Ροκ, ρεμπέτικο και λαϊκή μουσική. Αυτά θα λέγαμε ότι είναι τα υλικά με τα οποία ο Στέλιος Τσουκιάς, ήδη από την εφηβεία του, έφτιαξε το δικό του μουσικό σύμπαν και χάραξε ασυνείδητα τα μονοπάτια στα οποία θα κινούνταν τα επόμενα χρόνια. Μεγαλωμένος στο βαθύ κέντρο της Αθήνας, διαμορφώθηκε μέσα από την καθημερινότητα της μεγαλούπολης και τα βιώματά του, από τα οποία εμπνέεται και τα μετατρέπει σε μουσική.
Από το 2018 που κυκλοφόρησε το πρώτο του single ( μία διασκευή του κομματιού «Άστα τα μαλλάκια σου») έχουν αλλάξει πολλά, όχι όμως η ανάγκη του για δημιουργία, πειραματισμό και αναζήτηση. Με αφορμή το live του την Παρασκευή 1η Νοέμβρη, στον φιλόξενο χώρο του Faust στο κέντρο της Αθήνας, συζητήσαμε με τον Στέλιο Τσουκιά για όλα όσα έχουν συμβεί και για αυτά που πρόκειται να έρθουν.
Ξετυλίγοντας το νήμα, υπάρχουν 2-3 σημεία της ζωής σου που ήταν καθοριστικά για να αποφασίσεις να ασχοληθείς με τη μουσική;
Θυμάμαι τον μεγάλο μου ξάδερφο να παίζει τα «μπλουζ του Πρίγκιπα» του Παύλου Σιδηρόπουλου. Ήμουν 12-13 ετών και τότε ήταν η πρώτη φορά που αισθάνθηκα ότι θέλω να πάρω μία κιθάρα και να τραγουδήσω το «μπλουζ του Αποχωρισμού». Έτσι και έγινε. Άρχισα να μαθαίνω μόνος μου τις μελωδίες που μου τραβούσαν την προσοχή. Με ενδιέφερε από τότε να μοιράζομαι τις μουσικές με φίλους και συγγενείς και πολύ συχνά μαζευόμασταν στο εξοχικό του παππού και της γιαγιάς τις Κυριακές, έπιανα την κιθάρα και τραγουδούσαμε όλοι μαζί. Σαν μία μικρή παράσταση.
Αρκετά χρόνια αργότερα, όταν μετακόμισα στο Λονδίνο και αφού είχα τελειώσει τις σπουδές μου στα μαθηματικά και άρχισα να δουλεύω ως data scientist, ξεκίνησα να γράφω τα δικά μου τραγούδια. Η παραμονή μου σε μία τόσο μεγάλη πόλη, απ’ τη φύση της καπιταλιστική, και η νοσταλγία για την Αθήνα, με έκαναν να θέλω εκφράσω όλα όσα με έπνιγαν.
Ποια ήταν τα ακούσματά σου από παιδί;
Ήταν διάφορα και ετερόκλiτα. Έλιωσα στο cd player τον δίσκο «Californication» των RHCP, το «Εxodus» των Bob Marley & the Wailers», τα «Εννιά Πληρωμένα Τραγούδια» απ’ τις Τρύπες, ένα διπλό cd από ζωντανές ηχογραφήσεις του Κώστα Χατζή, τα «Μπλουζ του Πρίγκιπα» του Παύλου Σιδηρόπουλου ενώ παράλληλα άκουγα στο ραδιόφωνο το αγαπημένο τραγούδι της γιαγιάς μου, το «Τραμ το Τελευταίο» των Σουγιούλ-Σακελλάριου.
Διάβασα σε παλαιότερη συνέντευξή σου ότι ζούσες στο Λονδίνο. Τι σε έκανε να το αφήσεις και να επιστρέψεις Αθήνα; Ήταν η μουσική ένας λόγος για να φύγεις ή να μείνεις εκεί;
Τρία συγκεκριμένα πράγματα: ο καιρός - υπάρχει μόνιμα ένα πυκνό σύννεφο πάνω απ’ το κεφάλι σου και σαν άνθρωπος από τη Μεσόγειο αυτό με έριχνε συναισθηματικά -, οι τεράστιες αποστάσεις και ο καπιταλισμός που λίγο λίγο κάθε μέρα με έτρωγε, όπως ο σκόρος τα χειμωνιάτικα ρούχα, και η ανάγκη μου να γυρίσω και να ασχοληθώ με τη δική μου μουσική, να κυκλοφορήσω τα τραγούδια μου και να παίξω στην πόλη που μεγάλωσα.
