Ήταν παιδί όταν συνειδητοποίησε πως κάτι συμβαίνει μέσα του, αλλά δεν ήξερε πώς να το προσδιορίσει. Όταν πήγαινε ακόμα στο δημοτικό, κατάλαβε ότι του άρεσε ένα αγόρι και όλο αυτό πήρε υπόσταση. Σημαντική καμπή της ιστορίας, ήταν η στιγμή που, μέσα από την άλλη άκρη της τηλεφωνικής γραμμής, πλημμυρισμένος με φόβο, εκμυστηρεύτηκε στη μητέρα του πως είναι ομοφιλόφιλος.
Από εκεί και έπειτα, οι μέρες του τον έβρισκαν σε αποστειρωμένα δωμάτια νοσοκομείων, να βλέπει τον ένα γιατρό μετά τον άλλο, να προσπαθούν να τον πείσουν πως, ίσως, περνάει μια φάση και να διώξει όλα τα πηγαία συναισθήματα, να απαρνηθεί τον σεξουαλικό του προσανατολισμό, να αποτάξει ένα κομμάτι του εαυτού του. Προσπάθησε πολλές φορές να ξεφύγει από αυτό, να δραπετεύσει από το σπίτι, να εγκαταλείψει τη ζωή που είχαν άλλοι προδιαγεγραμμένη για εκείνον.
O 24χρονος Γιώργος Γουρούβας μπορεί και μιλά πλέον ανοιχτά για τις θεραπείες μεταστροφής στις οποίες υπεβλήθη, την συναισθηματική πίεση, τις τάσεις φυγής, την βία που υπέστη.
Η ιστορία του όπως την αφηγήθηκε στο Reader:
«Γεννήθηκα στη Γεωργία. Στην Ελλάδα ήρθα με τη μητέρα μου όταν ήμουν 5 χρονών. Στην πρώτη δημοτικού, μου άρεσε ένα αγόρι. Συνέχεια τον τσιγκλούσα για να μου δώσει σημασία και τσακωνόμουν μαζί του για να μας βάζουν παρέα τιμωρία. Ήξερα τι συμβαίνει μέσα μου, αλλά δεν ήξερα τι είναι. Έβλεπα γύρω μου ότι στα αγόρια αρέσουν τα κορίτσια, αλλά εγώ διέφερα. Δεν έπαιζα αγορίστικα παιχνίδια, έπαιζα με κούκλες μαζί με τα κορίτσια. Και οι δικοί μου είχαν παρατηρήσει ότι είχα πιο θηλυκή συμπεριφορά, ομιλία, φέρσιμο και μου έκαναν παρατηρήσεις. Είχα δεχτεί μπούλινγκ, κοροιδία, απομόνωση από τα παιδιά και είχα αλλάξει πέντε σχολεία.
Όταν ήμουν 12 ετών, αποφάσισα να πάω στη Γεωργία για να γνωρίσω τον πατέρα μου και να συνεχίσω εκεί το σχολείο. Ένα χρόνο αργότερα, όσο μεγάλωνα, μεγάλωνε και αυτό μέσα μου, οπότε κατάλαβα ότι είμαι ομοφιλόφιλος. Δεν ήξερα άλλα άτομα σαν εμένα, παρά μόνο στην τηλεόραση, που παρουσιάζονταν σαν καρικατούρα.
Ένα χρόνο αργότερα, αποφάσισα να πω στη μητέρα μου ότι είμαι ομοφιλόφιλος. Το είπα τηλεφωνικά, δεν μπορούσα να ανοίξω ούτε καν την κάμερα για να την αντικρίσω. Φοβόμουν την αντίδρασή της, δεν ήθελα να δω τα μάτια της να είναι θυμωμένα, στεναχωρημένα, δεν είχα τα κότσια. Μόλις της το είπα, άκουσα ένα: "Τι; Δεν υπάρχει περίπτωση το παιδί μου να είναι ομοφιλόφιλο".
Αμέσως επικοινώνησε με τον πατέρα μου και αποφάσισαν να με πάνε στο νοσοκομείο. Πέρασα από ενδοκρινολόγο, ψυχολόγο, ανδρολόγο, σεξολόγο και μου πήραν αίμα για να δουν τις ορμονολογικές μου.
