Όπως τα Χριστούγεννα έχουν τις δικές τους ιεροτελεστίες με το “Μόνος στο Σπίτι” να πρωταγωνιστεί, έτσι και το Πάσχα έχει τις δικές του κλασικές επιλογές. Φυσικά η μίνι σειρά του Φράνκο Τζεφιρέλι είναι το νο1, ωστόσο υπάρχουν και κινηματογραφικές επιλογές για να ξεφύγουμε από το στοιχειωτικό βλέμμα του Ρόμπερτ Πάουελ.
Ο Τελευταίος Πειρασμός (1988)
H ταινία που θα εκνευρίσει πάρα πολύ την γιαγιά σου
Ο Τελευταίος Πειρασμός του Μάρτιν Σκορσέζε, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη και όχι στα ιερά Ευαγγέλια και αποτέλεσε μία από τις πιο αμφιλεγόμενες στιγμές στην ιστορία του κινηματογράφου. Με τον Γουίλεμ Νταφόε στον ρόλο του Ιησού, η ταινία παρουσιάζει τον Χριστό όχι ως αψεγάδιαστο και θεϊκό πρόσωπο, αλλά ως άνθρωπο με σάρκα, αδυναμίες και υπαρξιακά ερωτήματα. Κατά την κυκλοφορία της, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Η Καθολική Εκκλησία την χαρακτήρισε «ηθικά προσβλητική και αιρετική», ενώ στην Ελλάδα, όταν κυκλοφόρησε στις 13 Οκτωβρίου 1988, η Ιερά Σύνοδος ζήτησε την απαγόρευση της προβολής της. Η τότε κυβέρνηση υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου απέρριψε το αίτημα, και η ταινία προβλήθηκε κανονικά μέχρι τις 15 Νοεμβρίου, οπότε και, μετά από έντονες διαμαρτυρίες, πορείες και βανδαλισμούς σε κινηματογράφους από πιστούς, το Μονομελές Πρωτοδικείο της Αθήνας διέταξε την αναστολή των προβολών στις αίθουσες και την απαγόρευση διάθεσής της στα βίντεο κλάμπ. Αργότερα, τον Ιούλιο του 2004, ύστερα από παρέμβαση του τότε αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, απαγορεύτηκε η προβολή της στην τηλεόραση, ενώ είχε προγραμματιστεί να παιχτεί από το Star Channel.
Τα Πάθη του Χριστού (2004)
Η ιντριγκαδόρικη επιλογή
Διάφορες ταινίες εστιάζουν σε διαφορετικές πτυχές της ζωής του Ιησού, και αυτή επικεντρώνεται αποκλειστικά στον σωματικό του πόνο. Υπάρχουν στιγμές ελαφρότητας διασκορπισμένες σε όλη την ταινία, αλλά για τα περισσότερα από τα 127 λεπτά της διάρκειας, απλώς παρακολουθούμε τον Τζιμ Καβίζελ να δέχεται άγριο ξυλοδαρμό και στη συνέχεια να σταυρώνεται.
Αξίζει να κάνουμε mention στο στιγμιότυπο που συζητήθηκε πιο πολύ από όλα. Φυσικά αναφέρομαι σε αυτό όπου κατά τη διάρκεια της μαστίγωσης του Ιησού εμφανίζεται ένα… μωρό. Ένα απόκοσμο μωρό με διαβολική, γερασμένη όψη.
Η ερμηνεία της σκηνής που συζητήθηκε πιο πολύ στα Πάθη του Χριστού
Με αυτή τη σκηνή ο Μελ Γκίμπσον θέλησε να κάνει μια “παρωδική” ερμηνεία στην εικόνα της Παναγίας και του Θείου Βρέφους. Ήθελε να συμβολίσει μια σατανική υπόσταση της αγνότητας. Τον ρόλο έπαιξε ένας 40χρονος άντρας, υποδηλώνοντας ότι το κακό δεν μεγαλώνει ούτε αλλάζει. Απλώς μιμείται τη μορφή της αθωότητας.
Life of Brian (1959)
Μια κωμική επιλογή (σίγουρα όχι για όλους)
Το Life of Brian συγκαταλέγεται ανάμεσα στις πιο λογοκριμένες ταινίες, φέροντας έντονα τη ρετσινιά της «βλασφημίας». Πρόκειται για ένα έργο που ξεπερνά τα "όρια" της εποχής του.
Η συγκεκριμένη ταινία δομείται ως μια αλληλουχία φαινομενικά τυχαίων, σατιρικών και κωμικών περιστατικών, τα οποία τελικά οδηγούν στη σταύρωση του Μπράιαν. Σύμφωνα με τους δημιουργούς, σκοπός δεν ήταν η σάτιρα του Χριστού, αλλά η ανάδειξη προβλημάτων που πηγάζουν από την ίδια την ανθρώπινη συμπεριφορά.
