Τι είναι οι Black Sabbath; Μη βιαστείτε να απαντήσετε. Πάρτε τον χρόνο σας. Ωραία. Το σκεφτήκατε; Το σκεφτήκατε καλά; Μια χαρά. Τώρα μπορείτε να απαντήσετε. Αν απαντήσατε «συγκρότημα» μπορείτε να σταματήσετε εδώ την ανάγνωση του αφιερώματος.
Μέσα στο Reader μπορείτε να βρείτε πολλά και εξαίσια θέματα τα οποία είναι δεδομένο πως θα σας ενδιαφέρουν περισσότερο. Μπορείτε να αποχωρήσετε. Σας ευχαριστώ για τον κόπο που κάνατε να απαντήσετε.
Ωραία! Και τώρα που μείναμε αυτοί που πρέπει, ας δούμε «τι είναι οι Black Sabbath».
Οι Black Sabbath είναι τα χρόνια της νιότης μας. Είναι αυτοί που μας κρατούσαν συντροφιά σε δύσκολες ώρες. Αυτοί που μας συνόδευαν στις χαρές. Είναι οι μαύρες μπλούζες που έγιναν γκρι από τα πολλά πλυσίματα. Είναι τα ραφτά στα τζιν μπουφάν. Είναι τα τατουάζ στα χέρια μας.
Οι Black Sabbath είναι τα «σκρατς» στα βινύλια όταν το πικάπ χοροπηδούσε από την ένταση στα ηχεία. Είναι οι φωνές της μάνας για «να τον χαμηλώσεις αυτόν τον διάολο επιτέλους». Είναι το κοροϊδευτικό κούνημα του κεφαλιού του πατέρα «με αυτά τα νταμπαντούπα που ακούς».
Οι Black Sabbath είναι αυτοί που τον Οκτώβριο του 1969 μπήκαν στο στούντιο και μόλις οκτώ ώρες (!) μετά βγήκαν από αυτό έχοντας δημιουργήσει μία «πυρηνική βόμβα» που έσκασε στα αυτιά του κόσμου στις 13 Φεβρουαρίου 1970. Παρασκευή και 13.
Οι Black Sabbath είναι οι γεννήτορες ενός παγκόσμιου μουσικού κινήματος που 55 χρόνια μετά συνεχίζει να μεγαλώνει, να αλλάζει, να προσαρμόζεται, να μετασχηματίζεται έχοντας πάντα μία σταθερά: Τη μαυροντυμένη τετράδα από την εργατούπολη του Μπέρμιγχαμ.
Οι Black Sabbath είναι η τσιριχτή φωνή του αλητάμπουρα Ozzy Osbourne που πολλοί τη λοιδόρησαν, ελάχιστοι, όμως, μπόρεσαν να τη φτάσουν. Είναι τα μακάβρια riffs του θρυλικού Tony Iommi. Είναι η μπασογραμμή του γίγαντα Geezer Butler. Είναι τα βαριά και ασήκωτα τύμπανα του «πολυβόλου» Bill Ward.
Ας μη γελιούνται, λοιπόν, όσοι απάντησαν «συγκρότημα» και έφυγαν για να διαβάσουν κάτι άλλο. Οι Black Sabbath είναι πολλά παραπάνω από ένα συγκρότημα. Οι Black Sabbath είναι το soundtrack της ζωή μας.
Η συναυλία των Black Sabbath στη Μαλακάσα το 2005
Η είδηση τότε είχε πέσει σαν βόμβα. Οι Black Sabbath έρχονται στην Ελλάδα. Στην Αθήνα. Στη Μαλακάσα. Στο Terra Vibe. Με το αυθεντικό lineup. Όχι ότι και ότι. Με Ozzy, Tony, Geezer και Bill.
Κάντε το εικόνα. Να διαβάζεις την είδηση και να τρέμουν τα χέρια σου. Να λες «πρέπει να βγάλω εισιτήριο» χωρίς να ρωτάς πόσο κοστίζει. Απλά πρέπει. Και να έχεις αγωνία μέχρι τη στιγμή που θα ξεκινήσει η προπώληση.
Να τρέχεις σαν παλαβός στο κέντρο της Αθήνας για να βγάλεις εισιτήριο και μετά να το κρατάς κρυμμένο μέσα σε ένα βιβλίο που ήταν κρυμμένο πίσω από τα υπόλοιπα βιβλία της βιβλιοθήκης.
