Υπάρχει μια ιστορία στο TikTok, πώς το Toxic της Μπρίτνεϊ Σπίαρς, γράφτηκε με αφορμή μια ιστορία προδοσίας. Ένας άντρας, o Βρετανός ηθοποιός Νόελ Φίτζπατρικ, έβγαινε με την τραγουδοποιό Κάθι Ντένις, και όταν χώρισαν, εκείνη του έκανε «δώρο» αυτό το τραγούδι, το οποίο έδωσε αργότερα - αρχικά στην Κάϊλι Μινόγκ, η οποία το απέρριψε - και ύστερα στην ομάδα εύρεσης τραγουδιών και παραγωγής της Μπρίτνεϊ και έγινε το megahit που γνωρίζουμε.
Αυτή είναι μια εκδοχή της αλήθειας. Η αλήθεια είναι λίγο διαφορετική και έχει διακλαδώσεις. Πρόκειται άλλωστε για ένα τραγούδι που όχι μόνο έχει επηρεάσει τη σύγχρονη ποπ, αλλά και το λεξιλόγιο μας. «Τοξικοί» είναι οι συνάδελφοι που δεν συμπαθούμε, «τοξικές» είναι οι σχέσεις που δεν πάνε τόσο καλά όσο θα ελπίζαμε. «Τοξικότητα» επικρατεί οπουδήποτε συμβαίνει κάτι δυσλειτουργικό που δεν θέλουμε, ή δεν μπορούμε να περιγράψουμε. Πώς δημιουργήθηκε λοιπόν αυτό το «τοξικό» ποπ τραγούδι;
Ένα «υπερπροστατευμένο» κορίτσι κάνει την επανάσταση του
Είναι το ξεκίνημα της πρώτης δεκαετίας του 2000 και υποθετικά, τηλεμεταφερόμαστε σε εκείνη την εποχή. Το πρώτο πράγμα που κάνουμε, ανοίγοντας την τηλεόραση, είναι μια ερώτηση στους εαυτούς μας. Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Οι δίσκοι, τα cd, τα μουσικά βραβεία, τα βιντεοκλίπ. Στο ξεκίνημα του 21ου αιώνα, τους πρώτους μήνες του 2001, η ανθρωπότητα προσπαθούσε να βγάλει άκρη με όλα αυτά τα θεάματα που κρατούσαν στόματα ανοικτά και έκαναν τις καρδιές να χτυπάνε δυνατά.
Ήδη ο Σον Φάνινγκ και ο Σον Πάρκερ είχαν βρει το γαλλικό κλειδί για να αλλάξουν - για πάντα; - τον τρόπο που ακούμε μουσική: είχαν εφεύρει το Napster. Μπορούσες να κατεβάσεις ολόκληρο το νέο άλμπουμ των Metallica, με μια μέση αναμονή μπροστά από το PC σου και την μπάρα κατεβάσματος, περίπου 5-7 μέρες, αλλά σίγουρα μπορούσες! Ακόμα κι αν ο ίδιος ο Λαρς Ούλριχ είχε σκοπό να «παρκάρει» για λίγο τα ντραμς του και να σου τραβήξει μια ξεγυρισμένη μήνυση.
Η ίδια η μουσική, τα βραβεία, τα βιντεοκλίπ, περνούσαν από μια εποχή μετάβασης. Το hip hop ξέπλενε το αίμα των δολοφονιών του B.I.G και του 2Pac Shakur και προσπαθούσε να ανοιχθεί σε πιο mainstream κόσμους, να ισορροπήσει ανάμεσα στα σαλόνια και στοnδρόμο, με τη βοήθεια παραγωγών με πολυεπίπεδο μυαλό, ανθρώπων που σκάρωναν μίνι συμφωνίες τσέπης, οργασμούς από samples (J.Dilla) και παλαβές, πρωτότυπες ιδέες (Timbaland, Pharrel Wiliams).
To ροκ είχε συνέλθει από το σοκ της βρετανικής ποπ (Oasis, Blur) και αναζητούσε νέους ήρωες. Η ηλεκτρονική μουσική επίσης βίωνε μια ενηλικίωση, έχοντας ξεπεράσει τα eurodance όνειρα της. Ένα κορίτσι, μια ακριβοθώρητη ποπ σταρ, ζούσε τη δική της μετάβαση. Η Μπρίτνεϊ Σπίαρς ενηλικιωνόταν. Και έπειτα συνέβη η 11η Σεπτεμβρίου.
