Όταν ο ZAF ανέβασε στο TikTok το «Πες» το 2023, σίγουρα δεν φανταζόταν ότι έναν χρόνο μετά θα βρισκόταν στη σκηνή του ΟΑΚΑ με 60.000 θεατές από κάτω και τον Κρις Μάρτιν στο πιάνο.
«Όλα έγιναν τόσο γρήγορα» εκμυστηρεύεται στο Reader περιγράφοντας όσα ακολούθησαν στη μουσική διαδρομή που ξεκίνησε έκτοτε με την Panik Records. Μια διαδρομή με συμμετοχή σε μεγάλες διοργανώσεις όπως τα MAD VMA και live εμφανίσεις με τις Μέλιsses, τον Κωνσταντίνο Αργυρό, την Ελένη Φουρέιρα, τον Μιχάλη Χατζηγιάννη.
Η νέα χρονιά ξεκίνησε για εκείνον δυναμικά με το τραγούδι του «Αστείο», ένα τραγούδι που γράφτηκε σε μια περίοδο προσωπικής αναζήτησης μετά από έναν χωρισμό, να φτάνει στον εθνικό τελικό της Eurovision.
Με αφορμή το music video που κυκλοφόρησε πριν από λίγες ημέρες ο ZAF μου περιγράφει πώς η μουσική δεν είναι για εκείνον απλά έκφραση, αλλά διέξοδος, τρόπος επιβίωσης και σύνδεσης. Έχοντας βιώσει το bullying και τη δυσκολία της αποδοχής στην εφηβεία, έμαθε νωρίς να επεξεργάζεται τα συναισθήματα μόνος του και τελικά να τα μετατρέπει σε στίχους.
Στίχους που μιλούν για τον έρωτα, την απώλεια, την ευαλωτότητα χωρίς φίλτρα και δημιουργούν ισχυρές γέφυρες επικοινωνίας με τη νέα γενιά που τον ακολουθεί και του εμπιστεύεται συχνά τις δικές της δυσκολίες. Ίσως γιατί αυτό που αναζητούν είναι αυτό που περιγράφει και ο ίδιος: «όταν πονάμε μαζί, πονάμε λιγότερο».
ZAF λες πως το «Αστείο» γράφτηκε σε μια περίεργη περίοδο της ζωής σου. Τι ακριβώς συνέβαινε τότε;
«Είχα μόλις χωρίσει έπειτα από μια 5ετή σχέση. Όταν είσαι 5 χρόνια με έναν άνθρωπο και δημιουργείς μια καθημερινότητα, έναν τρόπο ζωής μαζί και αυτό τελειώνει, πρέπει να κάτσεις και να βρεις τον εαυτό σου και να αναλύσεις πολλά πράγματα. Είναι πάρα πολύ περίεργο γιατί αναλύεις στην ουσία εσένα, αλλά σαν να μην σε ξέρεις τόσο καλά.
Ίσως φταίει ότι οι άνθρωποι όταν κάνουμε σχέσεις και είναι όντως ουσιαστικές και αγαπάμε, δίνουμε ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μας. Όταν όμως δίνεις ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού σου σε κάποιον άνθρωπο, το στερείσαι εσύ. Εκεί έχω καταλήξει. Μετά πρέπει να το ανακτήσεις όταν τελειώσει αυτός ο κύκλος.
Αυτό είναι μια διαδικασία πολύ περίεργη. Γιατί λες τώρα πάμε να δούμε πώς είναι να ζω χωρίς αυτόν τον άνθρωπο δίπλα μου. Αναπτύσσεσαι και εξελίσσεσαι ως άνθρωπος. Είναι σαν να έκανες ένα διάλειμμα και να είχες μια κοινή ζωή με κάποιον και τώρα πρέπει να ξαναθυμηθείς πώς είναι η δική σου, μόνος».
Πόσο εφαρμόζεις στη ζωή σου τον στίχο «Και δεν με νοιάζει ο κόσμος τι θα πει;»
«Πάρα πολύ το εφαρμόζω. Ήμουν κι εγώ πάρα πολύ φοβικός και φοβισμένος έφηβος, αλλά κατέληξα κάπου στα 19-20 ότι δεν μπορώ να ζήσω τη ζωή που θέλω να ζήσω αν με νοιάζει τι θα πει ο κόσμος. Από τότε που το εφαρμόζω ουσιαστικά –όχι να λέω απλά ότι δεν με νοιάζει– κατέληξα στο να βρω το πώς είναι το συναίσθημα να είσαι ευτυχισμένος. Τότε το κατάλαβα μετά από πάρα πολλά χρόνια. Σε όλη την εφηβεία δεν υπήρχε ευτυχία, υπήρχε φόβος και άγχος. Κατάλαβα τι σημαίνει ευτυχισμένος, να μην σε νοιάζει».
