Είναι 12:01 και εμφανίζεται στην Πλατεία Κοτζιά, στο σημείο που είχαμε δώσει ραντεβού για τη συνέντευξη. Καταφθάνει και χαιρετιόμαστε σε αρκετά φιλικό τόνο, ο ίδιος κρατάει έναν καφέ αλλά ήδη συζητάμε για το πού θα πάμε για τον επόμενο. Όσοι παρακολουθούν φανατικά τον Τόλη Παπαδημητρίου, θα στοιχημάτιζαν ότι θα κάνει γρήγορα κάποιο αστείο σχετικό με ζώδια και πως ακόμη πιο γρήγορα κάποιος τυχαίος περαστικός θα τον σταματούσε για να του μιλήσει.
Συνέβησαν και τα δύο. Δεν είναι τυχαίο. Ο ηθοποιός, σκηνοθέτης και σεναριογράφος Τόλης Παπαδημητρίου είναι από τους ανθρώπους που από τα πρώτα δευτερόλεπτα δημιουργούν ένα κλίμα οικειότητας και δεν ξέρω ποιο και τι, πρώτα απ' όλα ευθύνεται γι' αυτό.
Οι δουλειές που έχει κάνει, η παρουσία του στα social ή η ατάκα που θα σου πετάξει, είτε σε ξέρει είτε όχι. Είναι ο άνθρωπος που αρέσει ταυτόχρονα στην κολλητή και στη μαμά σου, που γράφει σενάρια και θεατρικά έργα για να ικανοποιήσει έναν άνθρωπο - τον εαυτό του - και τελικά τους παίρνει μαζί του όλους.
Ξεκλέψαμε λίγο χρόνο από το πρόγραμμά του, πριν ξεκινήσει την καλοκαιρινή περιοδεία με την «Οικογένεια Τσεκμέ» (με την προσθήκη της Μαρίας Κίτσου στον θίασο) μιλήσαμε για την παράσταση - ξέρω αλήθεια άτομο που την είδε τον χειμώνα τρεις φορές - , για την εφηβεία του στην Χαλκίδα, την πόλη που μεγάλωσε, αλλά και άφησε για να κάνει αυτό που του αρέσει.
Εφηβεία, Πανελλήνιες και Κωνσταντίνου και Ελένης
«Από όταν ήμουν μικρός, μου άρεσε πολύ να γράφω. Έγραφα έργα, σειρές, ταινίες. Στο σπίτι μας στη Χαλκίδα έπαιζε πολλή τηλεόραση: "Δύο Ξένοι", "Κωνσταντίνου και Ελένης", "Τρεις Χάριτες" κ.α. Με επηρέασαν όλα αυτά. Μ’ άρεσε να φτιάχνω και εγώ κόσμους δικούς μου και γρήγορα κατάλαβα πως από το τίποτα μπορείς να φτιάξεις ένα ολόκληρο σύμπαν.
Είχα επίσης την τάση να σκαρώνω και να φτιάχνω ατάκες και αστεία. Μάλιστα, μου λένε πως κάποια έχουν μείνει και τα λένε ακόμη στη Χαλκίδα. Οπότε είχα την αίσθηση από μικρός ότι ήμουν ο άνθρωπος που μπορεί να πει μια ατάκα που μετά θα τη λέμε στην παρέα και στο σχολείο.