... και η Μπρίτνεϊ
Ήταν μόλις 20 ετών η Μπρίτνεϊ το 2001. Ένα μεγάλο παιδί, που ζούσε μέσα σε ομάδες από μάνατζερ, επικοινωνιολόγους, παραγωγούς, επαγγελματίες στιχουργούς και άλλους επαγγελματίες με ειδικότητα στο να γράφουν ρεφρέν, που κάθονταν δίπλα σε αυτούς που έγραφαν κουπλέ, με την ελπίδα να γράψουν κάτι που θα την συγκινούσε, ή που θα φαινόταν «ευκαιρία» στην ομάδα των ανθρώπων της. Η 20χρονη Μπρίτνεϊ είχε ετοιμάσει μια δική της δήλωση για την 11η Σεπτεμβρίου, που εντυπωσιάζει με την ψυχραιμία της.
«Ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που συνέβησαν τα τελευταία 30 χρόνια, ήταν η 11η Σεπτεμβριόυ. Με πέτυχε ενώ ήμουν σε ταξίδι, και δεν μπορούσα να γυρίσω πίσω στο σπίτι μου και ανησυχούσσ για τον αδελφό μου που ήταν στη Νέα Υόρκη. Εκείνη την ώρα, ενώ όλος ο κόσμος πενθούσε, το μόνο που ήθελα ήταν να γυρίσω σπίτι, να είμαι με την οικογένεια μου και να εκτιμήσω το ότι ήμουν ζωντανή» έλεγε η Σπίαρς στο περιοδικό People.
Με μια μετρημένη στάση σε ένα γεγονός που σκόρπιζε πένθος και συλλογικό τρόμο, η νεαρή ποπ σταρ συνέχιζε το πρότζεκτ του «ενήλικου» rebranding της. Το "I Love Rock n' Roll', ένα θρυλικό τραγούδι της Τζόαν Τζετ, ήταν ένα από τα αγαπημένα της. Ήθελε να το μεταφέρει στο Τώρα. Προέκυψε μια διασκευή που η ίδια η Μπρίτνεϊ «πούλησε» στο κοινό της με κάθε τρόπο, ένα κοινό που αναζητούσε λίγο φως, στη σκιά της τρομοκρατίας που απλωνόταν σε όλο τον κόσμο.
Το "Slave For You" έδειξε μια Μπρίτνεϊ που δεν ήταν πια κορίτσι, έπαιζε με S&M υπονοούμενα και έκαιγε τον εγκέφαλο των fans της, των ανθρώπων των media που τη ρωτούσαν εμμονικά πώς νιώθει που είναι sex symbol και τι θα κάνει αν την παρατήσει ο Τζάστιν Τίμπερλεικ. Και τη ρωτούσαν ξανά και ξανά, με διαφορετικό τρόπο, για κάθε φορά που απαντούσε με αμηχανία. Το album Britney πούλησε 4.4 εκατομμύρια αντίτυπα, έγινε τέσσερις φορές πλατινένιο.
Α, περιείχε και ένα τραγούδι, μια σύνθεση του ίδιου του Τιμπέρλεηκ ("What It's Like to Be Me"), μια από τις τελευταίες φωτεινές στιγμές τους, πριν τον χωρισμό, που ήρθε λίγους μήνες μετά. Το ποιος έκλαψε πρώτος σε αυτόν τον χωρισμό, έγινε ένα σίριαλ που κράτησε δεκαετίες, μια ανομολόγητη αλήθεια που εκμεταλλεύτηκε αδρά ο Τίμπερλεικ ώστε να κάνει ένα από τα πρώτα του σολο χιτ. Cry me a river, τόνισε. Μπορεί και όχι, τελικά.
Πύθωνες, φιλιά με τη Μαντόνα και άλλα δεινά
Μέσα σ' αυτό το κομφούζιο της μεταβατικής εποχής της ποπ, η Μπρίτνεϊ γινόταν ο καμβάς της πρόκλησης. Μπορούσε να χορέψει αγκαλιά με έναν πύθωνα, μπορούσε ακόμα και να φιληθεί στο στόμα με τη Μαντόνα και την Κριστίνα Αγκιλέρα, τραγουδώντας "Like a Virgin" (στα MTV VMA 2003), έδειχνε ικανή για όλα. Τον Φεβρουάριο του 2002 κυκλοφόρησε και το Crossroads, η ταινία ενηλικίωσης στην οποία συμπρωταγωνίστησε με τη Ζόι Σαλντάνα, την Τάριν Μάνινγκ και τους Νταν Ακρόιντ - Κιμ Κατράλ.
