Η 11η Σεπτεμβρίου παραμένει μία από τις πιο φρικτές μέρες της αμερικανικής ιστορίας. Σε ζωντανή μετάδοση παρακολουθήσαμε μια τρομοκρατική ενέργεια που όμοιά της δεν είχε υπάρξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Χιλιάδες ανθρώπινες ιστορίες ξέφυγαν από το βαρύ πέπλο της τραγωδίας και έφτασαν στο σήμερα. Ίσως η πιο ξεχασμένη από αυτές, αφορά ένα εστιατόριο που βρισκόταν στην κορυφή του ενός εκ των δύο κτιρίων.
Παράθυρο στον κόσμο
Το εστιατόριο ξεκίνησε να λειτουργεί στον τελευταίο όροφο του βόρειου πύργου στις 19 Απριλίου του 1976. Η εμπειρία που παρείχε στους πελάτες του ήταν προφανώς μοναδική. Η θέα της πόλης από το ψηλότερο σημείο έκοβε την ανάσα. Όσοι βρέθηκαν στο εστιατόριο έχουν να θυμούνται τόσο την εξυπηρέτηση όσο και την ευγένεια του προσωπικού.
Διαβάστε ακόμη: 11η Σεπτεμβρίου: Τι απέγιναν τα παιδιά που εκτέθηκαν στο τοξικό νέφος - Η μελέτη για την υγεία τους
Τα πράγματα το 1976 όμως δεν ήταν τόσο ρόδινα. Η κατασκευή των δύο πύργων είχε προκαλέσει αντιδράσεις και διαμαρτυρίες. Οι κάτοικοι των γύρω περιοχών δεν ήταν τόσο δεκτικοί στο να αποδεχθούν δύο τεράστια κτίρια που θα άλλαζαν τον χαρακτήρα της πόλης. Ο δήμος της Νέας Υόρκης, παράλληλα, αντιμετώπιζε σοβαρά οικονομικά προβλήματα και η ανέγερση των πύργων φαινόταν σε πολλούς μια πολυτέλεια που πολύ απλά δεν χρειαζόταν. Η ίδια η πόλη είχε να αντιμετωπίσει ιδιαίτερα κοινωνικά ζητήματα στις γειτονιές της και δεν ήταν φιλική προς τους τουρίστες.
Οι δημιουργοί του εστιατορίου σκέφτηκαν πως χτίζουν από το μηδέν οπότε δεν υπάρχει σωστό ή λάθος. Στα εγκαίνια, οι κάτοικοι της πόλης άφησαν πίσω τους τα παράπονα και αγκάλιασαν αυτή την προσπάθεια. Τόσο πολύ που φεύγοντας πήραν μαζί ως...σουβενίρ σερβίτσια και πιάτα που ήταν ζωγραφισμένα με μοτίβα του ουρανού. Οι celebrities άρχισαν να συρρέουν και τα επόμενα χρόνια το εστιατόριο έγινε ένας από τους κορυφαίους γαστρονομικούς και τουριστικούς προορισμούς.
Ένα εστιατόριο με εργαζόμενους μετανάστες
Καθώς τα χρόνια πέρασαν, η πόλη άλλαξε φτάνοντας τη δεκαετία του '90. Η Νέα Υόρκη δεν ήταν πλέον η πόλη με τις σκοτεινές γειτονιές που οι τουρίστες φοβόντουσαν να πλησιάσουν και οι ντόπιοι απέφευγαν. Οι Δίδυμοι Πύργοι ήταν το σήμα κατατεθέν αυτής της μητρόπολης του κόσμου, ένα αμάλγαμα φτιαγμένο από κατοίκους και μετανάστες που πήγαιναν να ζήσουν το λεγόμενο «αμερικανικό όνειρο».
Στο εστιατόριο του 107ου ορόφου, ήταν αρκετοί εκείνοι που είχαν έρθει από διάφορες χώρες του κόσμου, όχι για το όνειρο, αλλά για να επιβιώσουν και να φτιάξουν τη ζωή τους. Ένα σημαντικό ποσοστό των εργαζομένων του «Windows on the World» ήταν μετανάστες. Η δουλειά δεν ήταν εύκολη. Σχεδόν 6 ώρες ορθοστασίας (κυρίως για τους σερβιτόρους), συχνή επαφή με celebrities που έπρεπε να τους φροντίζουν σαν θεούς, σβελτάδα και γρήγορους ρυθμούς.
