimate χώρους».
«Μια λέξη για το +Soda; Ιστορία!».
Η αρχή του τέλους
«Το Soda το καλοκαίρι του '99 άρχισε να αλλάζει. Ο κόσμος που το πλαισίωνε και το κρατούσε ζωντανό άλλαζε. Στρεφόταν αλλού. Είχε πάψει να είναι το ανατρεπτικό μαγαζί που ήταν και άλλαζε τον χάρτη και εγώ έβλεπα πως το σκληρό του πρόσωπο έπρεπε να μαλακώσει», είχε εξιστορήσει ο Μουζάκης στη Lifo. Αποχώρησε τότε από το σχήμα με τον Οικονομίδη και το μαγαζί.
Κάποιοι, θα το θυμούνται αργότερα Ζωοδόχου Πηγής και μετά στη λήθη του χρόνου…
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
