«Μεγάλωσα σε μια εργατική συνοικία της Πάτρας, γεμάτη ανθρώπους που μετά το μεροκάματο πάνε και πίνουν για να ξεχαστούν και μιλάνε με έναν τρόπο χειρότερο από αυτόν που βλέπουμε στην παράσταση», μού λέει ο Αλέξανδρος Κουκιάς όταν η συζήτησή μας φτάνει στο «Άνθρωποι και Ποντίκια», την επιτυχημένη παράσταση που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης και γεμίζει κάθε βράδυ τον Τεχνοχώρο Cartel. Το αριστουργηματικό έργο του Στάινμπεκ, γράφτηκε πριν από σχεδόν 90 χρόνια κι όμως, εκφράζει τις ίδιες ανησυχίες και αγωνίες που κουβαλούν οι άνθρωποι μέχρι σήμερα. Καθημερινοί αντιήρωες που κυνηγούν το όνειρο μιας καλύτερης ζωής. Τα όνειρα όμως μπορεί να πέσουν στο κενό, όταν η πραγματικότητα δείχνει το σκληρό πρόσωπό της.
Οι περισσότεροι γνωρίσαμε τον ηθοποιό φέτος, μέσα από την πολυσυζητημένη παράσταση, ξεχωρίζοντας τον για την ερμηνεία του σε έναν ρόλο με βαθιές εσωτερικές αποχρώσεις. Η συνεργασία του με την ομάδα είχε ξεκινήσει ήδη από την περσινή χρονιά με την παράσταση «Οι Έμποροι της Βενετίας» του Τσέζαρις Γκραουζίνις. «Στην παράσταση του Γκραουζίνις έπαιζα μαζί με τον Βασίλη (σ.σ. Μπισμπίκη), ο οποίος μού πρότεινε να παίξω και στο “Άνθρωποι και Ποντίκια” που θα ανέβαζε ξανά». Πριν όμως αρχίσουμε να λέμε για όλα αυτά, θα πατήσω το Rec για τη συνέντευξή μας, ζητώντας του να μάς γυρίσει πιο πίσω στον χρόνο.
Πριν πούμε για την παράσταση που έχω να σε ρωτήσω πολλά, θα ήθελα να το πιάσουμε από την αρχή. Γιατί πολλοί είναι αυτοί που σε είδαν φέτος πρώτη φορά.
«Σπούδασα στη δραματική σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, στην πόλη που μεγάλωσα. Μπήκα στη σχολή το 2015, στα 34 μου. Αρκετά μεγάλος δηλαδή. Η φοίτηση τότε ήταν 4ετής. Κατευθείαν, το 2019, λίγο πριν αποφοιτήσω, ήρθε μια πρόταση από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και δούλεψα εκεί. Στη συνέχεια όμως ήρθε η πανδημία του Covid-19, ακυρώθηκαν δυο παραστάσεις που είχα κλείσει... Είχαν παγώσει τότε τα πράγματα οπότε επέστρεψα πάλι στην Πάτρα και στην καθημερινότητα που είχα πριν τη δραματική σχολή».
Πριν μπεις στη δραματική σχολή τι έκανες;
«Είχα δώσει Πανελλήνιες, ήμουν στο τμήμα Βαλκανικών Σπουδών στη Φλώρινα. Στο πανεπιστήμιο ήταν η πρώτη φορά που ήρθα σε επαφή με το θέατρο. Ήμουν πολύ ντροπαλός σαν παιδί, δεν μπορούσα με τίποτα να το εκφράσω. Ούτε καν στον εαυτό μου. Το έκανα στο πανεπιστήμιο, που ήμουν μακριά από την πόλη μου. Γράφτηκα στη θεατρική ομάδα της σχολής. Στη μητέρα μου μόνο είχα πει ότι έχω βρει αυτό που μ' αρέσει και θέλω να κάνω, αλλά εκείνη θυμάμαι μού έλεγε τότε "Πάρε το πτυχίο σου και βλέπεις"».
Το περιβάλλον σου δεν είχε κάποια σχέση με τον χώρο δηλαδή.
«Ο πατέρας μου ήταν ψαράς, είχαμε μια ψαροταβέρνα, οικογενειακή επιχείρηση. Μετά τη σχολή, που γύρισα στην Πάτρα, με το μαγαζί ασχολήθηκα και εγώ. Πέρασαν πολλά χρόνια μέχρι να το πάρω απόφαση και να γίνω ηθοποιός».