Ο φόβος και το άγχος αναφέρεται φαντάζομαι στην περίοδο που υπέστης bullying.
«Ήταν και αυτό και η αποδοχή και ότι σαν έφηβος αλλάζεις πολλές παρέες, γνωρίζεις πολλούς ανθρώπους, νιώθεις ότι δεν ανήκεις πουθενά. Επειδή στην εφηβεία συστήνεσαι κάπως στη ζωή και στο πώς είναι να ζεις σε ένα σύνολο, πολλές φορές νιώθεις ότι δεν ανήκεις πουθενά, ότι όλοι είναι εναντίον σου και στο σπίτι και γονείς και φίλοι. Σου παίρνει πολύ καιρό για να το μάθεις αυτό και να βρεις ανθρώπους δίπλα σου».
Είχες ανθρώπους δίπλα σου εκείνη την περίοδο;
«Ήμουν από τα παιδιά που δεν είχα. Γι' αυτό και σκεφτόμουν πάρα πολύ και κατέληγα με τον εαυτό μου σε πολλές συζητήσεις. Ήμουν ο φίλος μου εγώ και ο συνομιλητής μου εγώ. Κι αυτό είναι καταστροφικό στον άνθρωπο.
Όταν τα λες μόνο στον εαυτό σου τα κάνεις χειρότερα σε όλα. Αν δεν έχεις κάποιον να μιλήσεις το φορτίο είναι τεράστιο, ενώ αν το μοιραστείς με έναν άνθρωπο αυτομάτως αυτό το φορτίο μειώνεται πολύ. Έχω μια ατάκα ότι «όταν πονάμε μαζί, πονάμε λιγότερο». Δεν χρειάζεται να πονάει και ο άλλος με τον πόνο σου, αρκεί να νιώθεις ότι δεν πονάς μόνος σου».
Επειδή και μέσα από τη μουσική σου υπάρχει ένα μοίρασμα, ο κόσμος σε προσεγγίζει να σου λέει δικές του ιστορίες;
«Συμβαίνει πάρα πολύ συχνά και το λατρεύω γιατί είναι σαν να καταλαβαίνουν τι θέλω να πω. Το έχω πει και δημόσια και σε τραγούδι και σε ομάδες που έχουμε στα social media.
Τα λέω συχνά και κάνω motivational speaking γιατί κι εγώ δεν είχα κάποιον να μου πει πράγματα να με καθησυχάζει και να μου τα κάνει πιο ελαφριά. Οπότε έχω πάρει και λίγο τον ρόλο του μεγάλου αδελφού στα άτομα που με ακολουθούν και είναι στην εφηβεία, γιατί τους τα λέω μέσα από τα τραγούδια και υπάρχει σύνδεση.
Παίρνουν και το μήνυμα και το θάρρος και κάθε φορά που συναντιόμαστε μου λένε πράγματα και δικές τους ιστορίες ή μου στέλνουν μηνύματα κατεβατά».
Σε έχει συγκινήσει κάποια ιστορία;
«Με συγκινεί και με στεναχωρεί ταυτόχρονα το ότι ανοίγονται σε εμένα παραπάνω από τον στενό οικογενειακό τους κύκλο.
Υπάρχουν πάρα πολλά παιδιά που ακόμα και το 2026 ζουν σε ένα περιβάλλον που και τον χαρακτήρα τους και τη σεξουαλικότητά τους δεν την αποδέχονται οι ίδιοι τους οι γονείς. Για εμένα αυτό είναι κοινωνικό έγκλημα από έναν γονιό απέναντι στο παιδί του.
Το γεγονός ότι μπορεί να το μοιράζεται ένας έφηβος γιατί θέλει κάπου να τα πει που δεν θα τον κρίνουν, δείχνει ότι μαζί μου νιώθουν αυτή την ασφάλεια. Εγώ δεν την είχα αυτή την ασφάλεια, ίσως για αυτό νιώθω την ανάγκη να την εμπνέω».
Ποια στοιχεία από τα τραγούδια σου θεωρείς ότι εμπνέουν τα νέα παιδιά να σου ανοιχτούν με έναν τέτοιο τρόπο;
«Ο ανιδιοτελής έρωτας. Ότι μιλάω πάρα πολύ για τον έρωτα και την αγάπη που πρέπει να το ζεις και δεν έχει ταυτότητα και όρια. Νιώθουν ότι είναι οκ να είναι ερωτευμένοι με όποιον θέλουν».
