Μενού

Αλίκη Βουγιουκλάκη: 5 μεγάλες αποτυχίες της εθνικής σταρ - Πώς πήρε θριαμβευτικά τη ρεβάνς

Αλίκη Βουγιουκλάκη Ψεύτρα
Η Αλίκη Βουγιουκλάκη στην Ψεύτρα | @Finos Film Official - Facebook
  • Α-
  • Α+

Στις 23 Ιουλίου του 1996 η είδηση ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη άφησε την τελευταία της πνοή, «πάγωσε» το πανελλήνιο παρά το γεγονός ότι από τις προηγούμενες τότε ημέρες ήταν ήδη ξεκάθαρο πως η αντίστροφη μέτρηση για την αξέχαστη ηθοποιό είχε ξεκινήσει. 

Μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ήταν η «εθνική σταρ» και για 40 χρόνια η αγαπημένη του κοινού, κάτι που μαρτυρούσαν - μεταξύ άλλων - τα ρεκόρ εισιτηρίων που «χτυπούσαν» οι ταινίες της, οι ουρές έξω από το θέατρο Αλίκη στα περισσότερα από τα έργα που είχε ανεβάσει, αλλά και τα περιοδικά που ξεπουλούσαν σε χρόνο μηδέν όποτε την είχαν στο εξώφυλλό τους. 

Στο Τοπ 20 του ελληνικού box office όλων των εποχών φιγουράρουν έξι συνολικά ταινίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη: Υπολοχαγός Νατάσα στην 6η θέση, Η Αρχόντισσα και ο Αλήτης στην 7η, Η Δασκάλα με τα Ξανθά Μαλλιά στην 8η, Η Κόρη Μου Η Σοσιαλίστρια στην 14η, Το Πιο Λαμπρό Αστέρι στην 15η και η Νεράιδα και το Παλικάρι στην 19η θέση.

Μάλιστα, η Υπολοχαγός Νατάσα ήταν η πιο εμπορική ταινία στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου από το 1970 - χρονολογία που προβλήθηκε στους κινηματογράφους - μέχρι το 1999 που την ξεπέρασε το Safe Sex. 

Προφανώς, όμως, από μια 40χρονη πορεία δεν γίνεται να λείψουν και οι αποτυχίες και μάλιστα, «μεγάλες», όπως τις είχε χαρακτηρίσει η ίδια η Αλίκη σε συνέντευξή της, λέγοντας χαρακτηριστικά: 

«Δεν είμαι δήθεν σταρ, είμαι η πραγματική σταρ. Δεν είμαι δήθεν ταλαντούχα, είμαι πραγματικά ταλαντούχα. Δεν έχω κάνει δήθεν αποτυχίες, έχω κάνει μεγάλες αποτυχίες. Δεν έχω κάνει δήθεν επιτυχίες, έχω κάνει τα μεγαλύτερα ρεκόρ…».

Διαβάστε ακόμα: Όταν η Αλίκη Βουγιουκλάκη έχασε ρόλο από έναν καυγά του Δημήτρη Παπαμιχαήλ

Ας δούμε λοιπόν πέντε μεγάλες αποτυχίες της Αλίκης Βουγιουκλάκη, αλλά και πώς με μια επόμενη κίνηση - ματ, ξανακέρδισε το κοινό και πήρε θριαμβευτικά τη ρεβάνς.

Ταξίδι 

Στις αρχές του '60 η Αλίκη είναι ήδη η «εθνική σταρ», έχοντας «σκίσει» με κυρίως κωμικές ταινίες, πλην της Μανταλένας που ισορρόπησε μεταξύ κωμωδίας και δράματος.

Έτσι, ο Φιλοποίμην Φίνος θεωρούσε ότι είχε έρθει η ώρα το κοινό να δει και μια άλλη Αλίκη σε δραματική ταινία, κάτι που αποτελούσε επιθυμία και της ίδιας, να δοκιμαστεί, δηλαδή σε έναν τελείως διαφορετικό ρόλο που να μη θύμιζε καθόλου «γατούλα».

Ο Φίνος επιστρατεύει για παρτενέρ της τον Νίκο Κούρκουλο που ήταν επίσης μεγάλος σταρ εκείνη την περίοδο, ώστε να πρωταγωνιστήσουν στο δραματικό «Ταξίδι» (1962).