Και πώς τελικά το ακολούθησες;
«Κάποια στιγμή είχε έρθει ένας μάστορας στο καΐκι που είχαμε και πάνω στην κουβέντα που μου λέει ότι ασχολείται ερασιτεχνικά με το θέατρο. Τον ρώτησα αν μπορώ και εγώ να παίξω και θυμάμαι μου απαντάει "Καλά είσαι μαλάκας; Εσύ έχεις τόσα πράγματα να κάνεις κλπ" Τελικά βέβαια πώς έτυχε, και μου λέει πώς ήθελαν άτομα οπότε μου ζήτησε να πάω. Μιλάμε τώρα για την Πάτρα το 2008. Ε, από τότε κόλλησα με αυτό. Έπαιζα σε πολλές ερασιτεχνικές παραστάσεις μέχρι που κάτι άρχισε να με τρώει, ένιωθα ότι "κάτι δεν βλέπω". Δεν ένιωθα ότι υπήρχε βάθος σε αυτό που κάναμε. Απλώς λέγαμε λόγια και εμένα δεν μού αρκούσε αυτό».
«Όταν ήμουν 34 λοιπόν είχε βγει μια ανακοίνωση πως θα γίνουν εισαγωγικές εξετάσεις για το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας. Δεν είχα δώσει ιδιαίτερη σημασία, άλλωστε στην προκήρυξη είχε ηλικιακό όριο. Εγώ τότε είχα πια αφιερωθεί για τα καλά στην οικογενειακή επιχείρηση. Είχε φύγει από τη ζωή ο πατέρας μου οπότε έπρεπε να τα αναλάβω όλα αυτά εγώ. Δεν ήταν όμως αυτό που πραγματικά ήθελα να κάνω. Η μητέρα μου το έβλεπε αυτό και αυτή ήταν που με έσπρωξε τελικά να πάω να δώσω. Θυμάμαι μου είπε "Πήγαινε γιατί θα φτάσεις 40 κάποια στιγμή και θα χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο". Και πήγα και με πήρανε. Τη χρονιά εκείνη είχα μόλις γίνει και πατέρας. Και με στήριξαν οι δικοί μου πολύ».
- Ο πατέρας σου έφυγε από τη ζωή χωρίς να ξέρει ότι θες να γίνεις ηθοποιός;
«Ο πατέρας μου δεν το ήξερε, δεν το έμαθε ποτέ. Ήμασταν πολύ αγαπημένοι όμως, τα λέγαμε, πίναμε μαζί. Δεν του το εξέφρασα ποτέ. Θεωρώ όμως ότι διέκρινε μια καλλιτεχνική ανησυχία. Μου έλεγε πάντα ότι είμαι "πιο ευαίσθητος από το κανονικό" και ότι παρασκέφτομαι τα πράγματα. Αυτός ήταν ένας ωραίος, χαλαρός τύπος».
- Πώς ήταν να ξεκινάς στα 34 σου ξανά από την αρχή;
«Το ήθελα πολύ αλλά κουβαλούσα και κάποιες ενοχές μαζί μου, γιατί ένιωθα ότι τους αφήνω. Το πρόγραμμα της σχολής ήταν πολλές ώρες, σχεδόν όλη μέρα σκέψου. Το μαγαζί το έτρεχε η μητέρα μου και τα δυο μου αδέλφια. Όταν έφτασα πια στο τελευταίο έτος της σχολής, τέθηκε το ερώτημα τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Τα αδέλφια μου είχαν πάρει τον δρόμο τους οπότε έπρεπε να αποφασίσουμε με τη μητέρα μου τι θα γίνει με το μαγαζί, είχαμε μείνει οι δυο μας. Της είπα ότι θέλω να ακολουθήσω την υποκριτική και τελικά κλείσαμε το μαγαζί. Ήταν μεγάλη απόφαση.
Πολλοί άνθρωποι μού γύρισαν την πλάτη όταν έκλεισα το μαγαζί για να γίνω ηθοποιός. Κανείς τους δεν ήρθε να με δει αργότερα σε παραστάσεις κλπ. Προέρχομαι από έναν τέτοιο κόσμο. Αυτό που παίζουμε εδώ στο "Άνθρωποι και Ποντίκια" το έχω ζήσει, δεν είναι μακριά από ότι έχω δει στη γειτονιά που μεγάλωσα. Έχω ζήσει τέτοιους ανθρώπους και καταστάσεις. Μεγάλωσα σε μια εργατική συνοικία της Πάτρας, γεμάτη ανθρώπους που μετά το μεροκάματο πάνε και πίνουν για να ξεχαστούν και μιλάνε με έναν τρόπο χειρότερο από αυτόν που βλέπουμε στην παράσταση. Έχω πολλές τέτοιες εικόνες και από την Ιχθυόσκαλα που πήγαινα. Έχω φοβερές τέτοιες εικόνες γιατί τους παρατηρούσα πάντα αυτούς τους ανθρώπους».
