Το βράδυ της 4ης Ιουλίου 2004, εκατομμύρια μάτια σε όλον τον κόσμο, καρφωμένα σε ό,τι συνέβαινε στο κατάμεστο Ντα Λουζ της Πορτογαλίας, βούρκωναν από συγκίνηση. Ο Μπασίνας εκτελεί το κόρνερ, η κεφαλιά του Χαριστέα και ο απόλυτος θρίαμβος. Η ελληνική ομάδα είχε βρεθεί στην κορυφή της Ευρώπης και η νίκη αυτή είχε υπογραφές και ονοματεπώνυμα, και πρώτα απ' όλα, του Ότο Ρεχάγκελ, του αρχιτέκτονα της σπουδαία αυτής κατάκτησης.
Διαβάστε ακόμη: «Γεννημένοι» την 4η Ιουλίου – Η ημέρα που η Ελλάδα «σήκωσε» το Euro 2004 στην Πορτογαλία
Όσοι παρακολούθησαν εκείνη τη βραδιά, θυμούνται καλά πού, πώς και με ποιους τους βρήκε. Η νύχτα που έγινε μια τεράστια γιορτή, ξεκίνησε με το χρυσό γκολ του Χαριστέα, σφραγίστηκε μετά το τελικό σφύριγμα, συνεχίστηκε ως το ξημέρωμα και δεν τελείωσε ποτέ. Όλοι, τη θυμούνται ακόμη.
«Από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις που έχω ως παιδί»
«Εκείνο το βράδυ είχαμε μαζευτεί οικογενειακώς να δούμε τον αγώνα, είχαμε παραγγείλει σουβλάκια κλασικά. Θυμάμαι καθαρά τη στιγμή του γκολ, πώς πανηγυρίζαμε από τη χαρά και ακόμη πιο καθαρά, την αγωνία μας για το υπόλοιπο του αγώνα, για να μην μπει γκολ από την Πορτογαλία. Εκείνη την ημέρα, ο τελικός ήταν το μόνο που μάς απασχολούσε. Το ίδιο απόγευμα είχα μιλήσει με τον τότε παιδικό μου φίλο για το τι πρόκειται να συμβεί το βράδυ. Μετά τη λήξη του αγώνα, βγήκαμε να πανηγυρίσουμε στον δρόμο. Είχαμε κατέβει στο Παγκράτι, όπου ο κόσμος και εκεί είχε κατακλύσει τους δρόμους. Είναι από τις πιο ζωντανές αναμνήσεις που έχω ως παιδί».
Λευτέρης, 31 ετών
«Μικροί για να πάμε στην Ομόνοια να πανηγυρίσουμε, μεγάλοι για να πάμε για ύπνο»
«Ο τελικός του Euro το 2004 με βρίσκει κάπου στα 14 με 15 και ενώ έχω τελειώσει μόλις το Γυμνάσιο. Αυτό από μόνο του είναι μια τρομερή συνθήκη, γιατί είμαι σχεδόν ένα παιδί λίγο πριν τις διακοπές, το δίμηνο δηλαδή στο χωριό και αυτό φτάνει για να προσδώσει όλη την ευτυχία της ανεμελιάς των εφηβικών χρόνων. Δεν προέρχομαι από μια ιδιαίτερα φίλαθλη οικογένεια, αλλά αυτό επίσης δεν έχει καμία σημασία. Γιατί η διοργάνωση του ‘04 και η εξέλιξή της δεν ήταν μόνο για όσους αγαπούσαν το ποδόσφαιρο, ήταν μυημένοι στη μπάλα ή οτιδήποτε τέτοιο.
Το Euro της εποχής είναι κάτι σαν τις παλιές πετυχημένες Eurovision (!) που από θεματικό event κατάφερναν να ενώσουν μια ολόκληρη κοινωνία κάτω από έναν κοινό σκοπό, έναν στόχο. Ουδεμία λοιπόν σημασία είχε αν είχες δει τα προηγούμενα ματς ή αν ήξερες από μπάλα, η 4η Ιουλίου ήταν η μέρα που όλη η οικογένεια έδινε ραντεβού και συγκεντρωνόταν σε ένα σαλόνι για να δει τον Δέλλα, τον Ντέμη, τον Φύσσα και όλη την ομάδα να δίνει μάχη για τη νίκη. Διπλή χαρά όταν έρχονταν οι πίτσες και μετά τα παγωτά, δεν γίνεται άλλωστε να παρακολουθήσεις με άλλο τρόπο τέτοια πράγματα. Και μετά το αποκορύφωμα. Μικροί για να πάμε στην Ομόνοια να πανηγυρίσουμε, μεγάλοι για να πάμε για ύπνο κατευθείαν μετά την κατάκτηση της κορυφής, κάπως έτσι ήρθε το ξημέρωμα να μετράμε φωνές και κορναρίσματα από τα καλοκαιρινά μπαλκόνια. Ήταν το βράδυ που νιώθαμε ανίκητοι».
