Για να λειτουργήσει μία εύρυθμη κοινωνία υπάρχουν χιλιάδες ρόλοι. Κάποιοι από αυτούς τονίζονται, γίνονται αγάλματα σε κεντρικές πλατείες, δίνουν ονόματα σε δρόμους, δίνουν τίτλους και καλούς. Kάποιες άλλες μένουν στην αφάνεια και χάνονται μέσα στη ρουτίνα της καθημερινότητας.
Μερικοί από αυτούς είναι οι κοινωνικοί ρόλοι που αφορούν τη φροντίδα. Τη φροντίδα των μικρών παιδιών, των αρρώστων, των ηλικιωμένων. Τους ρόλους αυτούς της φροντίδας τους έχουν αναλάβει στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων γυναίκες. Είτε ως επαγγελματίες είτε ως σύζυγοι, μητέρες, συγγενείς.
Διαβάστε ακόμη: Η Μισέλ Μουτόν δείχνει το δρόμο για τη συμμετοχή των γυναικών στον μηχανοκίνητο αθλητισμό
Με αφορμή την Ημέρα της Γυναίκας, μιλήσαμε με τρεις γυναίκες οι οποίες έχουν αναλάβει τέτοιους κοινωνικούς ρόλους. Η Γκρέις που είναι μετανάστρια από το Καμερούν, η κυρία Άννα που δουλεύει χρόνια ως αποκλειστική νοσοκόμα και της Τζίνας που είναι μητέρα σε μονογονεϊκή οικογένεια.
Η ιστορία της Γκρέις από το Καμερούν
Όταν μάζεψε τα πράγματά της και εγκατέλειψε το Καμερούν, ήταν μόλις 27 χρονών. Μαζί με τον άντρα και τα τρία της παιδιά, μετανάστευσε στην Ελλάδα για να βρει καλύτερες συνθήκες. Εκεί ήταν δικηγόρος, όμως, ερχόμενη εδώ, λόγω γλώσσας και αντικειμενικών δυσκολιών, αναγκάστηκε να εργαστεί ως οικιακή βοηθός για να επιβιώσει.
«Από όταν γεννηθήκαμε μέχρι που κάναμε παιδιά, δεν είχαμε μάθει τι σημαίνει άνεση. Εγώ παρά τις αντιξοότητες κατάφερα να πάω στο σχολείο και από εκεί να πάρω τα εφόδια ώστε να συνεχίσω τις σπουδές μου ως δικηγόρος. Οι γονείς μου ήταν αγράμματοι, όμως εγώ πάντα ήθελα να είμαι ανεξάρτητη και να μην έχω ανάγκη κανέναν».
«Το πρώτο σπίτι που βρήκαμε ήταν στην πλατεία Βικτωρίας, ένα υπόγειο 30 τ.μ. που μύριζε μούχλα, όμως ήταν το μοναδικό που μπορέσαμε να νοικιάσουμε τότε. Αμέσως έψαξα μέσω διαφόρων οργανώσεων και ΜΚΟ να δω τι μπορώ να κάνω και, κάπως έτσι, με βοήθησαν να βρω την πρώτη μου δουλειά ως οικιακή βοηθός. Δεν γνώριζα - ούτε γνωρίζω τη γλώσσα μέχρι σήμερα-, οπότε είναι πολύ δύσκολο να βρω κάτι στο δικό μου τομέα».
«Στην αρχή πήγαινα σε σπίτια στα Βόρεια Προάστια, από Κηφισιά μέχρι Εκάλη και Διόνυσο, αφού έπαιρνα ηλεκτρικό και ένα με δύο λεωφορεία καθημερινά. Η αντιμετώπιση από τις “κυρίες” ήταν εξαρχής απαράδεκτη και αγενής. Επειδή έχω αυτό το χρώμα, μου φέρονταν λες και είμαι κατώτερη, λες και είμαι σκουπίδι ή κλέφτρα. Με έβλεπαν με καχυποψία και ρατσισμό».
«Πολλές με παρακολουθούσαν την ώρα που καθάριζα, μη τυχόν και πάρω τίποτα από τα σπίτια τους. Είναι άδικο να σε βλέπουν έτσι μόνο και μόνο επειδή έχεις άλλο χρώμα, άλλη θρησκεία, ή κάτι διαφορετικό. Ήταν σαν να με σιχαίνονται, εγώ έτσι ένιωθα. Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα».