- Ήταν και το περιβάλλον λοιπόν στο οποίο μεγάλωσες που δεν επέτρεπε να εκφραστείς...
«Για να καταλάβεις σε τι περιβάλλον μεγάλωσα, δεν μπορούσε ένα αγόρι να πει ότι διαβάζει ή του αρέσει το θέατρο. Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι οι άνδρες πρέπει να είναι οι σκληροί και να κάνουν άλλα πράγματα. Στην παρέα εκφραζόσουν με σφαλιάρα και ξύλο. Η αλητεία συνδεόταν με τον ανδρισμό σου. Δεν υπήρχε καν η ιδέα ότι θα πας να σπουδάσεις, το μεροκάματο με τον πατέρα ήταν για η μόνη προοπτική.
- Εσύ πώς ξέφυγες από αυτό;
«Δεν ξέρω, ίσως αυτά καλλιεργούνται και από το σπίτι. Δεν είχα και μεγάλο πρόβλημα να είμαι καλός μαθητής, διάβαζα. Πέρασα μια φάση βέβαια που στη 3η λυκείου τα παράτησα όλα γιατί είχα κάνει ένα πανκ συγκρότημα και γύριζα την Ελλάδα (σ.σ. γέλια). Αλλά επειδή μου ήρθε τότε και ένα χαρτί για τον στρατό, έγινα ξανά ο μαθητής του 19 για να μπω πανεπιστήμιο. Και καλείται τώρα ένα παιδί 17 χρονών να αποφασίσει τι θα κάνει όταν μεγαλώσει. Ε εγώ αποφάσισα μεγαλύτερος».
-Θυμάσαι μια σημαντική χρονιά/εποχή/στιγμή που σου έχει μείνει από τα πρώτα χρόνια που δούλεψες σαν ηθοποιός;
«Καλά τα πρώτα χρόνια έκανα κι άλλες δουλειές παράλληλα για να βιοπορίζομαι. Το 2022 ήταν μια χρονιά, που είπα ότι μπορεί τελικά να κάνω αυτό που θέλω και να έρθω στην Αθήνα. Αυτό ξεκίνησε όταν έπαιζα σε μια παράσταση του Τσέζαρις Γκραουζίνις, ο οποίος ήταν και καθηγητής μου στη Δραματική Σχολή, στον "Καλιγούλα" στο θέατρο Λιθογραφείον στην Πάτρα. Την παράσταση καταφέραμε και τη φέραμε στην Αθήνα, στο θέατρο Τζένη Καρέζη.
Μου έχει μείνει κι ύστερα, το καλοκαίρι που ακολούθησε, δούλευα σε μια ταβέρνα σερβιτόρος και ήρθε ο Τσέζαρις Γκραουζίνις που ανέβαζε τότε την "Αντιγόνη" του Σοφοκλή και μου είπε πως ένας ηθοποιός από τον θίασο είχε Covid-19 και έπρεπε να αντικατασταθεί άμεσα. Μού έδωσε ένα στικάκι με την παράσταση, μού λέει μάθε τα λόγια και έλα αύριο στην πρόβα στην Επίδαυρο. Είχα μόλις 3 μέρες για να κάνω πρόβες μέχρι την παράσταση. Θυμάμαι το είπα τότε κατευθείαν στον αφεντικό μου στην ταβέρνα και μου λέει "Έφυγες"! Εκεί γνωριστήκαμε πρώτη φορά και με τον Βασίλη (σ.σ. Μπισμπίκη)».
- Πώς βιώνεις την επιτυχία της παράστασης;
«Μου είναι πρωτόγνωρο όλο αυτό. Από τα χρόνια της Πάτρας βέβαια είμαι στον χώρο αλλά, τα δεδομένα της Αθήνας είναι άλλα. Να έχουμε ένα γεμάτο θέατρο κάθε φορά και να κλείνουν εισιτήριο για να έρθουν να μας δουν. Και να έρχεται και να μάς μιλάει και τόσος κόσμος... Είναι κάτι πολύ ωραίο. Είναι τέτοιες οι κοινωνικές συνθήκες που δεν είναι μικρό πράγμα να δίνει ο άλλος 20 ευρώ για να έρθει να σε δει. Και το λέω με βαθιά ταπεινότητα.
