Πέρασαν κιόλας 34 χρόνια από την εποχή που η Σοφία Αρβανίτη τραγουδούσε «δεν φταίω εγώ δεν φταις εσύ μπορεί να φταίει το νησί, μας μάγεψε μας πήρε τα μυαλά» για έναν έρωτα που γεννήθηκε σαν όνειρο καλοκαιρινού σκηνικού και πέθανε όταν οι πρωταγωνιστές του επέστρεψαν στη σκληρή πραγματικότητα. Περίπου 16 χρόνια αργότερα, μια ταινία για ένα νεαρό άντρα, τον Τομ. Είναι εθισμένος στο avant garde σινεμά και την εναλλακτική ροκ μουσική και αθεράπευτα ρομαντικός. Γνωρίζει τη Σάμερ, ένα κορίτσι που ενσαρκώνει όλες τις pop φαντασιώσεις του. Αυτή η ταινία, οι «500 Μέρες με τη Σάμερ» μας επιβεβαιώνει μια σειρά από εικασίες για την εξιδανίκευση ανθρώπων και μιας πολύ συγκεκριμένης εποχής του χρόνου, με πολλή, ενίοτε ανυπόφορη ζέστη.
Η ταινία «500 Ημέρες Με τη Σάμερ» προβλήθηκε το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου στον ανοικτό κινηματογράφο του Κέντρου Πολιτισμού του Ιδρύματος «Σταύρος Νιάρχος», σε ένα ξέφωτο γεμάτο πράσινο, που είχε πλημμυρίσει από σινεφίλ παρέες, ζευγάρια ακόμα και οικογένειες που στοιχημάτιζαν πως η βραδινή δροσιά θα προκαλούσε λίγη νύστα στα υπερκινητικά παιδιά τους. Μερικά χιλιόμετρα πιο μακριά, τα «Φτηνά Τσιγάρα» του Ρένου Χαραλαμπίδη προβάλλονταν ακόμα μια φορά, σε θερινό σινεμά της Αθήνας, μια ταινία που μοιάζει με το μελαγχολικό ζόμπι μιας πόλης που κάποτε έμοιαζε με πριγκίπισσα, ή σαν μια προβολή μιας ζωής που ίσως και να μην υπήρξε ποτέ, αλλά σίγουρα μάθαμε πολλά γι' αυτήν, από memes και στιχάκια.
Μέσα από το πανί της οθόνης του ΚΠΙΣΝ, που κυμάτιζε σαν θάλασσα αυγουστιάτικη, εμφανίστηκε η ηθοποιός Ζόϊ Ντεσανέλ, να τραγουδάει "to die by your side, is such a heavenly way to die" και ο Τζόζεφ Γκόρντον Λέβιτ δίπλα της, σ' 'ένα ασανσέρ, να την κοιτάζει και να λιώνει, όπως ο Λένον για τη Γιόκο Όνο, όπως τα στιχάκια των πρώιμων Χατζηφραγκέτα. Στην κλασική πια, ρομαντική κομεντί του Μαρκ Γουέμπ, η Σάμερ κολακεύεται από τον έρωτα του Τομ, δέχεται να βγουν ραντεβού, να περπατήσουν στα αγαπημένα του στέκια, να αντιπαθήσουν παρέα τους ίδιους pop stars.
Την ίδια στιγμή όμως τον προειδοποιεί πως η σύνδεση τους δεν έχει κάποια αποκλειστικότητα. Είναι «χαλαρά και βλέπουμε». Ο Τομ χωρίς να το σκεφτεί, γνέφει θετικά σε αυτή τη συνθήκη και κάπου εκεί αρχίζουν οι παρεξηγήσεις.
Δεν είναι ζευγάρι, αλλά βγαίνουν, δεν «τα'χουν», αλλά κάνουν σεξ, δεν θέλει η Σάμερ να την υπερασπίζεται ο Τομ από «πέφτουλες», αλλά τελικά αλλάζει γνώμη. Τελικά η Σάμερ ανασυντάσσεται, παίρνει την απόσταση της και αυτή η «σχέση» διαλύεται.
Ο Τομ νιώθει τον κόσμο του να γκρεμίζεται καθώς αποδεικνύεται ότι το κορίτσι των ονείρων του είναι μια γυναίκα που μάλλον δεν γνώρισε ποτέ πραγματικά. Οι εικόνες του μιλένιαλ Τομ, με το t-shirt με στάμπα Joy Division και το τουίντ σακάκι μέσα σε δισκάδικο να τσεκάρει δίσκους για να τους παρουσιάσει στη Σάμερ και να πάρει την αποδοχή της, δεν έχουν χαρούμενο τέλος. Η Σάμερ έχει αποφασίσει να προχωρήσει τη ζωή της.