Η ταινία σήμερα θεωρείται cult classic, ή αλλιως, το πιο ακριβό (έξι εκατομμύρια δολάρια) trailer για την κυκλοφορία ενός βίντεοκλιπ, του τραγουδιού "Ι'm not a girl (not yet a woman)". Όλο το σύμπαν της ποπ κουλτούρας των πρώτων ετών των 00s ζητούσε λίγο Μπρίτνεϊ, σαν το πιο γλυκό ναρκωτικό. To MTV μέχρι σήμερα θεωρεί την μοιρασία της σκηνής της Μαντόνα με την Κριστίνα και την Μπρίτνεϊ ως την καλύτερη εισαγωγή στην ιστοριά των μουσικών βραβείων του καναλιού. Το Crossoads κινηματογραφικά ήταν ένα αίσχος, όμως ταυτόχρονα, η ταινία αγαπήθηκε ειλικρινά από τους fans της Μπρίτνεϊ.
Αξίζει να τονίσουμε ότι ηη περιοδεία που συνόδεψε την κυκλοφορία του άλμπουμ Britney, είχε δανειστεί τον τίτλο της από ποίημα του Έντγκαρ Άλαν Πόε (Όνειρο μέσα σε όνειρο). Σε 69 συναυλίες την αποθέωσαν εκατομμύρια Αμερικάνοι θεατές καθώς τραγουδούσε για τη δύσκολη ενηλικίωση της, στο επίκεντρο όλων των αντρικών ματιών, στο επίκεντρο όλων των κοριτσίστικων ψυχών. Δεν αστοχούσε σε τίποτα η 21χρόνη πια, Καλιφορνέζα, το φθινόπωρο του 2003.
Τοξικότητες, μέρος Πρώτο
Είχε βαρεθεί πια το κόνσεπτ της δύσκολης μετεφηβείας, ήταν γυναίκα με Γάμα κεφαλαίο και αυτό ήθελε να φανεί με το νέο της άλμπουμ. Ήταν στη ζώνη της ωριμότητας, δηλαδή "Ιn The Zone", όπως θα λεγόταν εκείνη η συλλογή τραγουδιών που ετοίμαζε στο στούντιο, με τη βοήθεια του παραγωγού «Μίδα» Μαξ Μάρτιν, και πολλών ακόμα συνεργατών, όπως του ανερχόμενου ντουέτου συνθετών Κρίστιαν Κάρλσον - Πόντιους Βίνμπεργκ (Bloodshy & Avant).
Γνώρισε και τους Νταφτ Πανκ, και τον Γουίλιαμ Όρμπιτ, και την Μίσι Έλιοτ, όμως δεν κατάφεραν να συνεργαστούν, δεν ήταν εύκολο να βρουν χρόνο ανάμεσα σε συναυλίες, ηχογραφήσεις και PR. Η Μαντόνα όμως δεν είπε όχι. Η αρχική ιδέα ήταν ένα ντέμο με τίτλο Pop Culture Whore. Το επίσημο δημιούργημα είχε πιο «φρόνιμο» τίτλο. Λεγόταν "Me against the Music". Το "Everytime" μίλησε για την ερωτική της μοναξιά, το "(I Got That) Boom Boom" ήταν μια αφορμή για να ξεσκάσει και να γελάσει λίγο. Και τότε, το καλοκαίρι του 2003, έφτασε στα χέρια της το demo του 'Toxic".
Όταν οι ποπ τραγουδιστές εμπιστεύονται παράξενα, εναλλακτικά σχήματα, τότε συμβαίνουν ενίοτε σπουδαία πράγματα. Στην πρώτη του εκδοχή το "Toxic" ήταν ένα μάλλον άνευρο, βαρετό demo από την Κάθι Ντενίς. Όταν οι Κάρλσον/Βίνμπεργκ πήραν στα χέρια τους το ντέμο, πρόσθεσαν ασιάτικα μοτίβα, την γλυκιά, σερφ κιθάρα του μουσικού Χένρικ Γιόνμπαγκ, ακόμα και ένα sample από τον ινδικό κινηματογράφο (Tere Mere Beech Mein", 1981), και δημιούργησαν ένα πολύχρωμο, πολύγευστο funky pop τερατάκι.
