Η πρώτη ταινία “Ο Διάβολος φοράει Prada” είναι απλά απολαυστική. Το φιλμ που καθιέρωσε την Anne Hathaway σε πρωτοκλασάτη ηθοποιό, μας σύστησε την απροσπέλαστη Miranda Priestly της Meryl Streep και έκανε και ανθρώπους που δεν έχουν καμία επαφή με τη μόδα, να θαυμάσουν αυτόν τον κόσμο έστω για 2 ώρες, έχει ένα legacy που πολλές ταινίες θα ζήλευαν. Γι' αυτό και μόνο από εμπορικής άποψης, ήταν σχεδόν μαθηματικά βέβαιο πως ένα sequel ήταν μια αυτονόητη εξέλιξη.
Η δεύτερη ταινία πάει σε πιο «βαθιά νερά». Σίγουρα είναι ένα love letter στους fans της πρώτης ταινίας αλλά δε μένει μόνο στην επίκληση του συναισθήματος και της νοσταλγίας. Έχει ένα αρκετά δυνατό σενάριο που σε συνδυασμό με τους πρωταγωνιστές, δημιουργεί ένα combo που δύσκολα χάνει. Οι χαρακτήρες μας, στην ουσία, είναι ακόμα εκεί που τους αφήσαμε. Δεν έχουν γίνει δραματικές αλλαγές στη δυναμική τους, ούτε στις σχέσεις τους. Ταυτόχρονα όμως, καλούνται να αντιμετωπίσουν κάτι πολύ πιο σύγχρονο: τις δυσκολίες που περνάει σήμερα ο χώρος των περιοδικών και της δημοσιογραφίας γενικότερα.
Το κοινωνικό σχόλιο του Devil Wears Prada 2
Οι χαρακτήρες μπορεί να παραμένουν γνώριμοι, όμως το περιβάλλον γύρω τους έχει αλλάξει ριζικά. Είναι το σήμερα που ζούμε όλοι και ιδίως όσοι εργάζονται στα media ξέρουν πολύ καλά. Το άλλοτε κραταιό περιοδικό μόδας έχει μετατραπεί σε έναν κυρίως ψηφιακό οργανισμό, “clickable” και οι εποχές των μεγάλων πολυτελών editorials ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Στη θέση τους κυριαρχούν οι πιο budget friendly in-house φωτογραφίσεις, σχεδιασμένες για να αποσπούν likes από ανθρώπους που σκρολάρουν αφηρημένα, ίσως ακόμα και από την τουαλέτα, όπως λέει απογοητευμένος ο Nigel.
Μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα εισβάλλει και το politically correct. Η Miranda βρίσκεται διαρκώς υπό έλεγχο από τη νέα της βοηθό, Amari, η οποία παρεμβαίνει στις αιχμηρές, βιτριολικές της ατάκες, είτε πρόκειται για σχόλια που παλαιότερα θεωρούσε φυσιολογικά, είτε για απόψεις που σήμερα κρίνονται προβληματικές, όπως η ειρωνεία γύρω από την “αυτοκτονία από έλλειψη γούστου” ή η αδυναμία της να κατανοήσει έννοιες όπως το body positivity.
Το κοινωνικό σχόλιο του Devil Wears Prada 2
Το κοινωνικό σχόλιο του Devil Wears Prada 2 που αφορά τους white collar guys που αντιμετωπίζουν τη δημοσιογραφία και τη τέχνη ως ένα ακόμη χαρτοφυλάκιο είναι το πιο σημαντικό από όλα. Οι θεωρητικές και αφηρημένες αυτές έννοιες δεν είναι τίποτε παραπάνω από νούμερα, με πράσινα και κόκκινα γραφήματα σε ένα excel. Και αυτό καλείται να πολεμήσει η Άντρεα.
Δίπλα στην Hathaway και τη Meryl Streep, ο πάντα ερωτεύσιμος Stanley Tucci και η μακιαβελική φιγούρα της Emily Blunt. Φυσικά έχουμε και νέους χαρακτήρες, όπως τη Lucy Liu, τον Justin Theroux κ.α.
Φαίνεται ότι η ταινία έχει επηρεαστεί πολύ από τους ρυθμούς που απαιτεί σήμερα το κινηματογραφικό κοινό. Είναι γρήγορη, έχει εντυπωσιακές σεκάνς από το Μιλάνο και… έχει σίγουρα πολύ περισσότερους ήχους notification απ’ όσους χρειαζόταν. Είναι καλογυρισμένη και έχει δυνατό σενάριο. Τι άλλο να ζητήσεις;
Τώρα, στο αν χρειαζόταν η δεύτερη ταινία, θα πω όχι απαραίτητα. Δεν αγγίζει την πρώτη στο legacy που έχει αφήσει, ούτε πρόκειται να αφήσει κάτι αντίστοιχο. Ωστόσο, παραμένει μια απολαυστική ταινία που σίγουρα, για έναν φαν της πρώτης, θα προσφέρει μια πολύ όμορφη κινηματογραφική εμπειρία για αυτές τις δύο ώρες στο σινεμά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
