Οκ όλοι έχουμε δει κι αυτή την περίοδο ξαναβλέπουμε -αδιαμαρτύρητα- κλασικές κι αγαπημένες Χριστουγεννιάτικες ταινίες (από το “Μια υπέροχη ζωή” μέχρι το “Μόνος στο σπίτι”, το “Love actually” ή το “Die Hard”). Ενδεχομένως βλέπουμε και τις καινούριες παραγωγές, που ανεβάζουν οι μεγάλες πλατφόρμες, όπου όλα είναι χιονισμένα, στολισμένα, ζαχαρωμένα και μοσχοβολούν gingerbread, ενώ πάντα στο τέλος η αγάπη θα νικήσει κι ένας παιδικός έρωτας -ή έστω ένας πρίγκιπας- όλο και κάπου θα βρεθεί.
Η φιλμογραφία, όμως, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο συνδέεται με τα Χριστούγεννα, δεν σταματά μόνο στα στερεότυπα και στους γνωστούς τίτλους, που πρωταγωνιστούν στην τηλεόραση της εορταστικής περιόδου. Στη λίστα του Bold που ακολουθεί διαλέξαμε ορισμένες από τις καλύτερες ταινίες, που πιθανότατα δεν έχετε δει και που -το κυριότερο- δεν είναι μόνο Χριστουγεννιάτικες, είναι και πραγματικά καλές ταινίες.
It Happened on 5th Avenue (1949)
Τη χρυσή περίοδο, που το Χόλιγουντ έπλαθε την εικόνα των Χριστουγέννων με πολλά χιόνια, έρωτες και θαύματα, το υπέροχο “It happened on 5th Avenue” ατύχησε να συμπέσει χρονικά με κλασικά φιλμ όπως το “Μια υπέροχη ζωή” και το “Θαύμα της 34ης οδού”, με αποτέλεσμα να παραμείνει για δεκαετίες, ξεχασμένο στη σκιά τους.
Ευτυχώς, η ψηφιακή εποχή έχει τα καλά της. Η ταινία εξαφανίστηκε στη λήθη μέχρι τα ‘90s, όταν άρχισε ξανά να συζητιέται χάρις σε ιστοσελίδα που της αφιέρωσαν θαυμαστές. Μετά την αλλαγή του αιώνα, η επαναπροβολή της σε μεγάλα δίκτυα και διεθνείς πλατφόρμες, έφερε χιλιάδες νέους φαν, θετικά σχόλια και υψηλές βαθμολογίες.
Η ιστορία της ακολουθεί έναν άστεγο, ο οποίος κάθε χειμώνα μένει κρυφά σε ένα πολυτελές αρχοντικό στην Πέμπτη Λεωφόρο, όταν ο πλούσιος ιδιοκτήτης του λείπει για τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές. Εκεί φιλοξενεί έναν βετεράνο του πολέμου, που μόλις έχασε το σπίτι του και σύντομα το αρχοντικό γεμίζει με ανθρώπους που χρειάζονται καταφύγιο. Κλασικό “feel good” φιλμ, διαθέτει χιούμορ, ρομαντισμό, ασπρόμαυρη μαγεία και μια εξαιρετική ερμηνεία από τον Βίκτορ Μουρ στον κεντρικό ρόλο.
White Christmas (1954)
Σκηνοθετημένο από τον Μάικλ Κέρτις, σε μια εποχή που η μεγάλη οθόνη προσπαθούσε μέσα από μεγάλες, φαντασμαγορικές παραγωγές να κερδίσει τη “μάχη” από τη νέα -τότε- μόδα της τηλεόρασης, το έγχρωμο μιούζικαλ “White Christmas”, με τα εντυπωσιακά σκηνικά και τα θρυλικά τραγούδια και χορευτικά παραμένει ό,τι πιο Χριστουγεννιάτικο μπορεί να δει κανείς αυτή την εποχή.
Οι Μπινγκ Κρόσμπι και Ντάνι Κέι μαζί με τις Ρόζμαρι Κλούνεϊ και Βέρα Έλεν προσπαθούν να οργανώσουν ένα ξεχωριστό σόου για να σώσουν ένα ορεινό θέρετρο. Η πλοκή δεν έχει και τόση σημασία -θα τραγουδήσουν, θα χορέψουν, θα ερωτευτούν κι όλα καλά. Το θέαμα, τα χορευτικά, η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών, τα ζωηρά χρώματα, το χιόνι, τα πλούσια σκηνικά, τα αμέτρητα εντυπωσιακά κοστούμια και βέβαια τα θρυλικά τραγούδια του Ίρβινγκ Μπέρλιν αποζημιώνουν και την πιο ακόρεστη ανάγκη για Χριστουγεννιάτικη μαγεία -με ρετρό αύρα.