Το ότι εσύ μιλάς για τον έρωτα και ένα άλλο μουσικό κύμα μπορεί να έχει τον έρωτα σε δεύτερο επίπεδο και να έχει πιο ψηλά τα λεφτά και το φαίνεσθαι θεωρείς ότι οδηγεί ένα διαφορετικό κοινό κοντά σου;
«Δεν ξέρω αν κάποιος που ακούει ΖAF ακούει και τραγούδια που όπως ανέφερες έχουν προτεραιότητα τα λεφτά, τις γυναίκες και το σεξ. Δεν το κρίνω. Ο καθένας ακούει ό,τι γουστάρει.
Είναι ο κόσμος που ψάχνει αυτό το συναίσθημα. Αν παρατηρήσεις τι κινείται σήμερα στους στίχους στην Ελλάδα, λείπει ο εφηβικός έρωτας, ο ανιδιοτελής, ο χαζός, ο πιο ρομαντικός, ο παραμυθένιος. Αυτό είναι ένα πάρα πολύ ωραίο συναίσθημα που είτε είσαι μικρός είτε μεγαλύτερος σου λείπει, είναι νοσταλγία. Ο άνθρωπος έχει γεννηθεί για να είναι ερωτευμένος, να ζει τέτοια όμορφα και έντονα συναισθήματα και η φαντασία του να οργιάζει, να ονειρεύεται.
Έχει γίνει ο κόσμος τόσο ρεαλιστής και τόσο γειωμένος, με τα πόδια του πολύ σταθερά στη γη που έχει ξεχάσει να πετάει, να είναι ελαφρύς, να ζει. Μπορεί να σου λείπει επίσης το να ακούσεις κάτι πιο ξενόφερτο. Οι μελωδίες από τα τραγούδια μου δεν συνάδουν με τα ελληνικά δεδομένα αυτή τη στιγμή. Ίσως τους κλικάρει ότι ακούν μια μελωδία που γουστάρουν με ελληνικό στίχο και τους φαίνεται οικείο. Αυτό προσπαθώ να κάνω, να είναι σαν να ακούς κάτι που δεν ανήκει στην Ελλάδα, αλλά με ελληνικό στίχο».
Όταν ξεκίνησες να ονειρεύεσαι για τη μουσική στην εφηβεία τι άκουγες;
«Άκουγα άλλα πράγματα από αυτά που ακούω τώρα: Lady Gaga, Rihanna, Sam Smith, Demi Lovato. Τώρα ακούω πιο νέους καλλιτέχνες: Raye, Conan Gray. Άκουγα και πολλά ελληνικά, Χατζηγιάννη, Σαμπάνη, Ρουβά, Παπαρίζου».
Με τον Χατζηγιάννη έχετε συνεργαστεί. Πώς βίωσες το να συνεργάζεσαι με κάποιον που άκουγες από τα παιδικά σου χρόνια;
«Τον Μιχάλη Χατζηγιάννη τελευταία φορά που τον είχα στο μυαλό μου ήμουν κι εγώ έφηβος και τον άκουγα σε μια μορφή του πολύ νέα, έβλεπα τις συναυλίες του, δεν ήξερα ακριβώς τι κάνει τώρα. Είχα τη φοβία να μην είναι πολύ διαφορετικός. Κάθε φορά σχηματίζεις μια εικόνα για το πώς μπορεί να είναι ένας καλλιτέχνης.
Είχα πάρα πολύ σεβασμό για τον Μιχάλη Χατζηγιάννη όταν τον γνώρισα, αυτός και η Ελεάννα Βραχάλη ήταν μέντορές μου όταν ξεκίνησα να γράφω κι εγώ τα δικά μου τραγούδια και τη δική μου μουσική, όπως και άλλοι, αλλά ο Μιχάλης Χατζηγιάννης ήταν σημείο αναφοράς για εμένα. Όταν τον γνώρισα ήταν σαν να γνώρισα έναν παιδικό μου ήρωα, τον Spiderman ας πούμε».
