Είναι η χρονιά που διασταυρώνουμε τα ξίφη μας με τους ψηφιακούς μας εθισμούς και ξεκαθαρίζουμε με ποιους θα πορευτούμε και ποιους θα ρίξουμε στον Καιάδα του κάδου ανακύκλωσης, ως αντάλλαγμα για λίγη αναλογική ζωή, για εμπειρίες μακριά από τα έξυπνα τηλέφωνα μας.
Το 2025, η μουσική βιομηχανία ζει (ή μάλλον φυτοζωεί;) από το streaming ολόκληρων βιβλιοθηκών στο Spotify, ενώ ως προς τη μυθοπλασία, έχουμε ξαφνικά αμέτρητες επιλογές που μπορούν να μας «καθίσουν» στο σπίτι για πάντα: Netflix, Αmazon Prime, Disney Plus, HBO Max, Cinobo και ένα σωρό άλλα streaming μηχανάκια, νόμιμα και παράνομα.
Όλες οι ταινίες, όλες οι σειρές στις παλάμες των χεριών μας. Όμως όταν ξεκίνησε η περίοδος των «οσκαρικών» ταινιών, κάτι ξεχωριστό έκανε την εμφάνιση του.
Όχι άλλη μια αμερικανιά
Ξαφνικά, επιλέξαμε να αφήσουμε όλα τα παραπάνω σε πλήρη αδράνεια και να πάμε σινεμά, για να παρακολουθήσουμε την ιστορία μιας νεαρής σεξεργάτριας, που ξαφνικά συναντά τον έρωτα, το αμερικάνικο όνειρο, το παραμύθι, στη μορφή ενός καχεκτικού κακομαθημένου τύπου, γόνου πάμπλουτης οικογένειας από τη Ρωσία.
Το Anora που πριν λίγες ωρες κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινιας, είναι ένα φιλμ του Σον Μπέηκερ, με πρωταγωνίστρια την ανερχόμενη Μίκι Μάντισον, που ήδη έχει δείξει πράγματα στη σειρά "Better Things" και στο "Unce Upon a Time in Hollywood" του Κουεντίν Ταραντίνο.
Είναι μια ιστορία με στοιχεία δράματος και μαύρης κωμωδίας, χωρίς ακραίο μπάτζετ, που κατάφερε να κάνει εισπράξεις άνω των 36 εκατομμυρίων δολαρίων παγκοσμίως.
Ευτυχώς, δεν είναι άλλη μια «αμερικανιά», δεν είναι το παράλογο passion project κάποιου βετεράνου auteur, αλλά μια ιστορία βαθιά ρομαντική με κάποια στοιχειώδη λύτρωση στο φινάλε, ίσα για να πάρουμε ανάσα μαζί με την ίδια την Άνι, που ξυπνάει άγαρμπα μέσα από τη neon φαντασίωση που έχει μόλις ζήσει.
Το "Anora" δεν είναι μια ιστορία που κρύβει κάτι διδακτικό, δεν είναι κάποιο απερίγραπτο experience που δεν έχουμε ξαναζήσει ποτέ. Αν και ο κανόνας λέει πως ποτέ δεν αγγίζεις ένα κορίτσι που χορεύει σε strip show, αυτό δεν ισχύει για την Άνι. Ο Σον Μπέικερ και η Μίκι Μάντισον μας κάνουν να νιώσουμε πως κρατάμε από το χέρι την Άνι, καθώς παντρεύεται τον Ιβάν, τον μεγάλο της έρωτα. Δεν χάνουμε αυτό το χέρι ούτε στιγμή, ακόμα κι όταν αποκαλυφθεί το αληθινό πρόσωπο του Ιβάν και όσων τον περιβάλλουν.
Ίσως μια "Anora" που ρισκάρει και τρώει τα μούτρα της και στέκεται όρθια ξανά, να κρύβεται στις αμέτρητες ιστορίες, μεταξύ λογικής και φαντασίας, που μοιραζόμαστε με τις boomer και gen z παρέες μας. Ίσως και η Anora να υπάρχει εκεί έξω στ' αλήθεια.
Κάτι παρόμοιο θα μπορούσαμε να πούμε και για τον Λάζλο Τοθ, τον κεντρικό χαρακτήρα του "Brutalist", που ενσαρκώνει ο Άντριεν Μπρόντι. Πρόκειται για μια ταινία που σκηνοθέτησε ο Μπρέιντι Κορμπέτ, ένας μιλένιαλ (γεννημένος το 1988) σκηνοθέτης που θυμόμαστε από τη μίνι πειραματική σειρά "The Crowded Room" και από το πέρασμα του ως ηθοποιός επίσης από μια τηλεοπτική σειρά, το "24".
Τι έχουμε εδώ: Μια κινηματογραφική περιπέτεια που αφηγείται ένα όνειρο, αυτό του Ούγγρου αρχιτέκτονα Λάζλο Τοθ. Τα όνειρα του Λάζλο ξεπερνούν το κρεβάτι του βουτηγμένου στην υγρασία δωματίου που κοιμάται πλάι στην αγαπημένη του Ερζεμπέτ. Ο Ούγγρος μετανάστης μετά το τέλος του Β'Παγκοσμίου πολέμου, θα επιχειρήσει να κατασκευάσει ένα θρυλικών διαστάσεων μνημείο, κατά παραγγελία ενός πάμπλουτου ευεργέτη. Αυτό το όνειρο θα μετατραπεί σε εφιάλτη και θα φτάσει να σβήσει σχεδόν, ή μήπως όχι;
Το "Brutalist", μέσα από ένα επινοημένο πρόσωπο που μοιάζει απόλυτα αληθινό, υμνεί τα παράλογα όνειρα των «συνηθισμένων» ανθρώπων που θέλουν να βαδίσουν στη ζωή πιο πέρα από τη σκιά τους. Είναι μια τραγωδία, που κρύβει κι αυτή μια λύτρωση στο τέλος, όπως κάθε μεγάλη ταινία, σε διάρκεια, σε ερμηνείες, σε σκηνοθεσία, σε παραγωγή.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