Black Christmas (1974)
Ο Έλβις Πρίσλεϊ αλλά και ο Στιβ Μάρτιν την έχουν χαρακτηρίσει ως μια από τις πιο αγαπημένες ταινίες τους -όχι μόνο από τις Χριστουγεννιάτικες. Το “Black Christmas” του 1974 είναι η ταινία που θέλεις να δεις, αν επιθυμείς κάτι τελείως διαφορετικό από τις στερεότυπες ταινίες της Hallmark. Εδώ έχουμε ένα τρομακτικό θρίλερ με ένα πολυσυζητημένο φινάλε, που εξελίσσεται στις γιορτές με ηρωίδες -και θύματα- τις φοιτήτριες μιας αδερφότητας νεαρών γυναικών -με την Ολίβια Χάσεϊ στον κεντρικό ρόλο.
Σήμερα θεωρείται cult και πρόγονος του είδους των slasher films των ‘80s, αλλά και μια ταινία που τόλμησε να θίξει ισχυρά ταμπού της εποχής. Το Χριστουγεννιάτικο σκηνικό λειτουργεί περισσότερο ως ειρωνική αντίθεση μέσα σε μια ατμόσφαιρα, που γίνεται όλο και πιο απειλητική, ανατριχιαστική κι αβέβαιη. Ανεκτίμητο στην ιστορία του κινηματογράφου τρόμου, έχουν ήδη επιχειρηθεί δύο remake (το 1974 και το 2019), το ένα χειρότερο από το άλλο. Οπότε προσοχή, ψάξτε για το παλιό, το αυθεντικό.
Prancer (1989)
Σκεφτείτε μια ταινία, που συνδυάζει τη νοσταλγική ‘80s τρυφερότητα του “ΕΤ” με τη μαγεία των Χριστουγέννων και θα καταλάβετε γιατί το “Prancer” δεν απευθύνεται μόνο σε παιδιά. Κλασικά οικογενειακό, συναισθηματικό και συγκινητικό χωρίς να γίνεται γλυκανάλατο, αφηγείται την ιστορία ενός κοριτσιού (Ρεμπέκα Χάρελ), που ανακαλύπτει έναν τραυματισμένο τάρανδο, σχηματίζει τη βεβαιότητα ότι πρόκειται για τον Πράνσερ, έναν από τους ταράνδους του Άγιου Βασίλη και αποφασίζει να τον φροντίσει για να τον επιστρέψει πριν την παραμονή.
Η ταινία, που θίγει θέματα όπως η απώλεια, το μπούλινγκ, η παιδική ματιά και η ανάγκη για πίστη στα θαύματα, φτάνει σε μια συναισθηματική κορύφωση γεμάτη ζεστασιά και Χριστουγεννιάτικο πνεύμα, που βλέπεται και ξαναβλέπεται ευχάριστα από όλη την οικογένεια.
29th street (1991)
Θα μπορούσε να περιγραφεί ως ένας συνδυασμός του γκαγκστερικού “Τα καλά παιδιά” με το all time classic “Μια υπέροχη ζωή”. Είναι πραγματικά απορίας άξιο, γιατί αυτή η ταινία συνήθως λείπει από τις λίστες των καλύτερων και πιο διασκεδαστικών Χριστουγεννιάτικων παραγωγών, καθώς διαθέτει και χιόνια, στολίδια, Άγιοβασίληδες και εορταστικά σκηνικά, αλλά κι ένα πρωτότυπο, καλοδουλεμένο, αστείο και με συναίσθημα σενάριο.
Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, ακολουθεί τον πιο τυχερό “γκαντέμη” της Αμερικής (Άντονι Λα Πάλια) και τις περιπέτειες του, όταν κερδίζει το πρώτο κρατικό λαχείο στην ιστορία της Νέας Υόρκης. Στο επίκεντρο βρίσκεται η σχέση πατέρα – γιου (με τον υπέροχο Ντάνι Αϊέλο στο ρόλο του πατέρα), η μοίρα και το τι σημαίνει “καλός άνθρωπος”, δοσμένα με ζεστασιά, χιούμορ και συναίσθημα. Αν δεν το έχετε δει, μην το χάσετε.
The ref (1994)
Στην εποχή της, η μαύρη κωμωδία, που στα ελληνικά κυκλοφόρησε με τίτλο “Διαιτητής για παντρεμένους” δεν έκανε την επιτυχία που της άξιζε, ωστόσο με τα χρόνια, εκτιμήθηκε για το χιούμορ της, τους έξυπνους διαλόγους και την ασυνήθιστη κι ευχάριστα καυστική Χριστουγεννιάτικη οπτική της.