Ήταν κάτι που δεν είχε καμία σχέση με τα στερεοτυπικά μοτίβα που είχε φτιάξει για 'κείνη ο Μαξ Μάρτιν. Ήταν αλλόκοτο. Όποιος ορκιζόταν πως αυτό το beat δεν τον έσπρωχνε να χορέψει, όποιος παραγνώριζε την δύναμη αυτού του εθιστικού ποπ τραγουδιού, ήταν απλά ανίδεος. Το "Toxic" ήταν έπος.
Τοξικότητες, μέρος δεύτερο
Γιατί να μην κάνουμε ένα βιντεοκλίπ ακριβό, με την παραγωγή να φτάσει στο κόστος του 1.000.000 δολαρίων; Γιατί να μην βάλουμε μέσα αναφορές σινεφίλ, να κλείνουμε το μάτι στο σύμπαν των ταινιών του Τζέιμς Μποντ, γιατί να μην βάλουμε σκηνές όπου η Μπρίτνεϊ χορεύει γυμνή (και αργότερα να θολώσουμε κάποια επίμαχα σημεία), και ύστερα να αφήσουμε τον Τζόσεφ Χαν (σκηνοθέτης του βίντεο) να κάνει μοντάζ όπως εκείνος θέλει;
Αυτές ήταν κάποιες σκέψεις, που ίσως και να άνηκαν στην Μπρίτνεϊ, αυτή ήταν η σύντομη ιστορία του βίντεοκλιπ "Toxic", που γυρίστηκε τον Δεκέμβριο του 2003. Το κομμάτι ακόμα και στην οπτικοποιημένη του εκδοχή ήταν έπος. Όλα τα αγόρια θα ήθελαν να μάθουν ποιός είναι αυτός ο άγνωστος ηθοποιός, ο Μάρτιν Χέντερσον, που η Μπρίτνεϊ του χαρίζει ένα φίλί. Και κάτι ακόμα.
Ο Χαν έκανε μόνος του μοντάζ στο βίντεοκλιπ, περιμένωντας πώς η Μπρίτνεϊ θα έβλεπε το αποτέλεσμα μαζί του και θα έδινε την έγκριση, ή τις υποδείξεις της. Δεν ήταν πουθενα. Είχε εξαφανιστεί, με αποτέλεσμα η επίσημη εκδοχή του κλιπ να βγει χωρίς να το δεί ποτέ η ποπ σταρ. Σύντομα θα μαθαίναμε που είχε εμφανιστεί, και γιατί «κωλυόταν».
Ένα όνειρο εφηβικό, που βγαίνει αληθινό (ή μια τρολιά;)
Ο Τζέισον Αλεξάντερ έπαιζε αμερικάνικο ποδόσφαιρο. Προσπαθούσε να καθιερωθεί σε μια σούπερ ανταγωνιστική λίγκα, χωρίς μεγάλη επιτυχία. Την Πρωτοχρονιά του 2004, έλαβε ένα ασυνήθιστο τηλεφώνημα. Ήταν η παιδική του φίλη, εκείνο το κορίτσι που είχαν μεγαλώσει μαζί, ως φίλοι, ή και κάτι παραπάνω, για τον Τζέισον έστω. Ήταν η Μπρίτνεϊ Σπίαρς.
Οι δύο τους βρέθηκαν στο Λος Άντζελες, και αποφάσισαν να το ζήσουν σαν χαζούληδες 20χρονοι. Να πιούν πολύ, να φάνε junk food, να κάνουν καφρίλες μεθυσμένοι, να κάνουν ίσως ακόμα και σεξ (;). Όλα μπορούσαν να τα κάνουν, αφού ήταν πια μεγάλοι και οι φοβίες και οι αναστολές της εφηβείας είχαν πάει περίπατο. Μόνη διαφορά με τους μέσους 20χρονους: Η Μπρίτνεϊ ήταν μια ποπ σταρ παγκοσμίου βεληνεκούς, ένα teen idol και ένα σύμβολο του σεξ στη συσκευασία του ενός.
Στις 3 Ιανουαρίου 2004, παντρεύτηκαν. Φόρεσαν απλά ρούχα, νοίκιασαν μια πράσινη (!) λιμουζίνα και ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου στο διαβόητο (ή και όχι) Little White Chapel. «Κοιταχτήκαμε στα μάτια και είπαμε «οκ, ας κάνουμε κάτι τρελό, ας παντρευτούμε, έτσι για την τρέλα μας», δήλωσε αργότερα ο Αλεξάντερ στο Access Hollywood.