Στο Sing for Greece μου έκανε εντύπωση η στάση που κρατήσατε όλοι οι διαγωνιζόμενοι και ο τρόπος που στηρίξατε τον Ακύλα, έχοντας βέβαια ο καθένας τα δικά του όνειρα. Το λέω γιατί στο παρελθόν έχουμε ζήσει μεγάλες κόντρες και πικρές κουβέντες στη Eurovision. Θεωρείς ότι η νέα γενιά αντιμετωπίζει με πιο υγιή τρόπο τον ανταγωνισμό ή είχε να κάνει με τους συγκεκριμένους ανθρώπους;
«Νομίζω έτυχε να είναι αυτή η ομάδα καλλιτεχνών ή τουλάχιστον έτσι φαινόταν. Κάποιοι μπορεί να είναι όντως έτσι και κάποιοι όχι. Όπως λες ο καθένας έχει τα όνειρά του όταν μπαίνει σε έναν διαγωνισμό και πρέπει να ξέρει και τι πάει να κάνει. Δηλαδή τι θα κερδίσει, τι θέλει να κερδίσει, πού θέλει να το πάει. Προφανώς σε έναν διαγωνισμό όλοι θέλουμε να γίνουμε οι πρώτοι.
Αλλά αν πιστεύεις ότι ο μόνος τρόπος να νικήσεις από έναν διαγωνισμό είναι να γίνεις ο πρώτος, δεν θα νικήσεις ποτέ στη ζωή γενικότερα. Όπως και σε κάθε διαγωνισμό πρέπει να μπαίνεις συνειδητά. Κανένας δεν βγήκε χαμένος από το Sing for Greece.
Υπήρχαν καλλιτέχνες που δεν είχαν ομάδα ή χρήματα για υποστήριξη και με ένα τραγούδι μπήκαν σε ένα τεράστιο promo και τους έμαθε τόσος κόσμος και ας μην βγήκαν ούτε στην πρώτη δεκάδα. Πήραν εφόδια που δεν τα είχαν. Όλοι κερδισμένοι βγαίνουν σε αυτό τον διαγωνισμό».
Εσένα ο στόχος σου ποιος ήταν;
«Ο στόχος μου ήταν πρώτα να μοιραστώ το κομμάτι μου με τον κόσμο και μετά το ενδεχόμενο να εκπροσωπήσω την Ελλάδα. Δεν ήταν ότι είχα στο μυαλό μου πως φέτος θα εκπροσωπήσω την Ελλάδα, γιατί τα πράγματα τα νιώθω όταν πάνε να γίνουν, είχα ένα vibe. Αλλά δεν πήγα μόνο για να εκπροσωπήσω την Ελλάδα. Τον σκοπό που ήθελα να πετύχω τον πέτυχα γι' αυτό και όταν με ρωτούν για το αποτέλεσμα, εγώ λέω ότι είμαι 100% ικανοποιημένος.
Την αγάπη που πήρα από τον κόσμο, την αγκαλιά στο «Αστείο» και όλο αυτό το τεράστιο πάρτι με τα media, οι απαντήσεις, τα μηνύματα, τα νούμερα όλα είναι θετικά, όλα είναι ανεβασμένα, αυτό ήταν για μένα το νούμερο ένα. Το να εκπροσωπήσω την Ελλάδα θα γίνει όταν πω ότι θα γίνει και θα το νιώσω. Όταν νιώσω ότι θα γίνει θα το κάνω back up με τον τρόπο μου 100 %. Όταν νιώθω ότι δεν είναι η χρονιά είμαι πιο ήρεμος και πιο layed back και κάνω το κομμάτι μου».
Άρα θα έχουμε συνέχεια για εσένα και τη Eurovision.
«Εννοείται!».
Όταν έγινε το «Πες» viral στο TikTok η πρώτη σου σκέψη ήταν ότι έχεις κάνει ένα δυνατό πρώτο βήμα;
«Η πρώτη μου σκέψη ήταν «WTF!». Δεν καταλάβαινα τι γινόταν. Είχα ένα μικρό «I made it!» moment (σ.σ. μια στιγμή με το συναίσθημα ότι τα κατάφερα), για το ότι κατάφερα να γυρίσω την προσοχή του κόσμου πάνω μου.
Γιατί εγώ ξέρω σαν καλλιτέχνης τι έχω να προσφέρω, πιστεύω στα project και στη μουσική μου. Το θέμα είναι μέσα σε όλη τη βαβούρα να καταφέρεις να σε προσέξει ο κόσμος. Γιατί το να μη σε προσέχει ο κόσμος δεν σημαίνει ότι η δουλειά σου δεν είναι καλή ή αρκετή, είναι ότι ο κόσμος είναι σε μια τεράστια βαβούρα αυτή τη στιγμή και δεν σε έχει στο πεδίο της ορατότητάς του, δεν σε βλέπει.