Η ιστορία ακολουθεί έναν διαρρήκτη (εξαιρετικός ο Ντένις Λίρι), ο οποίος την παραμονή των Χριστουγέννων στην προσπάθεια του να ξεφύγει από την αστυνομία, πιάνει ομήρους ένα ζευγάρι μέσα στο σπίτι του (που υποδύονται ο Κέβιν Σπέισι και η Τζούντι Ντέιβις). Μόνο που η βραδιά εξελίσσεται στον απόλυτο εφιάλτη του, καθώς βρίσκεται ο ίδιος σε ρόλο διαμεσολαβητή στη μέση μιας άγριας οικογενειακής κρίσης, ενώ οι συγγενείς που καταφτάνουν, κάνουν τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
Εδώ η οικογένεια δεν είναι σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε στις Χριστουγεννιάτικες ταινίες, είναι όμως πραγματικά διασκεδαστική κι ανατρεπτικά γιορτινή.
In Bruges (2008)
Αν η λίστα με τις αγαπημένες σας Χριστουγεννιάτικες ταινίες περιλαμβάνει το “Die hard”, τότε σίγουρα αξίζει να αφιερώσετε μια θέση και στην “Αποστολή στην Μπριζ”, μια περιπέτεια που ισορροπεί αριστοτεχνικά ανάμεσα στο γλυκόπικρο δράμα χαρακτήρων και τη μαύρη κωμωδία. Σασπένς, έξυπνες ανατροπές και εξαιρετικά αστείοι διάλογοι -γραμμένοι από τον βραβευμένο Μάρτιν Μακ Ντόνα- της είχαν χαρίσει υποψηφιότητα για Όσκαρ καλύτερου σεναρίου.
Διαδραματίζεται στη γιορτινή και στολισμένη Μπριζ, όπου δύο επαγγελματίες δολοφόνοι (οι Μπρένταν Γκλίζον, Κόλιν Φάρελ) καταφεύγουν, περιμένοντας οδηγίες από το αφεντικό τους (Ρέιφ Φάινς). Η Χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα λειτουργεί περισσότερο ως αντίθεση σε μια περιπέτεια με δολοφονίες και ηθικά διλήμματα, που όμως θίγει και παραδοσιακά Χριστουγεννιάτικα θέματα όπως η λύτρωση και η συγχώρεση.
Rare exports: A Christmas tale (2010)
Από τη Φινλανδία έρχεται άλλη μία εναλλακτική, αλλά άκρως Χριστουγεννιάτικη πρόταση, που προσεγγίζει τον μύθο του Άγιου Βασίλη από μια διαφορετική σκοπιά. Εδώ έχουμε μια ταινία τρόμου και φαντασίας, με μπόλικο σασπένς κι έντονο μαύρο χιούμορ μέσα σε ένα εντυπωσιακό, φυσικό, χιονισμένο περιβάλλον που φωνάζει Χριστούγεννα, κι ας μην ακολουθεί ο Santa Clauss το πρότυπο του καλοκάγαθου ασπρομάλλη με τη γενειάδα που κάνει “χο χο χο”.
Η υπόθεση ξεκινά όταν μια ομάδα ερευνητών, κάνοντας ανασκαφές σε ένα βουνό, απελευθερώνει μια σκοτεινή, μυθική φιγούρα της παλιάς λαϊκής παράδοσης. Παιδιά εξαφανίζονται, μαζί με τα Χριστουγεννιάτικα φώτα και στολίδια της περιοχής, ενώ τρομακτικές φιγούρες τριγυρίζουν στα δάση. Οι δυνατές ερμηνείες, η εξαιρετική σκηνοθεσία, η πρωτότυπη ιδέα που εξισορροπεί ανάμεσα στα στοιχεία του τρόμου και της σάτιρας των Χριστουγεννιάτικων κλισέ, σε συνδυασμό με τα επιβλητικά, παγωμένα τοπία της δίνουν μια θέση στη λίστα των must watch, όταν μπαίνει ο Δεκέμβριος.
Anna and the apocalypse (2017)
Συνοπτικά μπορεί να περιγραφεί ως “Χριστουγεννιάτικο μιούζικαλ με ζόμπι”, ένας συνδυασμός που θα μπορούσε να είναι απολύτως καταστροφικός, αλλά στην προκειμένη περίπτωση λειτουργεί κι είναι εξαιρετικά διασκεδαστικός.
Σε μια μικρή πόλη της Σκωτίας, ξεσπά την περίοδο των Χριστουγέννων η Αποκάλυψη και τα ζόμπι πλημμυρίζουν τους δρόμους, καθώς η μαθήτρια Λυκείου Άννα (Έλα Χαντ) και οι φίλοι της προσπαθούν να βρουν καταφύγιο. Το πρωτότυπο concept, οι εκπλήξεις, η σωστή αναλογία δράσης, συναισθήματος και κωμικών στοιχείων, οι χοροί και τα τραγούδια, που αγαπήθηκαν και πέραν των ορίων του φιλμ την καθιστούν μια από τις καλύτερες επιλογές για τη γιορτινή περίοδο.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