- Κάτι που σου έχει πει κάποιος θεατής και έχεις κρατήσει;
«Με πλησίασε μετά από μια παράσταση μια κυρία που μου είπε ότι δουλεύει σε μια δομή και πως η ιστορία που διηγείται ο ρόλος μου, της θύμισε ένα παιδί που έχει γνωρίσει, το οποίο βιώσει αντίστοιχη συνθήκη. Ήταν τρομερό».
- Έχετε συμβεί κάτι περίεργο με το κοινό στην παράσταση;
«Δεν θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο, πάντως ακούμε και αντιδράσεις από κάτω σε διάφορες σκηνές και βέβαια αρκετοί είναι αυτοί που έχω δει να φεύγουν. Έχει τύχει να δω ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας που φεύγουν επειδή ενδεχομένως σοκάρονται αλλά μου κάνει εντύπωση όταν βλέπω να φεύγουν νέα παιδιά. Είχα διαβάσει και ένα σχόλιο στο Facebook για μένα, που έγραφε ότι κάθομαι και πίνω στην παράσταση και είμαι προκλητικός. Οι μπύρες εν τω μεταξύ είναι άνευ. Αλλά ναι, υπάρχει και ο συντηρητισμός».
- Έρχονται άνθρωποι από τα παλιά να σε δουν;
«Ναι. Από τη σχολή, από τα φοιτητικά χρόνια, που τους βλέπω μετά από τόσο καιρό. Αλλά και από την "παλιά ζωή" που λέμε. Είχαμε κόψει αλλά τώρα με αυτήν την παράσταση, εμφανίστηκαν πάλι».
- Παράλληλα με το "Άνθρωποι και Ποντίκια" κάνετε πρόβες και για μια νέα παράσταση που θα ανέβει εδώ στο Cartel.
«Ναι, κάνουμε πρόβες για την παράσταση "Ο Σωσμένος" (Saved) του Έντουαρντ Μποντ που θα σκηνοθετήσει ο Βασίλης Μπισμπίκης. Είναι ένα πολιτικό, πολύ σκληρό έργο που γράφτηκε το 1965 και απαγορεύτηκε με το που κυκλοφόρησε. Είναι πιο σκληρό από το "Άνθρωποι και Ποντίκια". Περιγράφεται η ζωή μιας παρέας που ζει στο περιθώριο. Στην παράσταση παίζουμε κάποιοι από τους ηθοποιούς που είμαστε στο Άνθρωποι και Ποντίκια και θα παίζει και η Λένα Κιτσοπούλου. Θα παίζεται παράλληλα με το Άνθρωποι και Ποντίκια που θα συνεχίσουν στο Cartel ως τον Απρίλιο».
- Άρα θα είσαι κάθε μέρα στο Cartel
«Ναι ναι. Δεν με πειράζει, μ' αρέσει πολύ. Υπό πίεση λειτουργώ καλύτερα».
- Είναι κι αυτό που ήθελες...
«Ναι ακριβώς. Και όλα τα βλέπω τεράστια ξέρεις, τα απολαμβάνω και τα χαίρομαι βαθιά που συμβαίνουν. Έχω και άγχος πολύ βέβαια, που επιδρά και στην υγεία μου. Έχω θέματα με τον ύπνο, έχω χάσει τα μαλλιά μου όπως βλέπεις (σ.σ. γέλια). Αλλά εντάξει, καλά έχει πάει. Φέτος, είναι η μόνη χρονιά που βιοπορίζομαι μόνο από αυτήν την δουλειά. Τα έχω κάνει όλα. Έχω δουλέψει οικοδομή, σέρβις όπως είπαμε πριν».
- Επιστρέφοντας στο παρελθόν θα άλλαζες κάτι;
«Πιάνω πολλές φορές τον εαυτό μου να τρέχει για να προλάβει να κάνει πράγματα που θα μπορούσα να είχα κάνει αν ήμουν νεότερος. Αλλά σκέφτομαι ότι καλύτερα που έγιναν έτσι, γιατί ό,τι έχω περάσει με έχει διαμορφώσει. Για μένα, η μισή δουλειά του ηθοποιού είναι η παρατήρηση και οι εμπειρίες που έχει μαζέψει».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