Κι όμως, είχαν περάσει 500 ημέρες γεμάτες γέλια, φιλιά, έντονες συζητήσεις, καυγάδες. Αν δεν ήταν αυτό σχέση, τότε τι ήταν;
Τι είναι το «500 Μέρες με τη Σάμερ»; Είναι καταρχήν η ταινία που έδωσε στην ηθοποιό Ζόι Ντεσανέλ την στάμπα του "Manic Pixie Dream Girl", του κοριτσιού - φαντασίωση που υπηρετεί ανδρικές φαντασιώσεις και μοιάζει με μοντέλο από κάποιο indie rock videoclip, με αφέλειες στα μαλλιά και κοντά φορεματάκια και παπούτσια-μπαλαρίνες, μια κούκλα που μάλλον δεν βγαίνει με μπασίστες.
Είναι η ταινία που ακόμα και σήμερα έχει «οπαδούς» που πιστεύουν ότι ο Τομ είχε δίκιο, είχε παραπλανηθεί και άλλους που λένε πως η Σάμερ είχε δίκιο, τον είχε προειδοποιήσει. Είναι μια ρομαντική κομεντί με «καλό και κακό», σαν Μπάτμαν vs Τζόκερ.
Το Men's Health πριν τρία χρόνια μας έδωσε μια καλή αποτίμηση της ταινίας: Έγραψε πως είναι η καλύτερή ρομαντική κομεντί για τις αυταπάτες των αντρών. Δεν είναι λανθασμένη αυτή η άποψη. Όταν η Σάμερ, έχοντας χωρίσει με τον Τομ, τον καλεί στο πάρτι αρραβώνων ενός πρώην συναδέλφων τους, η οθόνη χωρίζεται ανάμεσα σε «προσδοκίες» και πραγματικότητα», με τον Τομ να ονειρεύεται την επανένωση τους και την πραγματική ζωή να του δίνει ένα «χαστούκι». Η Σάμερ όμως τον βλέπει πια σαν έναν φίλο, μια αγαπητή φιγούρα ανάμεσα στις πολλές.
Όταν του εκμυστηρεύεται κάτι σημαντικό για τη ζωή της, ο Τομ δεν ακούει τα περισσότερα, ξεχωρίζει μόνο το «αυτά δεν τα έχω πει σε κανένα άλλον», είναι αυτή η κουβέντα που επιβεβαιώνει πως το κορίτσι των ονείρων του υπάρχει, αναπνέει δίπλα του. Μέχρι που και αυτό το κορίτσι του λέει «μπορεί να φταίει το νησί» ή έστω «μπορεί να φταίνε τα pop κομμάτια που σε έπεισαν να φτιάξεις ένα κορίτσι - φαντασίωση».
Μπορεί να πέρασαν 16 χρόνια από την πρεμιέρα του «500 Ημέρες με τη Σάμερ», μπορεί οι μιλιέναλς να θεωρούνται σήμερα «γέροι», οριακά γραφικοί, καθώς αναζητούν εκείνο το γαμάτο b-side των Smiths μέσα σε κάποιο δισκάδικο, αλλά οι αυταπάτες πάντα είναι εκεί, σε ένα ραντεβού για σινεμά που φαινομενικά πήγε πολύ καλά (κυρίως γιατί άρεσε και στους δύο η ταινία), σε μια ζεστή ματιά που ερμηνεύτηκε ως εγγύηση για το ξεκίνημα μιας νέας σχέσης και σε κάποια ειλικρινή λόγια που ποτέ δεν άκουσε η άλλη πλευρά.
Κακά τα ψέμματα, το μόνο εφόδιο που έχουμε για να ερμηνεύσουμε τις σχέσεις είναι το μυαλό μας, δεν μπορούμε να μπούμε στο μυαλό των άλλων. Το μόνο επίσης, ασφαλές καταφύγιο που έχουμε, είναι ο ρομαντισμός μας, σαν ένα δάνειο από τα παιδικά μας χρόνια που δεν θα ξεπληρώσουμε ποτέ. Γι' αυτό η Σοφία Αρβανίτη ακόμα επιμένει «πές μου μονάχα πως κι εδώ το ίδιο μ' αγαπάς», γι' αυτό ο Ρένος Χαραλαμπίδης ακόμα μαζεύει στιγμές, μαζί με μερικές χιλιάδες Αθηναίων που εύχονται η ζωή να ήταν λίγο διαφορετική. Σαν αυταπάτη.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