Το να καταφέρει ένας καλλιτέχνης, ενώ βγαίνουν εκατό ZAF την ώρα, να φτιάξει κάτι που ο κόσμος θα κάνει μια παύση και θα γυρίσει να το κοιτάξει, αυτό ήταν που κατάφερα εκείνη τη στιγμή.
Γιατί από εκεί και μετά θα «χτίσεις» πάνω σε αυτό «δείτε τι έχω να προσφέρω». Αυτή η πρώτη σύσταση ήταν ιδανική. Πιστεύω κάθε ανεξάρτητος καλλιτέχνης, νέος και χωρίς πόρους αυτό περιμένει, μια πρώτη σύσταση».
Περίπου έναν χρόνο μετά συμμετείχες με το τραγούδι σου στη συναυλία των Coldplay στην Ελλάδα. Πώς διαχειρίστηκες αυτό το άλμα;
«Μπήκα στον αυτόματο πιλότο, σαν ρομπότ γιατί ήταν πολλά μαζεμένα. Είχαμε και βραβεία και κυκλοφορία και τη συναυλία. Όλα έγιναν τόσο γρήγορα.
Ήμουν ένα παιδί που ξαφνικά από το τίποτα κλήθηκα να ανταπεξέλθω σε μεγάλες σκηνές και σε μεγάλες τηλεοπτικές παραγωγές όπως το MAD, όπως είναι οι μεγάλες συναυλίες, όπως ήταν η πρώτη χρονιά που κάναμε με τον Χρήστο Μάστορα και τις Μέλιsses και η επόμενη με την Ελένη Φουρέιρα. Κλήθηκα να ανταπεξέλθω σε πάρα πολλά και να αποδείξω και στον κόσμο και στον εαυτό μου ότι αξίζω να είμαι εδώ. Πολλά πράγματα δεν τα θυμάμαι ακριβώς, μόνο ως συναισθήματα.
Τη βραδιά των Coldplay τη θυμάμαι πολύ καθαρά γιατί ένιωθα εκείνη τη στιγμή όντως σαν να ζω σε παραμύθι. Coldplay άκουγα από παιδάκι.
Ήμουν κάτω από τη σκηνή των Colplay και περίμενα για να βγω πάνω, έβλεπα τον Κρις Μάρτιν να χοροπηδάει από πάνω μου και να κάνει σόου και άκουγα τα αγαπημένα μου τραγούδια που με μεγάλωσαν και σκεφτόμουν ότι κρατάω ένα μικρόφωνο και θα βγω στη σκηνή. Αυτό το συναίσθημα ήταν πολύ σουρεάλ. Εκεί λες "Δεν το ζω!"».
Η αγάπη σου για τη μουσική θεωρείς ότι ήταν και μια διέξοδος;
«Ναι! Πολύ σημαντική. Η μόνη διέξοδος. Γιατί ως έφηβος ήμουν μοναχικό παιδί. Αν δεν είχα κάπου να τα πω, τα έγραφα σε στίχους και το κάνω ακόμα».
Με συγκινεί πολύ ο τρόπος με τον οποίο αναφέρεσαι και στη μαμά σου και στη γιαγιά σου. Έχεις πει ότι μεγάλωσες με «γυναίκες μαχήτριες». Τι σημαίνει αυτό για σένα.
«Τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα, έφυγε από τη ζωή όταν γεννήθηκα, οπότε μεγάλωσα με γυναίκες. Όχι μόνο με μαμά και γιαγιά, αλλά και τις υπόλοιπες γυναίκες της οικογένειας, θείες, νονές, ξαδέλφες. Είναι γυναίκες που έχουν τη δύναμη, τη θέληση και την ψυχή που δεν σπάει. Το να το έχεις αυτό ως παράδειγμα προς μίμηση όταν μεγαλώνεις, είναι τεράστιο μάθημα. Ήταν σημαντικό ότι είχα ως παράδειγμα αυτές τις γυναίκες μεγαλώνοντας».
Η γιαγιά σου ήταν ένας άνθρωπος στον οποίο μπορούσες να πεις τα πάντα;
«Ήταν ένας άνθρωπος που μπορούσες να της πεις τα πάντα, αλλά έλεγε τα δικά της, άλλης κοπής. Σε εκείνη τη γενιά, ή οι γονείς μας μεγάλωσαν με πολύ διαφορετικό τρόπο.
