Κάπου στα τρισεκατομμύρια κύτταρά μας, υπάρχουν ανεξίτηλες μνήμες και εικόνες που εκπορεύονται από κυριακάτικα τραπέζια των παιδικών μας χρόνων, θρυλικά τραγούδια - αφηγήσεις άλλων εποχών και ταινίες του '60 που παίζανε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού τα απογεύματα του καλοκαιριού. Ένας ολόκληρος κόσμος ζει μέσα μας, ένας κόσμος νοσταλγίας, που εκρήγνυται κάθε φορά που ξαναγυρνάμε σε αυτόν. Και ξαναγυρνάμε σε αυτόν τον κόσμο, μέσα από την τέχνη, κρατώντας τον κάθε φορά σφιχτά, για να μην χαθεί ποτέ.
Στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου του Πειραιά, αυτός ο κόσμος αναβιώνει, παίρνοντας σάρκα και οστά, μέσα από την παράσταση «Τζένη Τζένη», σε σκηνοθεσία του Νίκου Καραθάνου. Η παράσταση βασίζεται φυσικά στη θρυλική ταινία «Τζένη Τζένη» της Φίνος Φίλμς, η οποία 60 χρόνια μετά την κυκλοφορία της προσεγγίζεται με έναν τρόπο σχεδόν υπερβατικό. Η «Τζένη Τζένη» του Νίκου Καραθάνου, κινείται στα ίχνη της ταινίας, αλλά παράλληλα αποτελεί κι ένα ρέκβιεμ για το τέλος μιας εποχής, που σήμερα φαντάζει όλο και πιο μακρινή.
Διαβάστε Επίσης: QUIZ παλιός ελληνικός κινηματογράφος: Τζένη Καρέζη
Το σενάριο που έγραψαν οι Πρετεντέρης - Γιαλαμάς για την ταινία, γνωστό σε όλους μας, διατηρείται σχεδόν ανέγγιχτο ως κείμενο για το θεατρικό ανέβασμα. Βρισκόμαστε στις Σπέτσες, όπου μια ερωτική ιστορία ξεδιπλώνεται ανάμεσα στην κόρη του τοπικού κομματάρχη Κοσμά Σκούταρη και τον ανηψιό του εφοπλιστή Μίλτου Κασσανδρή, με φόντο μια υπόθεση πολιτικής διαπλοκής και τα ιδιαίτερα πολιτικά συμφέροντα των δύο οικογενειών.
Η έμπνευση του Νίκου Καραθάνου, η σύνθεση των ηθοποιών, τα σκηνικά, τα κοστούμια, τα φώτα, η μουσική, όλα τα υλικά αυτής της παράστασης ενεργοποιούν τις αισθήσεις μας από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Γελάμε, θυμόμαστε, συγκινούμαστε, σκεφτόμαστε, μελαγχολούμε, θρηνούμε σιωπηλά. Και όχι, δεν είναι δεδομένο ότι το καταφέρνουν αυτό, όλες οι μεταφορές - ακόμη και θρυλικών ταινιών του ελληνικού σινεμά όπως αυτή - στο σανίδι. Γιατί στην παράσταση «Τζένη Τζένη» του Νίκου Καραθάνου, το επιτυγχάνει, όχι ακριβώς η θεατρική μεταφορά της αγαπημένης ταινίας, αλλά η απόδοσή της με έναν πρωτότυπο τρόπο.
Από τα πιο σημαντικά κεφάλαια της παράστασης, είναι αδιαμφισβήτητα οι ερμηνείες. Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της Τζένης Σκούταρη, βλέπουμε τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη που παραδίδει μια πραγματικά νευρώδη και καταιγιστική ερμηνεία και ενώ, ευλόγως, είναι αναμενόμενο να συγκριθεί με την ερμηνεία της Καρέζη, για μένα, κατέθεσε μια ερμηνεία που φέρει τη δική της μοναδική ταυτότητα.
Ο Χρήστος Λούλης αποδίδει με ωραίο μέτρο τον ρόλο του ανιψιού εξ Αμερικής, Νίκου Μαντά. Η Ζέτα Μακρυπούλια αλήθεια εκτυφλωτική στον ρόλο της Αμερικάνας και μαζί με την Ιωάννας Μαυρέα που υποδύεται με κωμικές νότες τη μητέρας της, είναι πραγματικά λες και ξεπήδησαν και οι δυο μαζί, από ταινία του '60.
Διαβάστε Επίσης: Χρήστος Λούλης: «Ναι, την ψώνισα πολύ όταν ήμουν μικρός»
Ειδική μνεία στο ζεύγος Κασσανδρή που ζωντανεύει μέσα από τη χημεία των Κώστα Μπερικόπουλου και της Χάρις Αλεξίου, στον απολαυστικό Άγγελο Παπαδημητρίου στον ρόλο της θείας Ματίνας και φυσικά στον Νίκο Καραθάνο, που μεταμορφώνεται στον Κοσμά Σκούταρη και παίζοντας, είναι σαν να καταθέτει παράλληλα και μια δική του ευαίσθητη πλευρά.
Τα σκηνικά του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη στο σύνολο αλλά και στις λεπτομέρειές τους, όπως και οι φωτισμοί της Ελίζας Αλεξανδροπούλου, είναι αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας της παράστασης. Ακόμη και οι μάσκες με το πρόσωπο του Διονύση Παπαγιανόπουλου που εμφανίζονται ως κομμάτι του ρέκβιεμ που θέλει να πετύχει ο Νίκος Καραθάνος, ενώ με βρήκαν σοκαρισμένη, σχεδόν ταραγμένη στη θέαση τους, με μια δεύτερη σκέψη, μάλλον ακριβώς αυτό το συναίσθημα - μέσα από την αντανάκλαση της θνητότητας - ήθελε να επιτύχει ο σκηνοθέτης.
Η τετραμελής ορχήστρα επί σκηνής δεν ντύνει απλώς την παράσταση με τη μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου, αλλά σχεδόν την κατευθύνει, αποδίδοντάς της και μια νέα, τελετουργική διάσταση, μέσω του ρυθμού που δίνει στις κομβικές στιγμές, στα πρότυπα του αρχαίου δράματος.
Την σκεφτόμουν μέρες αφότου την είδα. Η θεατρική παράσταση «Τζένη Τζένη» του Νίκου Καραθάνου επιδρά στον καθένα, με διαφορετικό τρόπο. Σίγουρα όμως, για όλους μας λειτουργεί ως μια υπενθύμιση πώς μια άλλη εποχή έχει υπάρξει και πώς οφείλουμε να στήσουμε για χάρη της μια - γλυκόπικρη - έστω γιορτή. Έτσι μπορεί να παραμείνει, λίγο ακόμα ζωντανή.
Περισσότερες φωτογραφίες από την παράσταση:
***
TZENH TZENH | Ένα ηλιόλουστο Ρέκβιεμ
Σκηνοθεσία: Νίκος Καραθάνος
Δημοτικό Θέατρο Πειραιά | Έως 31 Μαΐου
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