Η πρώτη γιατρός ήταν γυναίκα. Με ρώτησε γιατί με πήγαν εκεί οι γονείς μου. Της απάντησα ότι είμαι ομοφιλόφιλος και από το δημοτικό άρχισαν να μου αρέσουν τα αγόρια. Από το προηγούμενο βράδυ είχα κάνει διάλογο με τον εαυτό μου και είχα προετοιμαστεί για το τι θα πω. Εκείνη μου είπε ότι "μπορώ να θεραπευτώ", ότι θα δει τις ορμόνες και τη συμπεριφορά μου και θα με παραπέμψει σε άλλους γιατρούς. Στη Γεωργία η κοινωνία είναι ακόμα πολύ οπισθοδρομική. Προσπαθούσαν να με πείσουν ότι περνάω μια φάση.
Όταν πήγα σε σεξολόγο, ντρεπόμουν αφάνταστα. Ήταν ένας άντρας 35 χρονών, και η πρώτη του ερώτηση ήταν εάν έχω πάει ποτέ με αγόρι. Μετά με ρώτησε εάν θα έβαζα φούστα και κραγιόν και εγώ του εξήγησα πως δεν είμαι διεμφυλικό άτομο, είμαι άντρας που απλά μου αρέσουν τα αγόρια. Ως σεξολόγος, ήξερε περισσότερα πράγματα από άλλους γιατρούς σε αυτό το κομμάτι, οπότε στο τέλος μου είπε πως δεν πρόκειται να αλλάξω. Ήταν ο μόνος γιατρός που με κατάλαβε. Το δέχτηκε ότι έτσι είναι.
Μετά με παρέπεμψαν σε ανδρολόγο, όπου ήταν η πιο άβολη εξέταση. Στην αρχή μου είπε να κατεβάσω το παντελόνι μου για να δει εάν έχω στύση. Με ρωτούσε εάν λειτουργώ σαν άντρας, αν μου αρέσουν τα κορίτσια εγκεφαλικά. Του εξήγησα ότι μόνο τα αγόρια με εξιτάρουν. Προσπαθούσε να με παροτρύνει να δοκιμάσω να έχω επαφή με κάποιο κορίτσι, όμως του εξήγησα ότι ακόμα και όπλο να κρατά κάποιος στο κεφάλι μου, δεν μπορώ. Ναι, μπορεί να θαυμάζω και να αγαπάω τις γυναίκες, αλλά δεν μπορώ να τις δω σεξουαλικά.
«Το βασανιστήριο συνεχίστηκε με ορμονολογικές εξετάσεις. Και μέσα σε όλα αυτά, οι γονείς μου με είχαν πάει ακόμα και σε υπνωτιστή, ο οποίος μου έκανε υπνοθεραπεία και εγώ μιλούσα μεταξύ ύνου και ξύπνιου. Προφανώς πέρασα και από πολλούς ψυχολόγους και ψυχιάτρους και όλα αυτά συνεχίζονταν για ένα χρόνο.
Όπου και να πήγαινα όμως, πήγαινα με συνοδεία τους γονείς μου γιατί δεν με εμπιστεύονταν. Μια φορά πήγα μόνος μου. Εκείνη την ημέρα χιόνιζε στην Τυφλίδα, έκανε πολύ κρύο. Στο γυρισμό από το νοσοκομείο, πήρα το λεωφορείο με σκοπό να πάω στην πιάτσα να βρω τρανς γυναίκες. Με το παιδικό μου μυαλό, αισθανόμουν πως ίσως εκείνες με ακούσουν, επειδή μπορεί να έχουν παρόμοια βιώματα με μένα.
Κατέβηκα σε μία στάση και ξεκίνησα να περπατάω. Είχα μελανιάσει από το κρύο, αλλά δεν το έβαζα κάτω. Το χιόνι είχε κλείσει όλο το δρόμο και δεν έβλεπα τίποτα, απλά περπατούσα για ώρες. Είχα τάσης φυγής από το σπίτι και από όλη αυτή την κατάσταση. Εκείνες έβγαιναν τα μεσάνυχτα, οπότε δεν τις βρήκα και, επειδή είχα παγώσει, γύρισα πίσω.
Εκείνη την ώρα ήταν στο σπίτι η μητριά μου και τα δύο ετεροθαλή αδέρφια μου. Όταν είδα τον πατέρα μου, ήταν πολύ θυμωμένος γιατί νόμιζα ότι τις ώρες που έλειπα ήμουν με κάποιο αγόρι. Με τράβηξε στο δωμάτιό μου, με χτύπησε και με έσυρε κάτω. Τα αδέρφια μου και η μητριά μου δεν ήρθαν καν να με βοηθήσουν και δεν τον περότρυναν να σταματήσει».