Οι εργαζόμενοι ήταν σαν μια οικογένεια, στήριζαν ο ένας τον άλλον. Συχνά έλεγαν μεταξύ τους με μια δόση ειρωνείας: «Η Αμερική είναι μια όμορφη χώρα», προσπαθώντας να απαλύνουν την κούρασή τους. Αρκετοί είχαν έρθει από το Εκουαδόρ, τη Γκάνα, το Μεξικό, την Πολωνία, το Μπαγκλαντές. Μερικοί χωρίς να έχουν χαρτιά ή πράσινη κάρτα. Έμεναν μακριά από το φανταχτερό Μανχάταν, στις απομακρυσμένες γειτονιές της πόλης, μακριά από τα μάτια του κράτους. Έβγαζαν τα προς το ζην κυρίως με τα φιλοδωρήματα. Δεν ήταν η ιδανική δουλειά, αλλά ήταν το καλύτερο που μπορούσαν να βρουν.
Ώσπου, ένα ηλιόλουστο πρωινό του Σεπτεμβρίου ενώ το σέρβις είχε ξεκινήσει, όλα άλλαξαν ξαφνικά και βίαια.
Ψάχνοντας τη δικαίωση
Καθώς το αεροπλάνο στον βόρειο πύργο χτύπησε τους ορόφους κάτω από το εστιατόριο, όλες οι έξοδοι κινδύνου ισοπεδώθηκαν. 79 εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους μόλις ο πύργος κατέρρευσε στις 10:28 το πρωί της 11ης Σεπτεμβρίου 2001. Οι συνάδελφοί τους πήγαν την επόμενη μέρα στα νεκροτομεία της πόλης για να μάθουν ποιοι είναι αυτοί που χάθηκαν. Ο Σέκου Σίμπι είχε έρθει από την Ακτή Ελεφαντοστού για να δουλέψει στο εστιατόριο. Ένας συνάδελφός του, ο Μοϊσές Ρίβας, είχε ζητήσει να ανταλλάξουν βάρδιες και ο Σέκου αντί να δουλεύει το πρωί, κοιμόταν ήσυχος στο σπίτι του.
Από τότε, κουβαλάει το βάρος των ενοχών. «Θα ζω για πάντα με αυτό, για την υπόλοιπη ζωή μου» είπε στο CNN. Οι δυσκολίες ξεκίνησαν μετά την πτώση των πύργων. Η πόλη μετρούσε τις πληγές της και έπρεπε να βρει 1,2 δισεκατομμύρια για τις ζημιές. Η οικονομική κρίση του 2008 έκανε ακόμη πιο δύσκολη τη ζωή εκείνων που έμειναν χωρίς δουλειά.
Το αμερικανικό κράτος ξεκίνησε να παρέχει επιδόματα αλλά για εκείνους που δεν είχαν χαρτιά η πρόσβαση ήταν αδύνατη. Ουσιαστικά, η μόνη στήριξη που γνώρισαν ήταν από τους συναδέλφους τους. Το ταμείο στήριξης που δημιουργήθηκε είχε κάνει ξεκάθαρο πως η βοήθεια θα δίνεται σε όλους ανεξαρτήτως του αν βρίσκονται νόμιμα στη χώρα ή όχι. Υπήρχε όμως ο φόβος. Υπήρχε η ισλαμοφοβία και η ξενοφοβία που σάρωσε την κοινωνία μετά την επίθεση. Οι άνθρωποι που ουσιαστικά είχαν ανάγκη βοήθειας, φοβόντουσαν να δηλώσουν σε μια υπηρεσία του αμερικανικού κράτους ότι ήταν μετανάστες.
Εκτός αυτού, υπήρχαν τα σοβαρά εμπόδια της γραφειοκρατίας. 25 χρόνια μετά την επίθεση, η Αμερική δεν είναι η ίδια χώρα που ήταν πριν πέσουν οι Δίδυμοι Πύργοι. Μαζί με τα θύματα, υπάρχουν και τα φαντάσματα των ζωντανών που ψάχνουν ακόμη τη δικαίωση, σε μια κοινωνία που τιμάει τους νεκρούς ενώ αδιαφορεί για τους ζωντανούς.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