55 ώρες μετά, ο γάμος είχε ακυρωθεί, από τη νομική ομάδα της Μπρίτνεϊ. Ο Τζέισον Αλεξάντερ δεν είχε συμφωνήσει.
Τοξικότητες μέρος τρίτο
«Έκανα ανοησίες, ήθελα να επαναστατήσω, να κάνω κάτι ανεύθυνο. Και ξέρεις, μετά από πολύ ποτό και πολλά πάρτι, δεν βγάζεις άκρη, δεν καταλαβαίνεις τι κάνεις. Οπότε έκανα κάτι ανόητο. Νομίζω πως έτρεχα μακριά από κάτι που με τρόμαζε. Δεν ξέρω τι είναι. Προσπαθώ να καταλάβω ακόμα τι έκανα και μάθαινω ακόμα. Μου αρέσει πάντως να είμαι μόνη μου, και νομίζω πως αυτή την εποχή είμαι καλά» - Μπρίτνεϊ Σπίαρς σε μαγκαζίνο του ABC, το 2004.
«Εμφανίστηκε ξαφνικά και μου έκανε πρόταση γάμου. Μου είπε λοιπόν ας παντρευτούμε! και εγώ απάντησα οκ, ας το κάνουμε. Πήγα με την καρδιά μου, ήμουν ερωτευμένος μαζί της. Νόμιζα πως κι εκείνη ένιωθε το ίδιο για μένα. Έπειτα, όλοι από το επιτελείο της τρελάθηκαν, γιατί δεν υπήρχε προγαμιαίο συμβόλαιο. Φοβήθηκαν. Τότε έγινε αυτό που με πλήγωσε. Όχι, δεν πήρα λεφτά για να δεχτώ να χωρίσουμε. Έκανα το λάθος να το ζήσω όλο αυτό με τη καρδιά μου» - Τζέισον Αλεξάντερ, στο ABC, το 2012.
Επίλογος
Έχουν περάσει 20 χρόνια, η Μπρίτνεϊ Σπίαρς βρίσκεται εκτός της μουσικής βιομηχανίας, αναρρώνοντας από εκείνη την πολύχρονη «σκλαβιά», όταν ο πατέρας της είχε απόλυτο, πλήρη έλεγχο στην περιουσία της και τη ζωή της για τουλάχιστον δύο δεκαετίες. Είναι μια γυναίκα 42 ετών με δύο παιδιά, που καλείται να μάθει να ζει ελεύθερη και να παίρνει της δικές της ευθύνες, και να παραβλέπει τη γνώμη του κοινού της, που μετριέται ακόμα σε εκατοντάδες εκατομμύρια fans, αν και έχει χρόνια να τραγουδήσει μια καινούρια νότα.
Το "Toxic" είναι το τραγούδι που κάθε πάρτι αποζητά, για να μεταβεί από την πλήξη και τα βλέματα των θαμώνων που είναι καρφωμένα στις οθόνες των κινητών τους, στον ξέφρενο, εφηβικού ενθουσιασμού και χαζο-χαριτωμενιάς, χορό. Είναι ένα υπέροχο ποπ τραγούδι, που έχει τραγουδήσει άπειρες φορές λαιβ η Μπρίτνεϊ και έχει καταγράψει επίσης ένα σωρό διασκευές (Local H, Mark Ronson, A Static Lullaby, Reece Mastin Ingrid Michaelson, ενώ το έχουμε ακούσε και στην τηλεοπτική Glee, αλλά και στις ταινίες Knocked Up, You Again, Pitch Perfect 3).
Επιπλέον, είναι ένα τραγούδι που εκφράζει τέλεια εκείνη την μετάβαση, εκείνη την εποχή που νιώθαμε πολύ μεγάλοι και ενήλικες, ενώ στην πραγματικότητα οι πράξεις μας έδειχναν πόσο μικρομέγαλοι κι αστείοι,και οι σοβαρές μας αποφάσεις πνίγονταν μέσα σε ένα ποτήρι γεμάτο ρούμι με κόκα-κόλα και με ένα YOLO ζωγραφισμένο στο μέτωπο, προχωρούσαμε στην επόμενη μετεφηβική καφρίλα. Είναι κι αυτό μια τοξικότητα, μην αρνείσαι πως δεν το 'χεις κάνει.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