«Μια φορά καθάριζα σε ένα σπίτι και η κόρη της κυρίας αυτής είχε χάσει κάτι σκουλαρίκια χρυσά. Χωρίς στοιχεία, με κατηγόρησε πως εγώ τα είχα κλέψει και με έδιωξε άρον -άρον από το σπίτι γιατί θα καλούσε την αστυνομία. Έφυγα και μία εβδομάδα μετά, με πήρε τηλέφωνο να μου ζητήσει συγγνώμη γιατί τα βρήκαν κάπου μέσα στο σπίτι. Προφανώς δεν πάτησα ποτέ ξανά το πόδι μου εκεί».
«Επίσης, μου έχει συμβεί να πάω σε ένα σπίτι στο Μαρούσι μέσω της εταιρείας, όπου ο άντρας ήταν φασίστας. Μόλις μπήκα μέσα, άρχισε να με ρωτάει επιθετικά πράγματα για την καταγωγή μου και να μου λέει πως 'έχουμε γεμίσει ξένους που δε σέβονται τίποτα'. Τότε γινόντουσαν συνέχεια επιθέσεις και από την επαφή που είχα αποκτήσει με άλλες γυναίκες μέσω της ΜΚΟ, οι περισσότερες είχαν αντιμετωπίσει παρόμοια περιστατικά».
«Ο άντρας μου εργάζεται ως μάγειρας και έχει δουλέψει ανά διαστήματα σεζόν σε διάφορα τουριστικά νησιά, μεταξύ των οποίων η Ίος. Στην Αθήνα πιάνει δουλειές όπου βρει, όμως προτιμά τη σεζόν γιατί οι μισθοί είναι λίγο καλύτεροι».
«Οι ζωές των μεταναστών δεν είναι εύκολες. Πρέπει να παλέψουμε πραγματικά να αποδείξουμε ότι δε θέλουμε να βλάψουμε κανέναν, κάνουμε και εμείς δουλειές όπως όλοι και προσπαθούμε».
Διαβάστε ακόμη: «Δεν είμαι μοντέλο του Only Fans, είμαι ποιήτρια με Only Fans»
«Σε κάθε δουλειά, είτε θα μας πληρώνουν ελάχιστα, είτε θα μας φέρονται άσχημα. Τουλάχιστον με την εταιρεία καθαριότητας, αν δουλέψω πολλές ώρες, θα βγει ένας σχετικά καλός μισθός για να ζήσω».
«Σίγουρα όταν πάω να δω τον άντρα μου στο νησί που δουλεύει σεζόν και κάνω λίγες διακοπές σε αυτό το μέρος, είναι το καλύτερο συναίσθημα. Και θα πω και τους ευγενικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει, που μου θυμίζουν τους ανθρώπους στην πατρίδα μου. Υπάρχουν και αυτοί που μας φέρονται καλά και μας βοηθούν».
«Για παράδειγμα, ένα νέο ζευγάρι που ζει στην πολυκατοικία μας στο διπλανό διαμέρισμα, μας έχει βοηθήσει τόσο πολύ με τα γραφειοκρατικά ζητήματα, όσο κανένας. Έχουμε γίνει φίλοι και τους καλώ συχνά για φαγητό σπίτι. Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι και αυτοί είναι που μας κρατούν εδώ».
Η ιστορία της κ. Άννας από την Κάλυμνο
Η κ. Άννα έχει αφιερώσει τη ζωή της από τα 16 της χρόνια στη φροντίδα των αρρώστων. Ξεκίνησε από την Κάλυμνο και μετά δούλεψε σε πολλά νοσοκομεία της Αθήνας. Οι αποκλειστικές νοσοκόμες είναι όσο απαραίτητοι είναι οι γιατροί και οι νοσοκόμες και πολλές φορές ο ρόλος τους υποτιμάται. Στη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι γυναίκες.
«Είναι πολύ ψυχοφθόρο και δύσκολο επάγγελμα. Ήμουν νοσηλεύτρια, οι πρακτικές νοσοκόμες όπως μας έλεγαν κάποτε. Ξεκίνησα στα 16 μου στην Κάλυμνο. Δούλεψα περίπου δύο χρόνια και παντρεύτηκα μικρή. Από τη στιγμή που έκανα τα παιδιά μου δεν μπορούσα να κάνω αυτή τη δουλειά και να λείπω τόσες πολλές ώρες από κοντά τους. Μετά, σε γηροκομείο 6 χρόνια και μετά ξεκίνησα ως αποκλειστική στο Ιατρικό, εκεί έμεινα περίπου 10 χρόνια. Τα υπόλοιπα χρόνια ώσπου να βγω στη σύνταξη δούλεψα και σε άλλα νοσοκομεία».
«Υπάρχουν λίγοι άντρες σε αυτή τη δουλειά. Ο άντρας δεν μπορεί να πάει σε γυναίκα να δουλέψει, μπορεί να πάει μόνο σε άντρα. Είναι άβολο ένας άντρας να πάει να πλύνει ας πούμε μία γυναίκα».