Φυσικά το Λονδίνο μου πρόσφερε και πολλές δυνατές εμπειρίες και είμαι ευγνώμων που έμεινα εκεί κάτι παραπάνω από πέντε χρόνια. Πέρα από την έκθεση σε διαφορετικές κουλτούρες και μουσικές και τα ταξίδια εντός και εκτός Αγγλίας με φθηνό κόστος, υπήρξαν στιγμές που δεν θα ξεχάσω ποτέ, όπως το αφιέρωμα που έκανα στον Παύλο Σιδηρόπουλο σε Λονδίνο και Άμστερνταμ το ’18 και η παρουσίαση της πρώτης δισκογραφικής μου δουλειάς στο O2 academy Islington το Μάρτιο του ’19. Εκεί ξεκίνησαν όλα.
Είναι η Αθήνα μια σχέση αγάπης - μίσους ;
Μίσος δεν αισθάνομαι αλλά θα έλεγα πως η Αθήνα μου τη «δίνει» την ημέρα με την αφόρητη κίνηση και τους βρόμικους δρόμους και με «φτιάχνει» όταν ανάψουν τα πρώτα φώτα της πόλης. Η Αθήνα είναι μία κούκλα τη νύχτα και ειδικά κάποιες γειτονιές όπως τα Εξάρχεια, το Παγκράτι, η Κυψέλη, σε κάνουν να νιώθεις οικειότητα και ζεστασιά, σε όποιο μπαρ και να μπεις να πιες ένα ποτό, σε αντίθεση με τη μοναξιά που μπορεί νιώσεις μία Δευτέρα βράδυ σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, το Λονδίνο ή το Παρίσι.
Αν θα λέγαμε ότι η μουσική που κάνεις υπάγεται σε ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, ποιο είδος είναι αυτό;
Δεν νομίζω ότι η μουσική υπάγεται σε κάποιο είδος. Αν έπρεπε να διαλέξω μία «ταμπέλα», θα έλεγα ότι είμαι πιο κοντά στη ροκ και τη folk μουσική με ελληνικό στίχο. Δεν μου αρέσουν όμως οι ετικέτες. Είμαι ανοιχτός σε ό,τι με συγκινεί οπότε δεν θέλω να περιορίζομαι όταν γράφω. Εξάλλου ακούω και ξένη μουσική (rock, blues, indie, alternative) αλλά και από ελληνικά ακούω ρεμπέτικα, έντεχνα, hip-hop. Οι επιρροές είναι πολλές και δεν μπορώ να πω αν αυτό που προκύπτει σαν δικό μου τραγούδι ανήκει ξεκάθαρα κάπου.
Αυτήν την εποχή, τι μουσική θα βάλεις να ακούσεις; Πες μου μερικά κομμάτια με τα οποία «κόλλησες» τελευταία.
Ακούω αρκετή indie rock και garage μουσική. Δύο albums που κόλλησα τον τελευταίο καιρό είναι το «White Blood Cells» των White Stripes και το «Brothers» των Black Keys. Απ’ τις αρχές του ’24 έχω κολλήσει με την «Ανισόπεδη Ντίσκο» του Pan-Pan/Echo Tides και την «Λίμνη» από Παιδί Τραύμα, αλλά και το τραγούδι «Mary» του Geοrge Gaudy που ξεχωρίζω απ΄ τη σύγχρονη σκηνή.
Σε εμπνέουν στοιχεία της καθημερινότητας για να δημιουργήσεις; Είναι βιωματική διαδικασία;
Για να γράψεις μουσική ίσως να είσαι ως άνθρωπος επιρρεπής σε συναισθηματικές μεταβολές, ευαίσθητος και παρατηρητικός σε ό,τι συμβαίνει γύρω σου. Δεν ξέρω αν ισχύει για όλους, αυτό συμβαίνει σε μένα. Οπότε απαντώ πως ναι, είναι βιωματική διαδικασία, είτε αφορά τη δική μου εμπειρία σε κάτι που έχω ζήσει είτε το συναίσθημα που μου προκαλείται από ένα έντονο γεγονός, αρκεί να έχει ειλικρίνεια. Όπως γράφει ο Ντοστογιέφσκι, «είναι προτιμότερο να πεις μία κλεμμένη αλήθεια παρά ένα δικό σου ψέμα».
