Γεγονός ένα: το White Lotus λείπει -λείπει πολύ. Και -γεγονός 2- το Oasis του Netflix, πέρασε αλλά δεν πλησίασε -ούτε από απόσταση- τη διάσημη σειρά του Μάικ Γουάιτ, που ενίσχυσε τα καλοκαίρια μας με μεγάλες δόσεις χλιδής, θαλασσινής αύρας και μυστηρίου. (Όσο για το πολυδιαφημισμένο τελευταίο δημιούργημα του Χάρλαν Κόμπεν για το Netflix “Θα σε βρω”, μπορεί να κατέκτησε πρωτιές στις λίστες της πλατφόρμας, αλλά δεν ήταν παρά άλλη μια από τα ίδια.
Ευτυχώς, όμως -γεγονός 3- η σειρά που μπορεί να μας ταξιδέψει σε ένα καλοκαίρι γεμάτο λάμψη, πολυτέλεια, μυστήριο και έγκλημα είναι ήδη εδώ, μιλάει γαλλικά κι έχει τίτλο Summer ‘36 (L'Été 36).
Με υψηλών προδιαγραφών κινηματογραφική αισθητική και μια αφήγηση που σε παρασύρει από το ξεκίνημα, η μίνι σειρά του Netflix ολοκληρώνεται σε έξι επεισόδια, που δεν αφήνουν αναπάντητα ερωτήματα. Η σύγκριση με το White Lotus δεν είναι τυχαία, καθώς έχει χαρακτηριστεί ως “ένα White Lotus εποχής”, με τη μεγάλη διαφορά ότι εδώ έχουμε ένα κλασικό “whodunit” -στο δρόμο που χάραξε η Αγκάθα Κρίστι- που εξελίσσεται στη γαλλική Ριβιέρα σχεδόν 100 χρόνια πριν. Τον Αύγουστο του 1936, δηλαδή το καλοκαίρι που άλλαξε τη Γαλλία.
Στο επίκεντρο του βρίσκεται ένα πολυτελές ξενοδοχείο της Κυανής Ακτής -ανάλογο των χλιδάτων resorts του White Lotus- όπου όμως η υψηλή κοινωνία κινδυνεύει να διασταυρωθεί με εκπροσώπους της εργατικής τάξης. Κι εδώ ακριβώς ξεκινά η ξεχωριστή γοητεία της νέας παραγωγής, που συνδυάζει το μυστήριο, την πολυτέλεια και τα πάθη με πραγματικά ιστορικά στοιχεία μιας εποχής μεγάλων αλλαγών, όχι μόνο για τη Γαλλία, αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη.
Το ιστορικό πλαίσιο των μεγάλων αλλαγών
Ένα καλό “whodunit” ποτέ δεν χάνει, ιδίως όταν διαδραματίζεται την περίοδο του Μεσοπολέμου, σε ένα ακριβές ιστορικά σκηνικό. Το 1936, η Ευρώπη ζούσε στη σκιά της ανάπτυξης του φασισμού και του Ναζισμού, ενώ γινόταν πια αδύνατο να αγνοηθούν οι βαθιές κοινωνικές ανισότητες.
Την άνοιξη του 1936, το Λαϊκό Μέτωπο στη Γαλλία κέρδισε τις εκλογές, θεσπίζοντας τον Ιούνιο νόμο, που εξασφάλισε στους μισθωτούς εργαζομένους δύο εβδομάδες πληρωμένων διακοπών. Για πρώτη φορά χιλιάδες άνθρωποι της εργατικής τάξης ταξίδεψαν πάνω σε τρένα και ποδήλατα για να συναντήσουν μια θάλασσα, που μέχρι τότε πίστευαν ότι δεν τους ανήκε, ενώ αριστοκρατικές κυρίες και ζάπλουτες κληρονόμοι αναγκάστηκαν να μοιραστούν μαζί τους τον ίδιο θαλασσινό αέρα -και διπλανές σεζλόνγκ.
