«Προσοχή στο κενό μεταξύ συρμού και αποθάθρας». Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις ακούσει τη συγκεκριμένη προειδοποίηση από τα μεγάφωνα εάν χρησιμοποιείς το μετρό ή τον ηλεκτρικό σιδηρόδρομο της Αθήνας. Έχει τύχει, όμως, ποτέ να πέσεις στο κενό μεταξύ αυτών; Κατά πάσα πιθανότητα, όχι. Κι όμως, γίνεται. Και το γράφω με πλήρη επίγνωση. Γιατί; Γιατί ήμουν εγώ που έπεσα.
Η ιστορία είναι κάπως τραγελαφική. Βρίσκομαι στον σταθμό του ηλεκτρικού στο Μοναστηράκι και περιμένω υπομονετικά για να περάσουν τα λεπτά και να έρθει ο επόμενος σύρμος. Οι αποβάθρες είναι γεμάτες με κόσμο. Ίσα ίσα που μπορώ να κάνω ένα βήμα. Το τρένο φτάνει. Μπαίνω στο βαγόνι μου και όσο προσπαθώ να πάρω καλύτερη θέση, το πόδι μου πέφτει στο κενό.
Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα δεν θυμάμαι και πολλά. Το αριστερό μου πόδι φεύγει προς τις ράγες αλλά το υπόλοιπο σώμα μου προσγειώνεται στο τσιμέντο. Εκεί που γράφει «Προσοχή στο κενό». Ένας κύριος που ποτέ δεν πρόλαβα να τον δω και να τον ευχαριστήσω με σηκώνει και κάπως έτσι, ελαφρώς τραυματισμένος, καταφέρνω να μπω στο τρένο, το οποίο ευτυχώς δεν είχε ξεκινήσει ακόμη.
Αφού περνάει το πρώτο σοκ - το οποίο, κάπου εδώ θέλω να αναφέρω ότι δεν ήταν μόνο δικό μου αλλά και των υπόλοιπων επιβατών του συρμού - αναρωτιέμαι: Πόσο πιθανό είναι αυτό που μόλις μου συνέβη να έγινε για πρώτη φορά και πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το κενό για κάποιον άνθρωπο που είτε ήταν απρόσεκτος σαν εμένα, είτε απλά ζαλίστηκε και έχασε την ισορροπία του;
Το ατύχημα με το εξάχρονο κορίτσι που παραλίγο να καταλήξει σε τραγωδία
Έτσι, λοιπόν, μια μέρα αργότερα αποφάσισα να επιστρέψω στον «τόπο του εγκλήματος». Το πρώτο που παρατηρώ ιδίοις όμμασι είναι ότι το κενό είναι πραγματικά μεγάλο. Τόσο μεγάλο που χωράει ακόμη και άνθρωπος. Πηγαίνουμε πίσω στον Ιούλιο του 2022. Είναι περίπου 23:30 όταν μια μητέρα κατεβαίνει στις αποβάθρες με τα δύο παιδιά της, ετών 5 και 6,5 ετών.
Κατά την είσοδο στο βαγόνι, λοιπόν, η μεγαλύτερη κόρη γλιστράει και φεύγει στο κενό. Οι επιβάτες θορυβούνται και ένας νεαρός καταφέρνει να την απεγκλωβίζει. Το κορίτσι δεν τραυματίζεται απλά από την τριβή, αλλά όπως καταγγέλει η μητέρα, παθαίνει ηλεκτροπληξία.
«Όταν πήρα στα χέρια μου το παιδί φώναζα ότι χτυπήθηκε από ρεύμα και μου έλεγαν ότι δεν υπάρχει περίπτωση, επειδή δεν υπάρχει ρεύμα σε αυτό το σημείο. Τελικά, αυτό που έχει συμπεράνει και ο γιατρός είναι ότι πρόκειται για κάποια εγκαύματα τριβής, αλλά και από ηλεκτροπληξία. Το παιδί εκεί κάτι έπιασε και έπαθε ηλεκτροπληξία» αναφέρει η ίδια σε δηλώσεις της ύστερα.
Δύο χρόνια αργότερα, αυτό το «κατασκευαστικό λάθος», όπως το έχουν χαρακτηρίσει ακόμη και εργαζόμενοι στον ΗΣΑΠ, είναι ακόμη εκεί. Μιλώντας με ανθρώπους της ασφάλειας του σταθμού, μου αναφέρουν ότι έχουν συμβεί αρκετά ανάλογα περιστατικά τόσο με παιδιά αλλά και ηλικιωμένους.
Ο κίνδυνος, μάλιστα, γίνεται ακόμη μεγαλύτερος εξαιτίας των μεγάλων καθυστερήσεων που παρατηρούνται όλο και πιο έντονα το τελευταίο διάστημα. Χαρακτηριστικό είναι ότι τη μέρα που βρέθηκα εκεί για την αυτοψία, ο πίνακας ανακοινώσεων των δρομολογίων έγραφε 15 λεπτά αναμονή για τον επόμενο συρμό.
Το «Mind the Gap» και η μελέτη για τους τραυματισμούς κατά την είσοδο στον συρμό
Για ποιο λόγο, όμως, υπάρχει αυτό το μεγάλο «κενό μεταξύ συρμού και αποβάθρας»; Σύμφωνα με τη ΣΤΑ.ΣΥ., το κενό οφείλεται στο καμπυλόγραμμο σχήμα της αποβάθρας και το οποίο «μειώθηκε στο μέγιστο δυνατό βαθμό κατά την ανακατασκευή του σταθμού το 2004». Σημειώνει επίσης ότι «το αυξημένο διάκενο είναι ένα "αναγκαστικό" φαινόμενο που απαντάται σε αποβάθρες σταθμών με μεγάλη καμπυλότητα και συχνότερα σε παλαιότερα ευρωπαϊκά δίκτυα Μετρό (Λονδίνο, Βερολίνο)».
Στη Μεγάλη Βρετανία, μάλιστα, έχουν γίνει μια σειρά από μελετούν τα ατυχήματα και τους τραυματισμούς από πτώσεις στους σιδηροδρομικούς σταθμούς. Μία από τις πιο ενδελεχείς ήταν εκείνη που δημοσιεύτηκε στη National Library of Medicine το 2018, που ανέλυσε όλα τα δεδομένα από τους ασθενείς που μεταφέρθηκαν στο Royal London Hospital Major Trauma Centre για αυτόν ακριβώς τον λόγο για 11 χρόνια. Η έκθεση έφερε τον τίτλο: Mind the gap: 11 years of train-related injuries at the Royal London Hospital Major Trauma Centre.
Σύμφωνα, λοιπόν, με τα αποτελέσματα της έρευνας διαπιστώνεται ότι ο αριθμός των τραυματισμένων φτάνει τους 127. Οι περισσότεροι διακομίστηκαν στο νοσοκομείο με τραύματα στα πόδια και μερικοί με πιο σοβαρά στο κεφάλι.
Εγώ έφυγα μονο με ένα μικρό γδάρσιμο. Ίσως, όμως, ήμουν απλά τυχερός. Γιατί δεν μπορώ να σκεφτώ πόσο λάθος θα μπορούσε να πάει εάν στη θέση μου ήταν ξανά κάποιο παιδί ή ηλικιωμένος. Ούτε θέλω να το βάλω στο μυαλό μου.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