Οι γονείς μου είναι φιλόλογοι, δεν είχαν επαφή ποτέ με το θέατρο, γι' αυτό και τους ήταν δύσκολο να το αποδεχθούν όταν τους είπα ότι θέλω να το κάνω επαγγελματικά. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που υπήρχαν τα γνωστά "κουτάκια". Να δώσω Πανελλήνιες, να περάσω Νομική. Εγώ με τη σειρά μου, ως έφηβος ήμουν αρκετά αντιδραστικός. Έφευγα από το σπίτι, έκανα skate, μετά έγινα πανκιό (σ.σ. γέλια). Όλο αυτό ήταν κάτι το οποίο επειδή τους τάραζε, ίσως να συνέβαλε στο να μην μπορούν να με πάρουν στα σοβαρά όταν τους είπα για την υποκριτική. Είχα δώσει βέβαια πράγματι Πανελλαδικές, είχα γράψει καλά μάλιστα, παρόλο που δεν είχα ασχοληθεί πολύ. Ήταν προδιαγεγραμμένο μέσα μου ότι θα πήγαινα σε δραματική σχολή. Τελικά, το ότι έγινα ηθοποιός ήταν αυτό που με ηρέμησε».
Η Αθήνα, τα πρώτα χρόνια
«Αν δεν έφευγα από τη Χαλκίδα και δεν πήγαινα στη δραματική σχολή στην Αθήνα το 2011, δεν θα μπορούσα να καταλάβω τι ήθελα ακριβώς να κάνω. Κατάφερα να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου και να καταλάβω τι ήταν αυτό που μου άρεσε και πώς μπορώ να κάνω αυτό που μου άρεσε.
Όταν ήρθα εδώ (σ.σ. στην Αθήνα), δεν ήξερα κανέναν. Τότε μου φαινόταν πολύ δύσκολο και περίεργο αυτό, αλλά τώρα νοσταλγώ αυτή την άγνοια και τα όνειρα που είχα. Με θυμάμαι να είμαι τρομερά ανυπόμονος - ακόμη είμαι δηλαδή. Ήθελα να τα ζήσω όλα γρήγορα.
Ξεκίνησα στον Ίασμο και συνέχισα στη σχολή του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Όσο σπούδαζα στη δραματική σχολή, έκανα κι άλλες δουλειές. Τηλεφωνική υποστήριξη, μοίραζα φυλλάδια… Σέρβις δεν έκανα ποτέ· δεν έχω τόση υπομονή (σ.σ. γέλια)».
«Στο πρώτο έτος έγραψα το πρώτο μου έργο, έπεισα κι άλλους συμφοιτητές μου να συμμετέχουν, βάλαμε όλοι λεφτά και το κάναμε. Βρήκαμε ένα μπαρ στα Σεπόλια που το είχε μια Ελληνοαμερικανίδα, γυρνούσαμε τα σκαμπό για να μοιάζει με σκηνή και το κάναμε.
Τότε το μυαλό μου ήταν πολύ πιο αγνό όσον αφορά τη δημιουργία. Αυτό προσπαθώ να το κρατήσω και σήμερα, να βγάλω έξω κάθε παράγοντα (οικονομικό, κοινό κ.λπ.) και να κάνω κάτι που στα αλήθεια αρέσει πρώτα απ’ όλα σε μένα.
Είχα πάντα πείσμα. Άμα μου κολλούσε κάτι, θα το έκανα με κάθε κόστος. Ακόμη το έχω αυτό, απλώς τώρα προστατεύω και υπολογίζω κάποια πράγματα. Αλλά είμαι ο άνθρωπος που κυνηγάει ό,τι θέλει.
Έτσι μου ήρθε και η τηλεόραση. Ενώ εργαζόμουν ως ηθοποιός και είχα κάνει θέατρο, έγραψα και πήγα κάποια σενάρια σε κανάλια. Είχα πάει και σε κάποια κάστινγκ, αλλά κυρίως με ενδιέφερε να κάνω κάτι δικό μου, ως γνήσιος Κριός (σ.σ. γέλια). Πολλοί ήταν αυτοί που με απέρριψαν, ενώ άλλοι μού ζητούσαν να γράψω κάτι άλλο από αυτό που είχα στο μυαλό μου.