Η σειρά χρησιμοποιεί ακριβώς αυτό το πλαίσιο ως αφετηρία για ένα αστυνομικό μυστήριο, που παράλληλα εξερευνά τις κοινωνικές αλλαγές και τις ταξικές εντάσεις. Ο φόνος μπορεί να είναι πολλά παραπάνω από έγκλημα πάθους -μπορεί και όχι.
Γαλλική φινέτσα στα πρότυπα της Αγκάθα Κρίστι
Το “Καλοκαίρι του 36” συνδυάζει ένα δυνατό και στέρεα χτισμένο μυστήριο με την κομψότητα και την ομορφιά της Νίκαιας. Η γαλλική φινέτσα είναι εμφανής σε κάθε λεπτομέρεια, ενώ η Κυανή Ακτή δεν είναι απλώς το σκηνικό του εγκλήματος, αλλά ένας κόσμος γεμάτος ζωή, μουσική, σαμπάνιες, βραδινές τουαλέτες και βαθιές ανισότητες.
Το πρώτο επεισόδιο είναι βασισμένο στα πρότυπα που δίδαξε η Αγκάθα Κρίστι. Ένας εισαγγελέας βρίσκεται νεκρός στο μεγαλοπρεπές ξενοδοχείο πάνω από την Promenade des Anglais και σχεδόν όλοι οι βασικοί χαρακτήρες έχουν από ένα καλό λόγο για να τον δολοφονήσουν. Η αναζήτηση του (των;) δολοφόνου είναι το βασικό ερώτημα γύρω από το οποίο κινείται η πλοκή, που από την αρχή θέτει στο κέντρο των υπόπτων τέσσερις γυναίκες από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις.
Κάτω από την επιφάνεια, όμως, η σειρά εξερευνά αριστοτεχνικά το καλοκαίρι από το οποίο πήρε τον τίτλο της, αποφεύγοντας την παγίδα πολλών σειρών εποχής, που χρησιμοποιούν το ιστορικό πλαίσιο ως απλό σκηνικό.
Ο σκηνοθέτης Frédéric Garson, που υπογράφει και τα έξι επεισόδια, κινηματογραφεί το ξενοδοχείο ως μια κάθετη τομή της κοινωνίας. Η κάμερα διασχίζει διαρκώς τα όρια, που το ίδιο το κτίριο διατηρεί -τη σκάλα του προσωπικού απέναντι από την ηλιόλουστη βεράντα, το πλυσταριό απέναντι από την αίθουσα χορού, τις σαμπάνιες και τις βραδινές τουαλέτες, απέναντι από τους κεφάτα τραγούδια των εργατών στους δρόμους. Η αναπαράσταση της εποχής δεν λειτουργεί ως διακοσμητικό στοιχείο αλλά ως αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης, που εκφράζει όσα ο διάλογος επιλέγει να μην πει ευθέως.
Κινηματογραφική αισθητική
Η μεγάλη παραγωγή, τα πάνω από 1.000 κοστούμια και τα πάνω από 70 σκηνικά δίνουν στο οπτικό κομμάτι λάμψη και ζωντάνια, ενώ οι υπέροχες ερμηνείες των Julie de Bona, Sofia Essaïdi, Nolwenn Leroy, Constance Gay, François-Xavier Demaison, Miou-Miou δίνουν στην ιστορία βάθος και συναίσθημα.
Τα έξι σχεδόν ωριαία επεισόδια κυλούν σαν ένα απόλυτα διασκεδαστικό, υψηλής αισθητικής, ταξίδι στον τόπο και το χρόνο γύρω από ένα old fashion, ισχυρό μυστήριο, που κάλλιστα θα κέντριζε τα μικρά γκρίζα κύτταρα του Ηρακλή Πουαρό αλλά και κάθε θεατή. Βρείτε τον δολοφόνο και πάρτε μια αύρα Νίκαιας από το καλοκαίρι, που άλλαξε τη Γαλλία. Τι καλύτερο;
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