Και να έρχεται εκείνη η ημέρα. Η 25η Ιουνίου 2005. Και να πηγαίνεις στη Μαλακάσα σαν να πηγαίνεις στο ωραιότερο μέρος του κόσμου.
Ασυναίσθητα είχα κάτσει στη δεξιά πλευρά (όπως βλέπαμε τη σκηνή). Δε θυμάμαι να το είχα προσχεδιάσει. Δε θυμάμαι γενικά να είμαι σε θέση να προσχεδιάσω το οτιδήποτε. Και ξαφνικά τα φώτα να σβήνουν και από τα ηχεία να ξεχύνεται εκείνη η απόκοσμη εισαγωγή με τη βροχή, τους κεραυνούς και τις καμπάνες να χτυπάνε πένθιμα.
Και όταν τα φώτα άνοιξαν ξανά σιγά σιγά, εκεί στα δεξιά, λίγα μέτρα μπροστά μας να στέκεται ο Tony Iommi και να ερωτοτροπεί με την κιθάρα του.
Δε θυμάμαι να κουνήθηκα από τη θέση μου. Δε θυμάμαι καν αν έπαιρνα ανάσες. Πιθανότατα έπαιρνα. Μάλλον, δηλαδή.
Ξεκίνησαν με ένα intro που ήταν επιλογή διάφορων τραγουδιών. Ακολούθησε κατακλυσμός: N.I.B, After Forever, War Pigs, Dirty Women, Fairies Wear Boots και ο Ozzy να σαρώνει τη σκηνή και να καταβρέχει τον κόσμο.
Νέο intro από Symptom Of The Universe και Sweet Leaf και μετά νέα καταιγίδα: Electric Funeral, Iron Man, Into The Void, Black Sabbath, The Wizard. Ο Iommy να κοιτάει τον κόσμο και να χαμογελάει. Ξανά intro αυτή τη φορά με Sabbath Bloody Sabbath και στα «καπάκια» κόλαση με το Paranoid.
Μας άφησαν για λίγο αποσβολωμένους και επέστρεψαν με το intro από το Sleeping Village πριν αμολήσουν το τέρας του Children Of The Grave όπου η φωνή του Ozzy «έσπασε». Το «αντίο» ήρθε με το Changes και εμείς μείναμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο σαν χαμένοι.
Εγώ, ο Ηλίας, ο Μήτσος και ο Ανέστης να προσπαθούμε να θυμηθούμε που έχουμε παρκάρει το αυτοκίνητο για να φύγουμε. Τέσσερις αποσβολωμένοι, μαντράχαλοι, να κοιτάνε σαν χαμένοι ο ένας τον άλλο και να ψάχνουν που έχουν παρκάρει το αυτοκίνητο.
Κομβική στιγμή εκείνο το live. Όπως λέμε... προ Χριστού και μετά Χριστού. Αν κάποιος μου έλεγε πως θα πας σε αυτή τη συναυλία αλλά μετά δε θα πας σε καμία άλλη, θα το δεχόμουν χωρίς να φέρω την παραμικρή αντίρρηση.
Black Sabbath από εδώ μέχρι την αιωνιότητα
Ο χρόνος είναι σκληρός. Αδυσώπητος. Ο άνθρωπος - ίσως από φόβο – δε θέλει να το δει αυτό. Αρνείται να παραδεχτεί πως όλα κάποια στιγμή τελειώνουν. Και το κάνει αυτό ακόμα και αν ξέρει πως τίποτα δεν μπορεί να είναι όπως πριν.
Πολλά συγκροτήματα έχουν ανακοινώσει το τέλος τους. Οι Black Sabbath, όμως, δεν είναι συγκρότημα. Άρα δε γίνεται να σταματήσουν. Θα βγάζουν μουσική και θα κάνουν συναυλίες μέχρι να πεθάνουν. Στο μυαλό μας είναι (περίπου) υποχρεωμένοι να το κάνουν και αφού πεθάνουν. Δεν ξέρω πώς. Ας βρουν τον τρόπο.
Όταν έρχονται, λοιπόν, και σου λένε πως θα γίνει το τελευταίο live και ενώ ξέρεις πως ο Ozzy με δυσκολία, πλέον, μπορεί ακόμα και να περπατήσει, όλο αυτό που έχεις μέσα στο μυαλό σου επιβεβαιώνεται.