Η πλειοψηφία δεν είχε το σωστό parenting, να επικοινωνήσουν με το παιδί, να μιλήσουν, να τα λύσουν. Τώρα έχει διαμορφωθεί το να έχουμε καλύτερη επικοινωνία, να φροντίζουμε την ψυχική κατάσταση του παιδιού και παλιά μπορεί να γινόταν, αλλά δεν ήξεραν ότι το έκαναν. Μπορεί το παιδί σου να ήταν καλά, αλλά να μην έκανες εσύ βήματα για να είναι καλά, απλά να είχε τύχει να είχες πετύχει ως γονιός.
Αλλά και η γιαγιά μου που ήταν ο πιο ισχυρός ψυχικά άνθρωπος που ξέρω στη ζωή μου και ο άνθρωπος που μου έμαθε τι θα πει αγάπη, τι θα πει να πολεμάς, τι θα πει να ονειρεύεσαι τα πάντα, πολλές φορές έλεγε τα δικά της και δεν είχαμε συνεννόηση. Μπορεί να της έλεγα τα συναισθηματικά μου και η γιαγιά μου προσπαθούσε να με κάνει δυνατό και το κατάλαβα αφού έφυγε.
Πάντα μου έλεγε την ατάκα ότι "είσαι σαν εμένα και δεν θα είσαι ευτυχισμένος" γιατί ήμουν πολύ ευσυγκίνητος, πολύ συναισθηματικός. Με επηρέαζαν πολλά πράγματα και λεπτομέρειες. Η γιαγιά μου έλεγε "μην κλαις με το παραμικρό", "μη στεναχωριέσαι για όλα", "μην αγχώνεσαι για όλα", αλλά δεν ήξερε πώς να μου το περάσει αυτό, οπότε έλεγε τα δικά της».
Τι εικόνες θυμάσαι από τη γιαγιά σου;
«Από τη γιαγιά μου θυμάμαι -που δεν το έχω δει σε άλλον άνθρωπο έτσι- τι θα πει ανιδιοτέλεια. Αυτή τη λέξη δεν την έχω βρει σε άλλον άνθρωπο πέρα από τη γιαγιά μου.
Η γιαγιά μου μπορούσε να μείνει ξεβράκωτη για να είσαι εσύ ντυμένος. Δεν την ένοιαζε. Μπορεί να είχε την ίδια παντόφλα 10 χρόνια και να μην αγόραζε τίποτα και σε εσένα να αγόραζε τα τελευταία παπούτσια. Δεν την ένοιαζε να προσφέρει στον εαυτό της, την ένοιαζε να προσφέρει σε εσένα από το υστέρημά της.
Μεγάλωσα με αυτές τις εικόνες: της ανιδιοτέλειας, της αγάπης, οπότε μου είναι δύσκολο να επικοινωνήσω με ανθρώπους που δεν δίνουν αξία στην αγάπη, στη φιλία, στην ανιδιοτέλεια. Μεγάλωσα σε αυτό το περιβάλλον και ο εγκέφαλός μου δεν κινείται στα ίδια κύματα με τον εκάστοτε άνθρωπο που δεν έχει αυτές τις αρχές».
Υπάρχει τραγούδι που νιώθεις ότι της ανήκει;
«Έχω γράψει ένα τραγούδι, δεν έχει βγει ακόμα, αλλά θα είναι στον δίσκο. Προς το παρόν δεν έχει όνομα, γιατί δεν είναι γραμμένο πλήρως. Είναι δύσκολο να γράψεις για άνθρωπο που αγαπάς τόσο πολύ και δεν είναι πλέον εδώ. Οπότε το να γράψεις έρχεται σε "κύματα". Μια μέρα θα σου βγει να συμπληρώσεις κάτι και μετά θα το αφήσεις στο συρτάρι. Κάπως έτσι σιγά σιγά το χτίζεις με τουβλάκια και όταν είναι έτοιμο θα του βάλεις μουσική και θα το φτιάξεις».
Έχεις κάνει ψυχοθεραπεία; Μιλάς σαν να έχεις παρατηρήσει πολύ τον εαυτό σου.
«Όχι, δεν έχω κάνει. Έχω παρατηρήσει πάρα πολύ τον εαυτό μου. Αναγκάστηκα να το κάνω μόνος μου. Δεν είχα και λεφτά για να πάω όταν το χρειαζόμουν και όταν είχα τα χρήματα δεν το χρειαζόμουν πλέον».
Έχεις ένα τατουάζ τον αριθμό 1111, τι σημαίνει αυτό για σένα;
«Είναι δύο αριθμοί το 11:11 και το 111. Το 111 είναι ο συμπαντικός αριθμός που αντικατοπτρίζει το προαίσθημα και το 11:11 είναι ο αριθμός των αγγέλων, τον οποίο έβλεπα πάρα πολύ συχνά.