Εκεί η Αλίκη υποδύεται μια φτωχή κοπέλα, τη Μαρίνα που ονειρεύεται ένα ταξίδι μακριά και να ξεφύγει από τη μίζερη ζωή της. Ερωτεύεται τον Στέφανο (Νίκο Κούρκουλο) χωρίς να γνωρίζει ότι εκείνος αν και έχει χωρίσει από τη γυναίκα του, Σούλα (Λίλη Παπαγιάννη) δεν έχει πάρει ακόμα διαζύγιο. 

Η ταινία κερδίζει τους κριτικούς, το κοινό σπεύδει στις κινηματογραφικές αίθουσες, αλλά έξω από αυτές η ταινία... ναυάγησε.

Διαβάστε ακόμα: Καλημέρα Ελλάδα: Όταν η Χατζηβασιλείου είπε στη Βουγιουκλάκη ότι τη θαύμαζε η προγιαγιά της

Στο τέλος της ταινίας η Μαρίνα έπεφτε νεκρή από το μαχαίρι της Σούλας και έτσι οι θεατές απογοητευμένοι έβγαιναν από το σινεμά και έλεγαν σε όσους περίμεναν για να μπουν στην επόμενη προβολή «Μην το δείτε, σκοτώνουν την Αλίκη». 

Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να έρθει 7η στη λίστα των ταινιών που είχαν προβληθεί εκείνη τη χρονιά την ώρα που οι ταινίες της Αλίκης κέρδιζαν την πρώτη ή τη δεύτερη θέση στην κατάταξη.  

Προκειμένου να κερδίσει το χαμένο έδαφος η Αλίκη ζήτησε από τον Γιάννη Δαλιανίδη, ο οποίος την προηγούμενη χρονιά με τον «Κατήφορο» είχε κατακτήσει την κορυφή του ελληνικού box office, να γυρίσουν μια μουσική κωμωδία μαζί.

Έτσι, προέκυψε η «Ψεύτρα» (1963), βασισμένη σε ένα ουγγρικό θεατρικό έργο, στην οποία μάλιστα, η Αλίκη έκανε και κάποιες τολμηρές - για τα δεδομένα της εποχής και το προφίλ της - εμφανίσεις.

Υποδύθηκε τη Μαίρη, ένα κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο που κάνει τα πάντα για να γοητεύσει έναν διάσημο γλύπτη, τον οποίο υποδύθηκε ο Αλέκος Αλεξανδράκης, πετυχαίνοντας στο τέλος τον σκοπό της και η ταινία τον δικό της - σκοπό - αφού η «Ψεύτρα» τερμάτισε δεύτερη μεταξύ όλων των ταινιών της χρονιάς. 

Καίσαρ και Κλεοπάτρα

Την ίδια χρονιά με το «Ταξίδι» η Αλίκη ανεβάζει την πρώτη της παράσταση ως θιασάρχης στην Αθήνα με τον θίασο Αλίκης Βουγιουκλάκη - Μάνου Χατζιδάκι.

Το έργο που επιλέχθηκε ήταν το «Καίσαρ και Κλεοπάτρα» του Μπέρναρντ Σω σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και με ένα εκλεκτό καστ ηθοποιών.

Για τις ανάγκες του ρόλου της Κλεοπάτρας, η Αλίκη έβαλε μαύρη περούκα σε μια προσπάθειά της και να ξεφύγει τελείως από την κινηματογραφική της εικόνα.

Η πανάκριβη παράσταση ανέβηκε στο Θέατρο Κοτοπούλη Ρεξ το φθινόπωρο του 1962 και κερδίζει τους κριτικούς.

Ωστόσο, ήδη από τις πρώτες ημέρες το θέατρο δεν γεμίζει με πολλούς θεατές να μην αναγνωρίζουν καν την Αλίκη λόγω της περούκας. Λέγεται ότι κάποιοι ρωτούσαν την ώρα της παράστασης πότε βγαίνει η Αλίκη τη στιγμή που εκείνη ήταν επί σκηνής. Έτσι, η παράσταση κατέβηκε μετά από μόλις λίγες εβδομάδες.

Τότε η Αλίκη Βουγιουκλάκη απευθύνεται στον Αλέκο Σακελλάριο παρά το γεγονός ότι οι σχέσεις τους ήταν στον πάγο μετά από καυγά στα γυρίσματα της «Αλίκης στο Ναυτικό» και του ζητάει να τη «σώσει».