Στη σειρά "Μην Αρχίζεις τη Μουρμούρα" είχα πάει για να γράψω τα σενάρια. Εκεί με είδαν και μου πρότειναν να κάνω ένα guest. Τελικά έκατσα τρία χρόνια ως βασικός ρόλος. Άρχισαν τότε στον δρόμο να μου μιλάνε πολύ. Θυμάμαι ένα σκηνικό από τα πρώτα, να βγαίνω στις 7 το πρωί από το σπίτι μου και να είναι ένας σ' ένα φορτηγό στον δρόμο και να με φωνάζει ενθουσιασμένος. Μ’ αρέσει γενικά αυτό - άμα δεν τρομάζω (σ.σ. γέλια) - γιατί είναι σημαντικό η δουλειά μας να έχει αντίκτυπο. Και είναι ωραίο να κάνεις τους ανθρώπους να χαίρονται. Καμιά φορά μπορεί και εγώ να μην είμαι στα καλύτερά μου, αλλά άμα τύχει και έρθει κάποιος στον δρόμο και μου μιλήσει και αφεθώ σε αυτό, θα χαρώ κι εγώ».
Social, σχόλια και Καλό Μεσημεράκι
«Τα πρώτα βιντεάκια στα social media τα ξεκίνησα τυχαία μια μέρα, στη διαδρομή Νέα Σμύρνη - Μελίσσια, όταν έγραφα τα κείμενα για την εκπομπή "Καλό Μεσημεράκι" του Νίκου Μουτσινά. Με τον καιρό, άρχισε να μ’ αρέσει και μένα όλο αυτό, άρχισα να το κάνω πιο συστηματικά και να το χρησιμοποιώ και ως promo και για δικές μου θεατρικές δουλειές, για να καλώ τον κόσμο σε αυτές.
Η σάτιρα σε πρόσωπα στα βίντεο μου στα social, άρχισε να μπαίνει γιατί τότε, στην εκπομπή, ήμουν πολύ χωμένος στην επικαιρότητα. Τα βίντεο για τον Μαυρίκιο Μαυρικίου, για τα οποία με ρωτάνε όλοι, άρχισαν κάπως έτσι, γιατί την περίοδο εκείνη ο ίδιος έπαιζε πραγματικά παντού. Μου φαινόταν πολύ αστείο αυτό. Και στα αλήθεια, εγώ σατιρίζω και την κατάσταση, όχι το πρόσωπο αυτό καθ’ αυτό. Το γιατί πρέπει να ξέρουμε το εκάστοτε πρόσωπο που μας προβάλλουν όλη την ώρα.
Στην πραγματικότητα η σάτιρα υπήρχε από πάντα στη ζωή μου. Και στην προηγούμενη παράστασή μου, τη "Σαμπούκα", ο κάθε χαρακτήρας κοροϊδεύει συνεχώς τον άλλον, αλλά αυτό προκύπτει από την ανάγκη τους να είναι μαζί.
Με γοητεύουν πολύ τα ελαττώματα και οι αντιθέσεις, γι’ αυτό και η σάτιρα γίνεται πάντα με καλή πρόθεση. Το να είναι οι άνθρωποι τέλειοι είναι πολύ ωραίο θεωρητικά, αλλά κωμωδία σε αυτό δεν υπάρχει. Από την άλλη, υπάρχει και το δράμα στη ζωή μου, αλλά όχι ως κυρίως γεύμα (σ.σ. γέλια). Είναι καλό, θεωρώ, μόνο αν υπάρχει ως συνοδευτικό στο κυρίως γεύμα. Και αυτό το κατάλαβα με τα χρόνια που περνάνε.
Στα social κοιτάω τι μου γράφουν και θα απαντήσω στα θετικά σχόλια. Όλα τα άλλα δεν με αφορούν. Δεν θα μπω σε διάλογο με τον καθένα. Αν δεν έχεις κάτι ουσιώδες να πεις, δεν χρειάζεται πάντα να λες κάτι, μόνο και μόνο επειδή μπορείς».