Η γιαγιά μου δεν πρόλαβε να μας αποχαιρετήσει. Κοιμήθηκε και δεν ξύπνησε. Λένε πως οι νεκροί που δεν έχουν προλάβει να σε αποχαιρετήσουν έρχονται στον ύπνο σου και σε αποχαιρετούν κανονικά ή σου στέλνουν σημάδια για να σου πουν ότι «είμαι εδώ» και «όλα είναι καλά». Όταν έφυγε η γιαγιά μου για έναν χρόνο ολόκληρο, πολλές φορές το πρωί ξυπνούσα 11:11 και ας είχα κοιμηθεί μόνο μια ώρα.
Έβλεπα συνέχεια αυτό τον αριθμό μπροστά μου. Επειδή είναι ο αριθμός των αγγέλων συμπαντικά, για εμένα συμβολίζει ότι η γιαγιά μου, όπως και ο μπαμπάς μου που δεν έχω γνωρίσει είναι οι προστάτες άγγελοί μου. Το νιώθω και έτσι θέλω να ζω. Πιστεύω πάρα πολύ στους αγγέλους και στις μεταφυσικές δυνάμεις».
Πιστεύεις και στον Θεό;
«Στον Θεό να σου πω την αλήθεια, ακόμα δεν έχω καταλήξει. Είμαι άθεος, αν είναι αυτή η έκφραση, αλλά απλά δεν ασχολούμαι με την Εκκλησία».
Ο άνθρωπος όλα τα μπορεί;
«Όλα τα μπορεί ο άνθρωπος σε συνεργασία με τη δύναμη του σύμπαντος. Το σύμπαν είσαι εσύ. Αν ευθυγραμμιστείς με τη συχνότητα που πρέπει, για να αποκτήσεις ό,τι πρέπει, θα το αποκτήσεις. Είσαι ο κόσμος, είσαι τα πάντα. Στη δικιά μου πραγματικότητα όλα είμαι εγώ και οτιδήποτε ζω είναι προεκτάσεις μου και το ίδιο συμβαίνει για τον καθένα. Κάθε άνθρωπος έχει το σύμπαν του».
Μου βγάζει μεγάλη δύναμη αυτό.
«Είσαι η δύναμη. Το σύμπαν σου μαθαίνει να ψάχνεις τη δύναμη μέσα σου και όχι έξω σε άλλα πράγματα. Όταν βρεις τη δύναμη μέσα σου πραγματικά είσαι παντοδύναμος, τίποτα δεν σε νικάει, τίποτα δεν σε ρίχνει. Ανοίγω τα μάτια μου και βλέπω ορίζοντες. Ξέρεις σε κάτι που θα σου πει κάποιος πόση δύναμη θα δώσεις σε αυτό. Επιλέγω εγώ πόση δύναμη θα έχεις εσύ ή ο άλλος και πώς αυτό θα με επηρεάσει».
Είναι δύναμη και είναι και ευθύνη. Είσαι εσύ για τον εαυτό σου.
«Τεράστια ευθύνη. Είσαι εσύ για όλα. Αλλά είναι και λυτρωτικό. Τουλάχιστον ξέρεις ότι και λάθος να κάνεις και θα μάθεις και εσύ είσαι. Είναι πιο βαρύ να πιστεύεις ότι οι άλλοι κάνουν λάθη εις βάρος σου και να τους τα χρεώνεις. Είναι βαρύ σαν συναίσθημα, μετά πρέπει να το συγχωρέσεις, να τους ξαναεμπιστευτείς… όχι, εσύ έκανες λάθος που εμπιστεύτηκες τον άλλο άνθρωπο. Όλα ξεκινάνε από εσένα».
Τους ανθρώπους που σου έκαναν bullying τους έχεις συγχωρέσει;
«Τους έχω συγχωρέσει στο 100%. Γιατί για εμένα αυτό ήταν μάθημα. Όλα στη ζωή μου και τα δύσκολα και σκοτεινά, έχουν μια μεριά την οποία αγαπάω γιατί αυτά σε καθορίζουν. Αν δεν είχαν συμβεί και ισχύει για όλους, θα ήσουν ένας άλλος άνθρωπος. Είμαι πολύ περήφανος με την εκδοχή του ανθρώπου που είμαι τώρα. Με αγαπάω πάρα πολύ για να κρατήσω κακία σε κάτι που μου συνέβη. Αγαπάω και όλο το παρελθόν μου που με «έχτισε», άρα φέρομαι με αγάπη σε αυτό».