«Είδες; Καμία φθορά. Τίποτα δεν μπορεί να τους σταματήσει». Ακόμα και αν Ozzy εμφανίστηκε στη σκηνή πάνω στο θρόνο του. Ποια ειδικά σχεδιασμένη πολυθρόνα σε σχήμα νυχτερίδας μωρέ; Τι λέτε; Θρόνος ήταν. Εκεί που αρμόζει στον Πρίγκηπα του Σκότους να κάτσει στην τελευταία του εμφάνιση μπροστά στους πιστούς του.
Προσπαθήσαμε να πάμε στο Μπέρμιγχαμ για αυτό το τελευταίο προσκύνημα. Δεν τα καταφέραμε. Η «φάση», όμως, στήθηκε εδώ. Τα παιδιά της μουσικής κολεκτίβας United Fiasco σε συνεργασία με τον Ανδρέα Κουτσούκο, τον υπεύθυνο της irish pub «Lucky Sparrow» στο Γκάζι οργάνωσαν τη μετάδοση της συναυλίας μέσω live streaming.
«Το event ήταν μία ιδέα των United Fiasco. Ήταν μία εξαιρετική ιδέα γιατί είναι πολύ σημαντικό να μπορείς να δεις το τελευταίο live των Black Sabbath με φίλους και γνωστούς. Αφού δεν μπορείς να είσαι εκεί» λέει ο Ανδρέας.
Όταν τους ρώτησα τι θα έκαναν για να είναι στο Μπέρμιγχαμ ο Άρης Παναγόπουλος των United Fiasco μου απάντησε μεταξύ σοβαρού και αστείου πως «μάλλον θα δίναμε κάποιο μέλος του σώματός μας». Αφού τα γέλια σταμάτησαν ο Ανδρέας είπε πως «Ήταν ένα δύσκολο ταξίδι και οικονομικά και από θέμα προγραμματισμού. Δε με ενδιέφερε, όμως, να είμαι εκεί χωρίς τους φίλους μου. Εδώ τουλάχιστον θα είμαστε όλοι μαζί. Είναι αυτό που θέλουμε εδώ στο μαγαζί, τα τελευταία 3-4 χρόνια που υπάρχει. Καλά ποτά, καλή μουσική και φιλικές φάτσες. Αυτό μόνο»
Η κουβέντα έγινε σε κάποια αλλαγή συγκροτήματος στη σκηνή που στήθηκε στο Villa Park. Η συναισθηματική φόρτιση ήταν ήδη μεγάλη. Τι είναι, λοιπόν, οι Black Sabbath;
«Οι Black Sabbath είναι η αλήθεια» μου απαντάει ο Ανδρέας. «Έκαναν κάτι που δεν είχε ακουστεί ποτέ πριν, το πήραν, το έκαναν τεράστιο και ''γέννησαν'' όλους εμάς μετά» συμπληρώνει ο Άρης.
Ο Ανδρέας πήρε τη σκυτάλη και το πήγε ένα βήμα παραπέρα: «Εάν κάποια στιγμή στη ζωή σου έχεις ένα δίλημμα, να κάνεις στον εαυτό σου την εξής ερώτηση: 'What would Tony Iommi do'' θα έχεις κάνει ένα καλό βήμα για να πάρεις τη σωστή απόφαση».
Και τώρα; Πώς θα είναι η ζωή χωρίς να έχουμε, πλέον, έστω και αυτή τη μικρή ελπίδα πως θα ξαναδούμε μπροστά μας τους Sabbs με τον Ozzy; «Αυτή την ώρα κατά κάποιο τρόπο οι Black Sabbath ανακοινώνουν τη σύνταξή τους. Και είναι ωραίο πράγμα ρε φίλε να παίρνεις σύνταξη. Δεν έχει σημασία αν είσαι ροκ σταρ ή μπάρμαν. Είναι πολύ ωραίο να λες ότι ''τώρα θα βγω στη σύνταξη''. Ήμουν τυχερός που τους είδα στη Μαλακάσα και τέλος. Δε θέλω να έρθουν εδώ και να μην μπορούν να παίξουν. Αυτό που κάνουν απόψε (σσ: το περασμένο Σάββατο) είναι αρκετό. Μου φτάνει» λέει ο Ανδρέας.