Η ταινία θίγει ζητήματα όπως ο φανατισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο φασισμός, καθώς και η άκριτη υποταγή και η μαζοποίηση, επισημαίνοντας πως ακόμη και στόχοι που παρουσιάζονται ως «ιεροί» και αποσκοπούν στο συλλογικό καλό, μπορούν να οδηγήσουν σε καταστροφικά αποτελέσματα. Παράλληλα, το χαρακτηριστικό σουρεαλιστικό χιούμορ των Monty Python παραμένει έντονο, μέσα από σκηνές που συχνά μοιάζουν εκτός του βασικού πλαισίου της αφήγησης, αλλά φέρουν βαθύτερα νοήματα.
Αυτός ο συνδυασμός αιχμηρής σάτιρας και έντονου χιούμορ οδήγησε πολλούς να χαρακτηρίσουν την ταινία ως βλάσφημη.
Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο (1964)
Η πιο σινεφίλ επιλογή
Το να κάνει μια ταινία βασισμένη στο ευαγγέλιο του Ματθαίου ένας άθρησκος μαρξιστής, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, σίγουρα είναι ένα δύσκολο εγχείρημα -αλλά πολύ ενδιαφέρον-.
Η ταινία, που γυρίστηκε το 1964, θεωρείται ίσως η κορυφαία κινηματογραφική απεικόνιση της ζωής του Χριστού. Είναι από τις σπάνιες περιπτώσεις όπου ο κινηματογράφος της πρόζας και της ποίησης ενώνονται, δημιουργώντας ένα μείγμα που ξεχωρίζει στο παζολινικό έργο και φυσικά από όλες τις άλλες μεταφορές της ζωής του Χριστού.
Ο Παζολίνι αποδίδει τον λόγο του Ματθαίου με απλότητα, λιτότητα και σαφήνεια, αποφεύγοντας λογοτεχνικές υπερβολές, με στόχο να μεταφέρει τα γεγονότα με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια. Η ταινία διακρίνεται από σκηνές άμεσης και πιστής αναπαράστασης, που αντικατοπτρίζουν τη ματιά ενός πιστού Ματθαίου, ο οποίος καταγράφει τα γεγονότα με πίστη και χωρίς να τα κρίνει.
Ο Παζολίνι χρησιμοποίησε ερασιτέχνες ηθοποιούς, ανάμεσα στους οποίους βρέθηκε και η μητέρα του μεγάλου σκηνοθέτη, η οποία υποδύθηκε την ενήλικη Παναγία.
Mary Magdalene (2018)
Για τη θεϊκή μορφή της Rooney Mara στον ρόλο της πιο παρεξηγημένης γυναίκας στην ιστορία
Σε μία ιδιαίτερη αλλά άκρως ενδιαφέρουσα βιογραφία, η Ρούνεϊ Μάρα ενσαρκώνει τη Μαρία, μια νεαρή «χαρισματική» γυναίκα που αναζητά έναν νέο τρόπο ζωής. Αψηφώντας τις παραδοσιακές οικογενειακές αξίες και ιεραρχίες, η Μαρία εντάσσεται σε ένα κοινωνικό κίνημα υπό την ηγεσία του Ιησού Ναζωραίου, που υποδύεται ο Χοακίν Φίνιξ. Σύντομα, η Μαρία βρίσκει τη θέση της μέσα στο κίνημα, και το πνευματικό της ταξίδι την φέρνει στο επίκεντρο μιας ιστορίας που την οδηγεί σε σύγκρουση με το πεπρωμένο του Ιησού και την προσωπική της θέση σ’ αυτό.
Το βασικό όπλο της ταινίας είναι η Rooney Mara η μορφή της οποίας είναι μαγευτική.
Ben-Hur (1959)
Ό,τι πρέπει να για ρίχνεις ματιές όσο ζυμώνεις τα πασχαλινά τσουρέκια
Οκ, θα είμαστε ειλικρινείς. Το να δεις πλέον μια ταινία του 1959 η οποία διαρκεί 3:30 ώρες ίσως να μην είναι πλέον το πιο εύκολο πράγμα. Όμως είναι κάλλιστα η ταινία που μπορείς να βάλεις να παίζει όσο βάφεις αυγά και ψήνεις τα πασχαλινά τσουρέκια.
Το Ben Hur δεν παίζεται άδικα κάθε χρόνο στις τηλεοράσεις μας, αφού είναι μια κλασική επιλογή για να μεταφερθούμε σε αυτή την εποχή, μέσα από μια πιο επική διάσταση. Το επικό αυτό δράμα βραβεύτηκε με 11 Όσκαρ.
Η ταινία αφηγείται την επική ιστορία του Ιούδα Μπεν-Χουρ, ενός πρίγκιπα που ψευδώς κατηγορήθηκε για προδοσία από τον υιοθετημένο του αδερφό, τον Μεσσάλα, αξιωματικό του ρωμαϊκού στρατού. Έχοντας χάσει τον τίτλο του, την οικογένεια και τη γυναίκα του, ο Ιούδας γίνεται σκλάβος κι έπειτα από χρόνια στις θάλασσες, επιστρέφει στην πατρίδα του για να εκδικηθεί.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