Είναι σημαντικό που έχεις βρει και τρόπο να το διοχετεύεις αυτό μέσα από την Τέχνη σου. Τι θα ευχόσουν για τον εαυτό σου στο μέλλον;
«Θα ευχόμουν να αγχώνομαι λιγότερο. Φρικάρω και αγχώνομαι για πάρα πολλά θέματα. Αν πήγαινα σε ψυχολόγο αυτά θα συζητούσα, τις αγχώδεις διαταραχές. Ίσως είναι κατάλοιπα από παιδικά τραύματα ή από πολλά χρόνια προσπάθειας όπου τίποτα δεν γινόταν μέχρι τελικά να γίνει. Δεν ξέρω τι είναι, αλλά είμαι πολύ αγχώδης, αλλά δεν το καταλαβαίνει κανένας αυτό. Προσπαθώ να μην αγχώνω τους γύρω μου, στους γύρω μου φαίνομαι ήρεμος, το κρύβω, έχω γράψει και τραγούδι το «Ξέρω να κρύβομαι» και μιλάει για αυτό».
Ποια είναι τα επαγγελματικά σου σχέδια προσεχώς;
«Έρχονται νέες συναυλίες και νέο τραγούδι το οποίο λέγεται «Όπου βγει». Είναι ένα τραγούδι που έγραψα τον τελευταίο χρόνο – γιατί συνηθίζω να βγάζω τραγούδια που είχα γράψει πριν πενταετίες. Είναι ένα τραγούδι πιο urban και dance που μιλά για το συναίσθημα του να μη σε νοιάζει να οργανώνεις τα πράγματα, να κάνεις ό,τι είναι και όπου βγει. Να πιστεύεις στο προαίσθημά σου που λέγαμε πριν. Να πάρουμε μια απόφαση και όπου βγει.
Είναι κάτι που με εκφράζει πολύ και κάτι που θέλω να περάσω και ως μήνυμα γιατί έχω παρατηρήσει ότι γι’ αυτό το πράγμα δεν γράφονται τραγούδια. Προσπαθώ να γράφω τραγούδια για πράγματα που δεν λέγονται εύκολα. Ευελπιστώ να έρθει κι ακόμα ένα τραγούδι που θα είναι πολύ special αλλά θα μιλήσω όταν είμαι έτοιμος για αυτό».
Καλλιτεχνικά προς τα πού κοιτάς;
«Κοιτάζω να βγάλω τον δίσκο μου, να δώσω στον κόσμο που με ακολουθεί ένα μουσικό σώμα που θα έχει αρχή μέση και τέλος και θα είναι σαν ένα ταξίδι στον δικό μου κόσμο, ευελπιστώντας να αγγίξει ακόμα περισσότερους».
Προχωράς βήμα βήμα;
«Πάντα βήμα βήμα με αυτά που έχω μπροστά μου. Δεν λέω ποτέ «που θα είμαι σε 5 χρόνια» γιατί είναι πολύ μακριά. Το σίγουρο είναι ότι έχω μπει σε μια κατάσταση που το μόνο που με νοιάζει είναι η μουσική: να γράψω, να φτιάξω, να προσφέρω μουσική. Μέσα από αυτή την κατάσταση πάντα βγαίνουν πολύ καλά πράγματα. Πιστεύω και αυτά που έχω γράψει μέχρι στιγμής και αυτά που γράφω τώρα είναι πράγματα σημαντικά και για τον κόσμο που με ακολουθεί και για τη δισκογραφία μου».
Σε αφορά ο κόσμος που σε ακολουθεί.
«Με αφορά. Ο κόσμος κάθε καλλιτέχνη είναι ο καλλιτέχνης. Δεν είμαι εγώ κάτι χωρίς τον κόσμο που με ακολουθεί. Τα κομμάτια μου παίρνουν την έκταση και ακούγονται επειδή ο κόσμος επιλέγει να τα ακούει. Αν ξαφνικά ο κόσμος πει «δεν θέλω να ακούω ZAF», δεν υπάρχει ZAF.
Αυτό είναι πολύ αφυπνιστικό να το σκέφτεσαι, γιατί πολλών τα μυαλά παίρνουν αέρα, ότι δηλαδή είναι πλέον πετυχημένοι και ότι μπορούν να συνεχίσουν το κάνουν αυτό χωρίς να συνεχίσουν να προσφέρουν. Ξεχνάς τον κόσμο και ο κόσμος σε ξεχνάει. Εγώ είμαι ο κόσμος μου, είμαι δεμένος με αυτό».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