Είσαι από αυτούς που η χαρά ή ο πόνος τους οδηγεί στη μουσική;
Όταν είμαι χαρούμενος βγαίνω έξω και διασκεδάζω με τους φίλους μου. Όταν κάτι με πνίγει ή με προβληματίζει πιάνω την κιθάρα και κλείνομαι στο αυτοσχέδιο studio που έχω στο σπίτι μου. Είμαι σίγουρος ότι ακόμα και πολλά από τα χαρούμενα τραγούδια που ακούμε είναι απόρροια μιας έντονης φόρτισης. Κάπως ξορκίζεται το κακό.
Σε έχουμε ξαναδεί στο Faust, είναι από τους χώρους που έχουν γίνει το μουσικό «καταφύγιο» σου και θες να ξαναγυρνάς για το «καθιερωμένο» ραντεβού με το κοινό;
Είναι ένας ζεστός χώρος και αισθητικά κοντά στο γούστο μου. Γι’ αυτό και πέρα από τις ζωντανές μου εμφανίσεις τα τελευταία τρία χρόνια στο Faust, επέλεξα να γυρίσω και το video clip του τραγουδιού «το Φρικιό», εμπνευσμένο από την δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου. Εκεί πηγαίνω συχνά να δω και άλλους καλλιτέχνες.
Τι θα ακούσουμε στο live της 1ης Νοέμβρη;
Είναι μία νέα εποχή για εμένα, με νέο και δυναμικό ήχο, πιο κοντά σε rock και post rock περιβάλλον. Θα παίξουμε τραγούδια από τα δύο EPs που έχω κυκλοφορήσει αλλά και καινούρια τα οποία έχω ξεκινήσει ήδη να ηχογραφώ όπως το «Μην αργήσεις», σε στίχους του Νάσου Αρώνη και σε μουσική και παραγωγή του Quasamodo (γνωστό από το soundtrack της τηλεοπτικής σειράς «Παραλία») ως συνέχεια της συνεργασίας που είχαμε στο τραγούδι «Φωτιές στον αέρα» που κυκλοφόρησε στις αρχές του ’24. Θα παίξουμε και εμβληματικά κομμάτια της ελληνικής ροκ σκηνής αλλά και 2-3 διασκευές από διεθνή συγκροτήματα.
Θα είσαι μαζί και με μια σούπερ μπάντα.
Όπως το λες! Με τον εκρηκτικό Θανάση Dzingovic στην ηλεκτρική κιθάρα δίπλα μου, νιώθω τουλάχιστον ευγνώμων μιας και ήταν μία από τις μεγαλύτερες επιθυμίες μου να βρεθώ μαζί του στη σκηνή. Μαζί με τους νεότερους και ταλαντούχους Ιάσονα Οικονόμου στο μπάσο και Πρόδρομο Μυστακίδη στα τύμπανα, είμαστε πια παρέα εδώ και ένα χρόνο, πιο δεμένοι και πιο ορεξάτοι από ποτέ.
Για αυτούς που δεν σε έχουν δει επί σκηνής, τι συμβαίνει στα live του Στέλιου Τσουκιά;
Με δυσκολεύει να μιλάω για τον εαυτό μου σε τρίτο πρόσωπο οπότε αυτό που μπορώ να πω είναι «ελάτε να πετάξουμε όλα τα προβλήματα μας στον αέρα για δυο ώρες χωρίς ανάσα» και υπόσχομαι φουλ ένταση και… κάποια από τα τραγούδια να τα πούμε παρέα.
Υπάρχουν επόμενα δισκογραφικά σχέδια; Θα ακούσουμε νέα κομμάτια σύντομα;
Έχω ήδη μπει στο στούντιο και ηχογραφώ νέα τραγούδια. Τα περισσότερα είναι σε στίχους του Νάσου Αρώνη και μουσική δική μου με εξαίρεση το τραγούδι που ανέφερα παραπάνω σε συνεργασία με τον Δημήτρη Νάσσιο, a.k.a Quasamodo, στο οποίο έχει γράψει ο ίδιος την μουσική και έχει αναλάβει την παραγωγή. Ετοιμάζω όμως και κάποια άλλα τραγούδια σε στίχους νέων και πολύ ταλαντούχων στιχουργών που όταν γίνουν τραγούδια από εμένα θα χαρώ να τα ακούσετε. Σίγουρα θα βγουν μέχρι την άνοιξη του ’25.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΤΣΟΥΚΙΑΣ Full Band Live Faust Παρασκευή, 1 ΝοεμβρίουΗ προπώληση ξεκίνησε
Στέλιος Τσουκιάς: Facebook | Instagram | Spotify | Youtube
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