Ο Σακελλάριος φέρεται να της είπε «φόρα, Αλίκη, την ποδιά» και επιλέγει ένα ουγγρικό θεατρικό έργο, το οποίο διασκευάζει και έτσι προκύπτουν τα θεατρικά «Χτυποκάρδια στο Θρανίο». Η Αλίκη είναι και πάλι μαθήτρια, όπως στο «Ξύλο Βγήκε από τον Παράδεισο» με συμπρωταγωνιστή τον Γιώργο Πάντζα.

Αυτομάτως έξω από το θέατρο σχηματίζονται ουρές και η επιτυχία του έργου είναι τόσο μεγάλη που θα μεταφερθεί και στον κινηματογράφο με την εταιρεία Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης, στην οποία είχε μετακομίσει η Αλίκη μετά την αποτυχία του Ταξιδιού στη Φίνος Φιλμ.

Συμπρωταγωνιστής της στην ταινία ήταν ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ, ενώ τα «Χτυποκάρδια» γυρίστηκαν και σε τουρκική εκδοχή με Τούρκο συμπρωταγωνιστή, γνωρίζοντας επιτυχία και στην Τουρκία.

Ο Κόσμος της Σούζυ Βογκ 

Τον Οκτώβριο του 1965 οι νιόπαντροι Αλίκη Βουγιουκλάκη και Δημήτρης Παπαμιχαήλ ανεβάζουν στο Θέατρο Κοτοπούλη το έργο «Ο Κόσμος της Σούζι Βογκ» με την Αλίκη να ερμηνεύει μια Κινέζα πόρνη στο Χονγκ Κονγκ της δεκαετίας του '50. 

Για τις ανάγκες του ρόλου η εθνική σταρ φόρεσε πάλι περούκα και έγινε μελαχρινή, ενώ η επιλογή του έργου δεν έγινε τυχαία από το ζευγάρι αφού ήθελαν και οι δύο και κυρίως ο Παπαμιχαήλ να δείξουν και μια άλλη εικόνα τους στο κοινό που τους είχε λατρέψει από τον κινηματογράφο. Ωστόσο, ούτε αυτό το έργο τραβάει και κατεβαίνει με συνοπτικές διαδικασίες. 

Στη θέση του ανεβαίνει ένα μήνα αργότερα η παράσταση «Η Κόρη μου η Σοσιαλίστρια» που έκανε πάταγο, μεταφέρθηκε στη Θεσσαλονίκη και στη συνέχεια παρουσιάστηκε ξανά στην αθηναϊκό κοινό το καλοκαίρι του 1966. 

Η επιτυχία ήταν τόσο μεγάλη που αποφασίστηκε η μεταφορά της στον κινηματογράφο και έτσι γυρίστηκε η ταινία που όλοι ξέρουμε, παραγωγή της εταιρείας Δαμασκηνός - Μιχαηλίδης, η οποία έσπασε ταμεία, ενώ την ίδια στιγμή τα τραγούδια «Σήκω Χόρεψε Συρτάκι» και «Δημήτρη μου, Δημήτρη μου» γνώρισαν τεράστια επιτυχία με το πρώτο να βγαίνει και εκτός συνόρων.

Αντιγόνη 

Στις αρχές του 1990 η Αλίκη ανακοινώνει πως το καλοκαίρι θα παίξει «Αντιγόνη» στην Επίδαυρο, σε μια παράσταση που έκανε μεν «χαμό», αλλά με αρνητικό πρόσημο. 

Από την πρώτη στιγμή τα σχόλια τύπου «τι δουλειά έχει η Βουγιουκλάκη στην Επίδαυρο;» έπεσαν «βροχή» με μερίδα του Τύπου να αμφισβητεί με άσχημο τρόπο το κατά πόσο μπορεί να σταθεί η εθνική σταρ στο αρχαίο θέατρο.

Η ίδια ετοιμάζεται πυρετωδώς για το μεγαλύτερο εγχείρημα της καριέρας της, έχοντας στο πλευρό της Θεοδωράκη και Βολανάκη και όταν πια η παράσταση παρουσιάστηκε στην Επίδαυρο τον Ιούλιο του 1990 δεν έπεφτε καρφίτσα.