Κυριακή, 36 ετών
«Βγήκαμε και φωνάζαμε στο μπαλκόνι, όπως και η πλειονότητα των γειτόνων στην Πλατεία Αμερικής»
«Είδα το ματς στο σπίτι μου με δυο παιδικούς φίλους, ο ένας ήταν και συμμαθητής μου στη 2α Λυκείου. Με εξαίρεση τον ημιτελικό είχα δει μαζί τους για γούρι και όλα τα ματς που είχαν προηγηθεί. Θυμάμαι πως ήμασταν σίγουροι, πως εδώ που φτάσαμε, αυτό το κύπελλο δεν χάνετε. Αδυνατώ να θυμηθώ πόσο φωνάξαμε και πόσες αγκαλιές ανταλλάξαμε στο γκολ του Χαριστέα. Σίγουρα θυμάμαι μετά τη λήξη, να έχω την έντονη παρόρμηση να... σπάσω κάτι για να το γιορτάσω έντονα και παρά τις πολλές παροτρύνσεις των δυο κολλητών φίλων, την πλήρωσε η καρέκλα του γραφείου μου. Κλασικά μετά βγήκαμε και φωνάζαμε στο μπαλκόνι, όπως και η πλειονότητα των γειτόνων στην Πλατεία Αμερικής».
Θοδωρής, 38 ετών
«Είχαμε μαζευτεί παρέα Ελλήνων σ' ένα σπίτι για τον τελικό»
«Πρωτοετής φοιτητής στο Μπράιτον, εκείνο το βράδυ είχαμε μαζευτεί παρέα Ελλήνων σε ένα σπίτι για να δούμε τον τελικό. Ήταν τόσο μεγάλο γεγονός που παρόλο που δεν βλέπω φανατικά ποδόσφαιρο, δεν γινόταν να το χάσω. Δεν θυμάμαι πολλά, αλλά εκείνο το βράδυ για όλους μας ήταν κάτι σαν να βρισκόμασταν νοητά πίσω στην Ελλάδα».
Αλέξανδρος, 43 ετών
«Κολλημένοι στην Κηφισίας, πανηγυρίζαμε παρέα»
«Ήμουν 7 χρονών τότε, δεν θυμάμαι πολλά - όπως είναι φυσικό - ωστόσο, ξέρω ακριβώς να σου πω τι κάναμε εκείνο το βράδυ του τελικού γιατί ξέρω από τους γονείς μου - ειδικά από τον μπαμπά μου - πόσο σπουδαία ήταν αυτή η βραδιά γι' αυτούς. Φυσικά είχαμε μαζευτεί και εμείς να τη δούμε στο σπίτι, είχαμε παραγγείλει - αυτό είναι κλασικό τελετουργικό για την οικογένεια μου κάθε φορά που έχει κάποιο σημαντικό ματς. Αυτό όμως, δεν ήταν άλλο ένα ματς. Ήταν ο αγώνας που έκανε τον μπαμπά μου να μάς βάλει στο αμάξι και να πάμε από Μαρούσι στην Ομόνοια για να ζήσουμε το πανηγυρικό κλίμα. Και τώρα έρχεται η μόνη εικόνα που θυμάμαι καθαρά από εκείνο το βράδυ. Είχε τόσο κόσμο στους δρόμους, τόσα πολλά αμάξια που κατέβαιναν στο κέντρο, που θυμάμαι να μένουμε κολλημένοι στην Κηφισίας και να πανηγυρίζουμε με κόρνες και συνθήματα παρέα με τα διπλανά αμάξια στον δρόμο».
Κωνσταντίνα, 28 ετών.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
