Μια από τις πιο επιδραστικές ταινίες όλων των εποχών, η «Λάμψη» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ, με τις απόκοσμες και πηγαίες σκηνές τρόμου και το θρυλικό καστ, έγινε η αφορμή για δυο μεγάλους καλλιτέχνες, να έρθουν σε διαμάχη.
Η ταινία ήταν η μεταφορά του σπουδαίου συγγραφικού εγχειρήματος του Στίβεν Κινγκ «The Shining» στη μεγάλη οθόνη. Πολλοί είναι αυτοί που δεν γνωρίζουν ότι η ταινία προέρχεται από το βιβλίο του Αμερικανού συγγραφέα, καθώς η σκηνοθετική ματιά του Κιούμπρικ, κατάφερε να το αποδώσει με τέτοιο τρόπο, κάνοντας το έργο «δικό του».
Πράγματι, το αποτέλεσμα της ταινίας ήταν τόσο μεγαλειώδες, με πολλούς να ξεχνούν την πηγή της και το αρχικό όραμα του Στίβεν Κινγκ. Ο Κιούμπρικ χρησιμοποίησε το σενάριο του Κινγκ ως μια έμπνευση και αφετηρία, αλλά έκανε τελικά μια ξεχωριστή από αυτό ταινία. Μάλιστα, ο ίδιος λέγεται ότι δεν διάβασε ποτέ το σενάριο του Κινγκ για την προσαρμογή του βιβλίου.
Ο Κιούμπρικ είχε ζητήσει τη βοήθεια της συγγραφέα Νταϊάν Τζόνσον για την κινηματογραφική προσαρμογή του βιβλίου, η οποία περιέγραψε αργότερα την προσέγγισή του στην ιστορία της Λάμψης ως μια «πολύ λογοτεχνική και διανοητική».
«Η Λάμψη του Κιούμπρικ είναι κρύα. Εγώ δεν είμαι ένας κρύος τύπος. Νομίζω ένα από τα πράγματα που κάνει τον κόσμο να αγαπάει τα βιβλία μου είναι αυτή η ζεστασιά, ένα κάλεσμα προς τον αναγνώστη. Με τη Λάμψη του Κιούμπρικ ένιωσα κάτι πολύ κρύο. Κάτι του στυλ "Παρατηρούμε αυτούς τους ανθρώπους, αλλά είναι σαν μικρά μυρμήγκια στη φωλιά τους. Δεν κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα, κοιτάξτε τα"» Αυτά είχε δηλώσει ο Στίβεν Κινγκ στο BBC για την ταινία του Κιούμπρικ.
Οι δυο καλλιτέχνες διαφωνούσαν περισσότερο στον πυρήνα του τι σημαίνει τρόμος. Ο Κινγκ πίστευε στις παραδοσιακές, βιβλικές οριοθετήσεις του καλού και του κακού, όπου ο ρόλος του κακού υποβιβάζεται σε φαντάσματα και δαίμονες. Ο Κιούμπρικ είχε μια πολύ διαφοροποιημένη ιδέα για το τι σημαίνει «τρόμος». Η διαφωνία τους αντακλάται καθαρά στην μεταχείριση του χαρακτήρα του Τζακ Τόρανς που υποδύθηκε ο Τζακ Νίκολσον.
Στο Far Out Magazine, διαβάζουμε πως ο Κινγκ θεωρούσε ότι ο Τζακ ήταν καταβάθος ένας καλός τύπος που υπέκυψε σε διάφορες δυνάμεις του κακού. Ο Kubrick «πείραξε» αυτούς τους συμβατικούς ορισμούς της ηθικής, κάνοντας τελικά τον Τζακ στην ταινία έναν ψυχοπαθή.
Ο Στίβεν Κινγκ μισούσε τόσο πολύ τη διασκευή του Kubrick που έκανε τελικά μια μίνι σειρά τρόμου τριών επεισοδίων στο δικό του μυθιστόρημα το 1997. Σε καμία όμως περίπτωση δεν έφτασε την απήχηση που είχε καταφέρει να δημιουργήσει η ταινία του Κιούμπρικ.
Η εμμονική αντιπάθεια του συγγραφέα, ίσως να κρύβει και μια αλήθεια που και ο ίδιος δεν ήθελε να μοιραστεί. Μήπως τελικά ο Κιούμπρικ είχε δίκιο και η ακριβής μεταφορά του έργου στο σινεμά δεν θα λειτουργούσε;
Μια πιστή προσαρμογή του The Shining απαιτεί περισσότερα φαντάσματα και υπερφυσικά φαινόμενα. Απογυμνώνοντας το έργο από πολλά από τα υπερφυσικά στοιχεία της αρχικής ιδέας του Κινγκ, ο Κιούμπρικ έκανε στην πραγματικότητα τον Τζακ περισσότερο τέρας από ότι το μυθιστόρημα και μάς χάρισε μια από τις μεγαλύτερες ερμηνείες στην ιστορία του σύγχρονου σινεμά.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