«Αυτήν την περίοδο κάνω ψυχοθεραπεία. Έχω ξεκινήσει εδώ και μερικούς μήνες πάλι και νομίζω ότι είμαι σε αυτή τη φάση που λένε ότι τα πράγματα είναι λίγο πιο έντονα, μέχρι να φτάσουν να γίνουν καλύτερα. Πιστεύω πως είναι κάτι που μόνο καλό φέρνει. Όπως όταν σε πονάει το πόδι σου θα πας στον γιατρό, έτσι κι αν σε πονάει κάτι στην ψυχή, θα πας εκεί. Έχω ζήσει και την εποχή που ακόμη ήταν ταμπού το να κάνεις».
Η Οικογένεια Τσεκμέ σε περιοδεία
«Η παράσταση "Οικογένεια Τσεκμέ" προέκυψε από μια αληθινή συνθήκη στην οποία είχα βρεθεί, όταν ήμουν ακόμη στη σχολή. Είχα βρεθεί σε ένα σπίτι που έπρεπε να προσέξω κάτι σκυλιά ενός φίλου (σ.σ. γέλια) που έλειπε διακοπές. Εν τω μεταξύ εγώ φοβόμουν τα σκυλιά και δεν μπορούσα να τα προσέξω και αυτό μου έδωσε κάπως την αφορμή για την παράσταση... Το έγραψα λοιπόν τότε, μέσα στα χρόνια έκανα μια διασκευή και τελικά έδωσα στην παράσταση το όνομα που έχει σήμερα.
Είναι μια ιστορία συγκάλυψης δοσμένη με χιούμορ, που σατιρίζει την ελληνική οικογένεια και την Ελλάδα του σήμερα. Από 23 Ιουνίου ξεκινάμε από την Αθήνα την καλοκαιρινή μας περιοδεία και συνεχίζουμε σε όλη την Ελλάδα. Στον θίασο της παράστασης έχει ενταχθεί και η Μαρία Κίτσου. Πραγματικά ανυπομονώ να έρθει να μας δει ο κόσμος».
«Αν δεν έκανα αυτό που κάνω τώρα, δεν έχω ιδέα τι θα έκανα. Δεν είχα ποτέ κάποιο plan B, που λέμε, για την περίπτωση που δεν πετύχαινε αυτό που κυνηγούσα. Δεν νομίζω ότι πιάνουν τα χέρια μου σε κάτι και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να κάνει κάτι διαφορετικό. Τώρα, σε αυτή την ηλικία στ΄ αλήθεια, σκέφτομαι το plan B, μόνο από την άποψη του να μπορώ, λ.χ., μια σεζόν να ξεκουραστώ και να μη δουλέψω.
Δεν απέχει πολύ αυτό που κάνω τώρα από όσα ονειρευόμουν όταν ξεκινούσα. Γι' αυτό και δεν θα άλλαζα τίποτα γυρνώντας πίσω, γιατί όλα έχουν κυλήσει όπως ήθελα. Το μόνο που θα άλλαζα ίσως, θα ήταν να ήμουν πιο ψύχραιμος και ήρεμος. Γι' αυτό αν μπορούσα, να πω κάτι στον νεότερο εαυτό μου, θα ήταν να μην ανησυχεί, γιατί όσα θέλω θα έρθουν. Είχα τρομερή ανησυχία και ανυπομονησία για όλα. Αλλά κι αυτό ακόμη, μπορεί να ήταν ο μόνος τρόπος για να κάνω αυτό που κάνω τώρα».
***
ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΣΕΚΜΕ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΗ ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ
Κείμενο – Σκηνοθεσία: Τόλης Παπαδημητρίου
Πρωταγωνιστούν: Tόλης Παπαδημητρίου, Μαρία Κίτσου, Πηνελόπη Πλάκα, Κωνσταντίνος Γαβαλάς, Αντώνης Στάμος, Αντώνης Καλομοιράκης, Άννη Θεοχάρη
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