Τι θα ήταν το metal χωρίς τους Sabbath, είναι η επόμενη ερώτηση και ο Άρης σπεύδει να πάρει πρώτος τον λόγο. «Μπορεί και να μην ήταν. Ίσως και να το έκανε κάποιος άλλος αλλά δε θα ήταν το ίδιο. Νομίζω ότι του έδωσαν τη μαυρίλα του. Βλέπεις τεράστια ονόματα όπως ο Brian May των Queen και δε θέλει να ακουμπήσει τραγούδια των Sabbath γιατί τα θεωρεί Ιερά» τόνισε και ο Ανδρέας τον συμπλήρωσε: «Θα ήταν κάτι παραστρατημένο. Metal χωρίς τους Sabbath θα ήταν metal χωρίς τον Tony Iommi. Τι να λέμε τώρα; Δε γίνεται αυτό. Αυτή είναι η αλήθεια, Νίκο. Το είπαμε».
Σε κάποιο άλλο διάλειμμα, μίλησα με τον μουσικό Θέμο Ραγκούση («Bus the unknown secretary» και «Ξόρκι») που και αυτός περίμενε για το τελικό προσκύνημα. «Ήταν καθοριστικό που σε κάποια φάση της ζωής μου ήρθα σε επαφή με τους Black Sabbath και τους γνώρισα μέσα από τη μουσική τους. Άλλαξε τον τρόπο με τον οποίο άκουγα τη μουσική» είπε και όταν έκανα και στον ίδιο την ερώτηση που έκανα νωρίτερα στους Ανδρέα και Άρη (τι θα ήταν το metal χωρίς τους Sabbs) εκείνος δεν το σκέφτηκε καθόλου:
«Τίποτα. Θα ήταν κάτι χαρούμενο. Αν είχε την επιρροή μόνο από Deep Purle θα ήταν κάτι χαρούμενο και φωτεινό. Αυτοί ήταν που έβαλαν το σκοτεινό και μαζί με τους Judas Priest έφτιαξαν αυτό που σήμερα ξέρουμε σαν metal».
«Sabbath Bloody Sabbath. Nothing More To Do...»
Και όσο για τον τρόπο που τελείωσε αυτή η νύχτα; Αν δεν τη ζήσατε, δύσκολα μπορεί να σας περιγράψει κανείς τι σημαίνει να ακούς τον Ozzy να τραγουδάει για στερνή φορά το «Mama I 'm coming home», καθιστός στο θρόνο του. Να κάνει προσπάθειες να σηκωθεί, το μυαλό του να θέλει αλλά το σώμα να μην μπορεί. Δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Αν δεν είδατε ανθρώπους σε κάθε γωνιά του πλανήτη, που εκείνη τη νύχτα είχε πρωτεύουσα το Villa Park, να κλαίνε και αυτό το τσουνάμι συγκίνησης να παρασέρνει και πολλούς από εμάς μέσα στη «Lucky Sparrow», δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Αν δεν είδατε, (και καλά) σκληρούς τύπους με μακριά μαλλιά, μαύρα ρούχα και τατουάζ να «λυγίζουν» όταν είδαν τον Ozzy να βουρκώνει και να ευχαριστεί τους πάντες κάπου ανάμεσα στα τραγούδια που είπε μαζί με τους Sabbath, δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Αν δεν είδατε (και δε νιώσατε) τον κιθαρίστα Zakk Wylde να σκύβει και να φιλάει το χέρι του Ozzy όταν τελείωσε η πένταδα των τραγουδιών από τη solo καριέρα του Πρίγκηπα του Σκότους, δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Αν δεν είδατε τον Bill Ward των πολλών προβλημάτων υγείας και της ευαίσθητης καρδιάς (που ο μόνος λόγος για να βρεθεί ξανά πάνω στη σκηνή ήταν για το «αντίο» του αδερφού του) να πετάει την μπλούζα του και να κοπανάει με όση δύναμη του έχει απομείνει το σετ των ντραμς, δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Αν δεν είδατε τη θρυλική τετράδα να φεύγει από τη σκηνή όταν τα φώτα έσβησαν, δε θα μπορέσετε να καταλάβετε και είναι λογικό.
Όσοι είδατε, καταλάβατε, νιώσατε, ίδρωσαν τα χέρια σας, δακρύσατε, είστε μέλη αυτής της τεράστιας οικογένειας. «Because no, you were not the one who did not fit in. You were the one who undrestood the darkness».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