«Μου αρέσει πολύ να φροντίζω τους άλλους, δίνομαι ολοκληρωτικά. Υπάρχουν ασθενείς με καρκίνο, νέοι. Σε μία ασθενή μου, 55 ετών Γερμανίδα, λιποθύμησα από τη στενοχώρια μου, την είχα αγαπήσει πολύ, έκλαιγα. Είναι ψυχοφθόρο επάγγελμα, αλλά ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει. Υπάρχουν συγγενείς ασθενών που λένε "σιγά, τι κάνει η αποκλειστική;". Μέχρι βρισιές ακούμε. Μερικοί θέλουν ακόμα και να σου βάλουν χέρι».
«Είναι δύσκολο και πρακτικά. Υπάρχουν ασθενείς που πρέπει να τους σηκώνεις, κάθε δύο ώρες, να τους γυρνάς μην ανοίξουν ή όταν έχουν κατακλίσεις μυρίζουν άσχημα. Είχα ασθενείς που τους άφηναν τα παιδιά τους να πάνε διακοπές και τους έβρισκα σε ελεεινό χάλι. Και οι ίδιοι οι ασθενείς κάποιες φορές είναι ανήσυχοι. Αναγκάζεσαι να τους δέσεις για να μην σου τραβάνε το φλεβοκαθετήρα ή το σωληνάκι από τη μύτη»
«Έχεις να αντιμετωπίσεις το ξενύχτι, στο Ιατρικό αν τυχόν σε έπαιρνε ο ύπνος και σε έπιαναν σου έπαιρναν το αποκλειστικό. Έπειτα έχεις να διαχειριστείς και τους συγγενείς οι οποίοι κάποιες φορές είναι αχάριστοι. Κάποια στιγμή είχα περιστατικό με ψυχιατρικό πρόβλημα. Δύο φορές μου έριξε σφαλιάρα. Αλλά δεν έκανα τίποτα. Μου έχει τύχει ετοιμοθάνατος να μου κάνει ανήθικες προτάσεις. Όταν το είπα στην κόρη του δεν το πίστευε».
Η ιστορία της Τζίνας από την Αθήνα
Η Τζίνα είναι μία γυναίκα που ζει χωρισμένη από τον άντρα της τα τελευταία 7 χρόνια. Δουλεύει ως αισθητικός και μεγαλώνει τον γιο της δουλεύοντας παράλληλα ως αισθητικός προκειμένου να καταφέρει να του εξασφαλίσει τα προς το ζην. Η ίδια περιγράφει τη ζωή της ως videogame που κάθε πρωί ξεκινάει από άλλη πίστα.
«Πρέπει να τα κάνεις όλα μόνη σου. Ένα παιδί έχει και δραστηριότητες. Η μητέρα συνήθως δουλεύει για να συντηρήσει όλη την κατάσταση, οπότε εγώ πρέπει να συντηρώ την κατάσταση σπίτι, να πηγαίνω το παιδί στο σχολείο, να προκαθορίζω το χρόνο που πρέπει να σχολάσω για να έχω φτάσει να πάω να τον πάρω. Δεν μπορεί πάντα ο μπαμπάς του. Εγώ πηγαίνω 4 στις 5 φορές.
Είμαι αισθητικός οπότε έχω και δικά μου ραντεβού. Πρέπει να συνδυάσω τα ραντεβού μου με τις δραστηριότητες του παιδιού. Δηλαδή μπορεί να έχω αφήσει το παιδί στο ωδείο και μέχρι να πάω να το πάρω να πρέπει να δουλέψω.
Αυτό είναι κουραστικό γιατί γίνεται κάθε μέρα. Στα κενά μου επίσης πρέπει να μαγειρέψω και για την επόμενη μέρα ή να πάω σούπερ μάρκετ. Πολλές φορές ξεχνάω, δεν συγκρατεί ο εγκέφαλος τα πράγματα όπως πριν.
«Ελεύθερος χρόνος δεν υπάρχει άπλετος. Εγώ φέτος δεν προλαβαίνω να κάνω γυμναστική. Τις ημέρες που πάει στο μπαμπά του έχω κάποιες ελεύθερες ώρες να καθαρίσω το σπίτι ή να δω φίλους, θα το συντονίσω κάπως.
Αλλά υπάρχουν και Σαββατοκύριακα που ο μικρός μπορεί να είναι καλεσμένος σε κάποιο παιδικό πάρτυ μαζί με εμένα. Οπότε και πάλι είναι χρόνος με το παιδί. Δεν είναι δικός μου προσωπικός χρόνος. Εγώ δεν μπορώ να βάλω εύκολα πρόγραμμα στην καθημερινότητά μου».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