Λέγεται ότι η «Αντιγόνη» της Αλίκης πέτυχε το μεγαλύτερο ρεκόρ προσέλευσης στο αρχαίο θέατρο, αλλά από την επόμενη ημέρα οι κριτικές ήταν η μία χειρότερη από την άλλη, κάνοντας λόγο για «φιάσκο», «τραγωδό της συμφοράς», ενώ δεν έλειψε και το «νιάου νιάου η Αντιγονούλα». 

Η κριτική που δέχθηκε η Αλίκη λέγεται ότι ήταν η μεγαλύτερη επίθεση σε όλη την καριέρα της και η ίδια επέλεξε να φύγει για ένα διάστημα στο εξωτερικό για να ηρεμήσει.

Βέβαια, δεν έλειψε για μεγάλο διάστημα, αφού το φθινόπωρο του 1990 και παρά το γεγονός ότι αρκετοί από το περιβάλλον της τη συμβούλευσαν να απέχει, ανέβασε στο Θέατρο Αλίκη το «Γλυκό Πουλί της Νιότης». 

Συμπρωταγωνιστής της ήταν ο τότε σύντροφός της, Κώστας Σπυρόπουλος, και υποδυόμενη την ξεπεσμένη σταρ του σινεμά Αλεξάντρα Ντε Λάγκο, η Αλίκη πήρε το αίμα της πίσω για το «θάψιμο» που είχε φάει τους προηγούμενους μήνες.

Λέγεται ότι κριτικοί που είχαν γράψει τα χειρότερα για την Αντιγόνη, τώρα έγραψαν πολύ θετικά σχόλια για την παράσταση και για την Αλίκη, ενώ και το κοινό γέμιζε το θέατρο Αλίκη.

Και Εύθυμη Και Χήρα

Το φθινόπωρο του 1991 η Αλίκη επιστρέφει - μετά από πολλά χρόνια - στην τηλεόραση με τη σειρά «Και Εύθυμη Και Χήρα», βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό έργο που είχε αποτελέσει στο παρελθόν μεγάλη θεατρική επιτυχία της ηθοποιού.

Η σειρά προβαλλόταν από τον ΑΝΤ1 κάθε Δευτέρα με στόχο να «χτυπήσει» τις «Τρεις Χάριτες» του Mega που σάρωναν σε τηλεθέαση.

Παρά το γεγονός ότι ήταν μια μεγάλη παραγωγή, η σειρά είχε αργή πλοκή - κάτι που επεσήμανε στη συνέχεια και η ίδια, ενώ το γέλιο έβγαινε με το ζόρι στα περισσότερα επεισόδια με αποτέλεσμα η «Χήρα» να μην κερδίσει το κοινό και να αποτύχει.

Την ίδια στιγμή στο θέατρο η εθνική σταρ είχε ανεβάσει την «Κυρία Δε Με Μέλλει», η οποία - όσο παιζόταν η σειρά στην τηλεόραση - πήγαινε μάλλον ικανοποιητικά.

Μόνο μετά το τέλος της σειράς, οι ουρές επέστρεψαν έξω από το θέατρο Αλίκη, όμως, η αξέχαστη ηθοποιός είχε στο μεσοδιάστημα ανακοινώσει την απόφασή της να απέχει για δύο χρόνια από το θέατρο.

Όταν είδε ότι το κλίμα άλλαζε, άλλαξε γνώμη και εξήγησε πως την επόμενη σεζόν δεν θα παίξει στο θέατρο Αλίκη, αλλά θα κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.

Έτσι, τη σεζόν 1992-1993 γύρισε όλη την Ελλάδα με το έργο Miss Pepsi, το οποίο έκανε κυριολεκτικά χαμό σε όποια πόλη και αν παρουσιάστηκε. 

Την επόμενη χρονιά η εθνική σταρ επέστρεψε στο θέατρο Αλίκη με ένα έργο σταθμό στην καριέρα της, το «Ωραία Μου Κυρία», ενώ μετά ακολούθησε η «Μελωδία της Ευτυχίας» που αποτέλεσε το κύκνειο άσμα της.

Και στα δύο έργα γινόταν το αδιαχώρητο στο θέατρο Αλίκη, το οποίο τότε είχε περίπου τη χωρητικότητα που έχει σήμερα το θέατρο Παλλάς και έτσι, δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι η Αλίκη Βουγιουκλάκη έριξε αυλαία και «έφυγε» στο απόγειο της δόξας της.

Google News

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.