Όταν το 2010, μικρά τότε, είχαμε δει το «Orphan» θυμάμαι καλά τον διχασμό στην παρέα ως προς το αν η ταινία σε τρόμαζε ικανοποιητικά ή όχι. Και εκείνη η φορά, ήταν από αυτές που θυμάμαι να διαφωνώ πολύ έντονα για ταινία. Οι άνθρωποι τρομάζουμε με διαφορετικές θεματικές, εικόνες και σε διαφορετικό βαθμό και ένταση. Σε αυτή την παραδοχή των διαφορετικών θεαμάτων που ανήκουν κάτω από την ομπρέλα του φόβου, είναι αναγκαίος και ένας διαχωρισμός στο είδος των ταινιών που σε κάνουν να «βγαίνεις από τα νερά σου».
Η διάκριση των θρίλερ και των ταινιών τρόμου (horror) είναι καθοριστική, όταν οι δυο έννοιες εύκολα συγχέονται. Δυο κόσμοι που συχνά συναντιούνται αλλά πλάθονται με διαφορετικά υλικά. Οι ταινίες τρόμου ("The Exorcist", "A Nightmare on Elm Street", "Rosemary's Baby") περιλαμβάνουν κάποια στάνταρ στοιχεία, όπως το να προσπαθούν να προκαλέσουν μια έντονη συναισθηματική και σπλαχνική ανταπόκριση, συμπεριλαμβάνοντας παραστατικές σκηνές σχεδιασμένες να σοκάρουν και να ενοχλήσουν.
Από την άλλη, τα θρίλερ ("Se7en", "The Silence of the Lambs", "Jaws", "Old Boy", "The Dark Knight") χρησιμοποιούν σασπένς, ένταση, ψυχολογική ίντριγκα και ένα κεντρικό μυστήριο για να διατηρήσουν αυτή τη συναισθηματική συγκίνηση. Ενώ να δημιουργήσουν μια αιματηρή σκηνή με ένα νεκρό σώμα ή ακόμη και τέρας, τα θρίλερ τείνουν να βασίζονται λιγότερο στο αίμα και περισσότερο στην οικοδόμηση της αγωνίας.
Η επιστημονική κοινότητα έχει αποδεδειγμένα καταλήξει ότι για πολλούς ανθρώπους, οι ταινίες τρόμου και τα θρίλερ δημιουργούν ένα είδος εθισμού. Το παράδοξο του να θες να βλέπεις ταινίες που σε κάνουν να τρομάζεις, εξηγείται από την ανάγκη να βιώσεις μια εμπειρία διέγερσης. Μην ξεχνάμε ότι "Thrilled" (thriller) σημαίνει κατενθουσιασμένος.
Ο τρόμος προκαλεί αλλαγές στην βιοχημεία του εσωτερικού του σώματός, καθώς είναι ικανός να ενεργοποιήσει την απελευθέρωση αδρεναλίνης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το σώμα μπαίνει σε λειτουργία εγρήγορσης, που σημαίνει ότι είναι πλημμυρισμένο από χημικές ουσίες (ενδορφίνες και ντοπαμίνη) που προκαλούν ευφορία. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τον τρόμο και το άγχος που είχε προκαλέσει στην εφηβική μου ψυχοσύνθεση το "Paranormal Activity".
Διαβάστε ακόμη: 10 ελληνικά θρίλερ που μας κρατούν ξάγρυπνους εδώ και χρόνια
Για μέρες μετά όμως, με θυμάμαι καθαρά να ψάχνω κάθε γωνιά του YouTube για να βρω και να ξαναδώ αποσπάσματα της ταινίας που μου είχε κόψει την ανάσα.
Οδηγός Επιβίωσης:
1. Βρείτε το θρίλερ buddy σας
Το μοίρασμα πάντα βοηθά στο να αποσυμπιεστεί μια έντονη κατάσταση ή συναίσθημα. Οι φίλοι σας θα το γνωρίζουν καλά, κάθε φορά που τους σφίγγετε το χέρι.
2. Το μικρότερο μπορεί να είναι καλύτερο
Η εμπειρία της μεγάλης οθόνης δεν συγκρίνεται, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, παρακολουθώντας μια ταινία στο tablet σας ή ακόμη και στο κινητό, μπορεί να σας βοηθήσει να διατηρήσετε την αίσθηση ελέγχου, ενώ θα σας επιτρέψει να κάνετε προσαρμογές, όπως να χαμηλώσετε τη σκοτεινή μουσικούλα εκεί που πρέπει.
3. Αγκαλιάστε το Spoiler
Μια καλή γραμμή άμυνας είναι να ξέρετε - περίπου - τι σας περιμένει. Διαβάστε την πλοκή εκ των προτέρων καθώς σε αντίθεση με τα άλλα είδη, το να ξέρεις τι θα συμβεί στον τρόμο δεν μειώνει απαραίτητα την εμπειρία της παρακολούθησης, αφού τα γραφικά και οι ήχοι πιθανότατα θα εξακολουθήσουν να σοκάρουν. Για παράδειγμα είτε ξέρεις την υπόθεση είτε όχι, δεν υπάρχει περίπτωση να μείνεις ατάραχος όσο παρακολουθείς το "Shutter Island".
4. Ώρα για διάλειμμα
Δώστε λίγο χρόνο στο νευρικό σας σύστημα μετά από κάποια δυνατή σκηνή. Ίσως ήρθε η ώρα να στραφείτε στα ποπ κορν, να ρίξετε μια ματιά στο κινητό σας ή να πάτε για νερό (αν δεν φοβάστε).
5. Ανάψτε τα φώτα
Η ατμόσφαιρα είναι γι' αυτούς που έχουν λύσει το πρόβλημα του φόβου. Προτιμήστε να δείτε το "Hereditary" με τη λάμπα να καίει. Και μην ξεχνάτε: Είναι όλα ένα ψέμα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
