Υπάρχει σωτηρία μετά την επίθεση του gentrification στην Αθήνα; Είμαστε όλοι μας κάτι σαν ένας τουριστικός καμβάς για τουρίστες που σέρνουν βιαστικά τα ροδάκια τους στην Καραγιώργη Σερβίας και στου Ψυρρή; Υπάρχουν σημεία στην Αθήνα που νιώθουμε ακόμα ότι μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα, να περπατήσουμε χαλαρά, να κοιτάξουμε ψηλά με λίγη αφέλεια εφηβική και να θαυμάσουμε σπίτια, κήπους, παλιές επιγραφές;
Δεν ξέρω. Δεν έχω φέρει μαζί μου τις απόλυτες απαντήσεις σε αυτή την βόλτα στην Πλατεία Αμερικής.
Θα ήμασταν λίγο γραφικοί αν πιστεύαμε ότι στη βόλτα αυτή θα συναντούσαμε άγαμους, ανύπαντρους άντρες, ορκισμένους εργένηδες προς αναζήτηση χαμογελαστής κορασίδας. «Πλατεία Αγάμων» λεγόταν η περιοχή πριν τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο γιατί τότε δεν υπήρχε Tinder και τα ζευγαρώματα έπρεπε κάπως, κάπου να συμβούν.
Από το 1927 και μετά, η πλατεία μετονομάστηκε σε Πλατεία Αμερικής, ως ένας ακόμα «ύμνος» για την βοήθεια των Αμερικάνων στη χώρα μας κατά την επανάσταση του 1821.
Στα χρόνια του βασιλιά Όθωνα μάλιστα, η οδός Πατησίων προσέλκυσε τους νέους και τις νέες όλων των κοινωνικών τάξεων, για ένα κυριακάτικο περίπατο ή για βόλτα κατά τις αργίες, Οι επισκέπτες από το εξωτερικό επίσης, έπρεπε να κάνουν το τουριστικό «τάμα» τους από εκεί.
Μετά τον Β`Παγκόσμιο Πόλεμο, όπως γράφει ο Δημήτρης Κυριαζής στη LiFO, το τμήμα του δρόμου από την αρχή του στην οδό Πανεπιστημίου έως την οδό Αγίου Μελετίου από Πατησίων μετονομάστηκε σε οδό 28ης Οκτωβρίου, προς τιμήν της νεότερης εθνικής επετείου του ελληνικού κράτους. Η ονομασία αυτή όμως δεν επικράτησε, ούτε στον προφορικό ούτε στον γραπτό λόγο και η ονομασία «Πατησίων» είναι ο κοινός τρόπος αναφοράς στην οδό.
Περπατώντας στην Πατησίων και φτάνοντας στην πλατεία Αμερικής, καθώς τα μάτια μου κολλάνε στην απαράμιλλη γοητεία των παλαιών νεοκλασικών, των μοντερνιστικών και αρτ ντεκό πινελιών που «σκάνε» από εδω και από εκεί, θυμάμαι κατευθείαν ένα τραγούδι της Αρλέτας σε στίχους Μαριανίνας Κριεζή.
Μιλούσε για ένα αδέσποτο κουταβάκι, που ζούσε τη δική του ζόρικη καθημερινότητα στην Πλατεία Αμερικής σε μια ιστορία αλληγορική, για τους ανεκπλήρωτους έρωτες. Οι στίχοι εκείνοι του κομματιού πήγαιναν κάπως έτσι:
Αν δεν ήταν λάθος μέρα,
αν δεν ήτανε Δευτέρα,
αν δεν ήταν η πλατεία Αμερικής
μπορεί και ν΄ αγαπιόμασταν εμείς
Δεν είναι μόνο η Αρλέτα. Και ο νέος συνθέτης Capette (2021) και η Νατάσα Μποφίλιου με το φωτεινό δίδυμο των Καραμουρατίδη - Ευαγγελάτου (2004) και ο κινηματογραφιστής Γιάννης Σακαρίδης (2016) έχουν δημιουργήσει μουσικές συνθέσεις και κινηματογραφικές ιστορίες αντίστοιχα, γι' αυτή την πλατεία.
Τα πρόσωπα της Πλατείας Αμερικής
Αφορμή γι' αυτήν την φωτογραφική βόλτα που θα δείτε παρακάτω ήταν εντυπωσιακά πλήρης καταγραφή από τους επώνυμους ανθρώπους που έχουν ζήσει στην πλατεία Αμερικής, σε σχετικό Facebook group («Πλατεία Αμερικής ή Πλατεία Αγάμων») Τα ονόματα είναι άπειρα, προσπαθήσαμε να συγκεντρώσουμε τα πιο βασικά.
Όλες οι φωτογραφίες από: Τζίνα Σκανδάμη.
Πρώτη στάση: Οδός Mηθύμνης
Μια διεύθυνση: Μυθήμνης 42 - Βασίλης Παπακωνσταντίνου / Γιάννης Γιοκαρίνης -
Δεύτερη στάση: Οδός Mοσχονησίων
Μια διεύθυνση: Μοσχονησίων 22 - Γιάννης Σπανός
Επόμενη στάση: Οδός Καρπάθου
Μια διεύθυνση: Καρπαθου 8 - Ανδρέας Μπάρκουλης
Στάση: Οδός Θήρας
Μια διεύθυνση: Θήρας 39 - Βασίλης Τσιβιλίκας
Στάση: Οδός Κύπρου
Μία διεύθυνση: Kύπρου 23 - Ιάκωβος Καμπανέλλης
Άλλη μια: Kύπρου 32 - Νίκος Ρίζος
Μια διασταύρωση: Λευκωσίας και Λέλας Καραγιάννη
Από τη γειτονία έχουν περάσει οι εξής ηθοποιοί: Έλενα Ναθαναήλ, Δέσποινα Νικολαίδου, Μάρω Κοντού, Σοφία Μουτίδου (Λευκωσιάς) και ο στιχουργός Ηλίας Φιλίππου (Λέλας Καραγιάννη)
Κι άλλες διευθύνσεις: Νεμέσεως 2 - Γιάννης Δαλιανίδης
Κνωσού 12 - Στέλιος Καζαντζίδης
Οδός Eυπαλίνου
Σπίτι για τους: Κατερίνα Γώγου, Λευτέρη Βουρνά, Ασημάκη Γιαλαμά, Βασίλη Διαμαντόπουλο
Μια διεύθυνση: Eυπαλίνου 15- Κώστας Βουτσάς
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