«Μετά από ένα χρόνο γύρισα Ελλάδα και έζησα στη Λευκάδα όπου δούλευε η μητέρα μου. Οι εντάσεις ήταν συνεχείς μεταξύ μας γιατί απλά δεν μπορούσε να δεχτεί αυτό που είμαι. Όταν μετακομίσαμε στην Αθήνα, ήμουν 18 χρονών. Τότε για πρώτη φορά γνώρισα άτομα σαν εμένα, είδα πως είναι κανονικοί άνθρωποι με χαρές, προβλήματα, με νορμάλ καθημερινότητα. Άρχισα να δικτυώνομαι, να βγαίνω, να περνάω καλά.
Εκείνα τα χριστούγεννα, τα πέρασα στο αστυνομικό τμήμα. Τσακωθήκαμε με τη μάνα μου, έφυγα από το σπίτι και δεν είχα που να πάω. Έτσι κατευθύνθηκα στο τμήμα -που ήταν δίπλα από το σπίτι- και τους είπα ότι δεν έχω πού να κοιμηθώ. Από εκεί με πήγαν στη ΓΑΔΑ και με κράτησαν σε ένα ανοιχτό κελί να διανυκτερεύσω. Παράλληλα, κάλεσαν τη μητέρα μου να έρθει και τη ρώτησαν τι συνέβη. Εκείνη δεν είπε προφανώς την αλήθεια, αλλά ότι έφυγα χωρίς λόγο από το σπίτι.
Όταν ήμουν 19 βίωσα την πιο τραυματική στιγμή της ζωής μου. Ήμουν σε ένα κλαμπ με κάτι φίλους και επειδή είχα χαλάσει όλα τα λεφτά μου σε ποτά, πήρα λεωφορείο από το Γκάζι για να πάω σπίτι. Βγαίνοντας από το κλαμπ, είδα δύο άτομα. Θυμάμαι ακόμα το ύψος τους, τι φορούσαν, τα πάντα.
Όταν έφτασα Θησείο, συνειδητοποίησα ότι με ακολουθούσαν. Σε κάποια φάση, από τον φόβο μου άρχισα να περπατάω γρηγορότερα. Ένιωσα μια σπρωξιά πίσω από την πλάτη μου, με έριξαν κάτω και ο ένας με έπιασε από το λαιμό και προσπαθούσε να με ακινητοποιήσει. Ήταν 6 το χάραμα. Προσπαθούσα να φωνάξω μήπως με ακούσει κάποιος, δεν ήθελα να πεθάνω έτσι. Βρήκα τη δύναμη και κατάφερα να σηκωθώ. Άρχισα να τρέχω και εκείνοι ξεκίνησαν να γελάνε».
«Πήγα στο πρώτο καφέ που άνοιγε και ζήτησα βοήθεια. Ο υπάλληλος μου προσέφερε ένα ποτήρι νερό. Μετά μπήκα στο μετρό. Δεν μου μίλησε κανένας, δεν με ρώτησε κανείς τι μου συμβαίνει. Ήμουν με εκδορές, με ρούχα σκισμένα, μέσα στα χώματα. Όταν βγήκα από το μετρό και μπήκα σπίτι μου, κατέρρευσα. Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη και ξέσπασα σε λυγμούς.
Πλέον, μετά από όλα όσα έζησα, η σχέση μου με τη μητέρα μου είναι πολύ καλή. Κάποια στιγμή το αποδέχτηκε. Μου είπε ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι, είμαι αυτό που είμαι και δεν θα αλλάξω. Απλά με συμβούλευσε να προσέχω. Μέσα μου δεν την έχω δικαιολογήσει όμως. Γιατί μπορεί να είμαι το παιδί της, αλλά αν αγαπάς ένα παιδί οφείλεις να το βοηθήσεις. Εγώ δεν είμαι ούτε άρρωστος, ούτε έχω κάποιο θέμα, απλά είμαι ομοφιλόφιλος.
Αν μπορούσα να πω κάτι σε ένα παιδί που μπορεί να βιώνει παρόμοιες καταστάσεις, θα του έλεγα να μην εκτεθεί στους γονείς του πολύ νωρίς, ειδικά αν είναι σε μικρή ηλικία, γιατί μπορεί να χάσει ακόμα και τη στέγη του. Καλύτερα να τελειώσει το σχολείο, να έχει κάποια εφόδια, και όταν σταθεί στα πόδια του οικονομικά, τότε άμα θέλει να το επικοινωνήσει. Και να μη φοβάται. Και εγώ φοβόμουν, αλλά όλα αυτά είναι προσωρινά και μας κάνουν πιο δυνατούς ανθρώπους. Είμαι πολύ καλά με τον εαυτό μου, όταν βγαίνεις από ένα τέτοιο πλαίσιο, απελευθερώνεσαι και είναι ωραίο συναίσθημα. Είμαι ελεύθερος άνθρωπος πλέον».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
