Λοιπόν, έχουμε αυτό το υπέροχο κορίτσι (γυναίκα πλέον, αλλά στα μάτια μου πάντα θα είναι το πιο όμορφο κορίτσι που υπάρχει) που ακούει στο όνομα Emma Watson. Τη γνωρίσαμε ως μικρή, χαρισματική κι έξυπνη μάγισσα Ερμιόνη Γκρέιντζερ το 2001 και την αγαπήσαμε σε αυτόν τον ρόλο μέχρι το 2011. Θα είναι συνδεδεμένη για πάντα με αυτόν τον χαρακτήρα-σύμβολο, που επηρέασε γενιές ολόκληρες. Αυτό από μόνο του της εξασφαλίζει μια θέση αιώνιας αγάπης στις καρδιές των Millennials.
Η Emma Watson όλα αυτά τα χρόνια μεγάλωσε στην ουσία ως παιδί-ηθοποιός μπροστά στα φώτα και στις κάμερες, καλούμενη από πολύ μικρή ηλικία να αντιμετωπίσει συνεχή κριτική, bullying, αλλά και τις τεράστιες προσδοκίες που συνόδευαν το φαινόμενο Harry Potter. Πίσω από την αστρόσκονη του μαγικού κόσμου, η ίδια πάλευε με την εξάντληση, την αδιακρισία των ΜΜΕ και τις δυσκολίες του να ενηλικιώνεσαι (ή και όχι) εις επήκοον όλων, υπό το βλέμματα όλου του κόσμου.
Τα πρώτα χρόνια μετά το τέλος του franchise, δηλαδή κατά προσέγγιση το διάστημα 2011-2014, ήταν για την Watson μια κάπως μεταβατική περίοδος, όπου η ίδια θέλησε να απομακρυνθεί λίγο από τον ίσκιο του ρόλου της και να βρει τον αληθινό εαυτό της. Να ενηλικιωθεί, βασικά, και να το δείξει σε όλους μας. Θυμόμαστε ότι είχε κόψει τα μαλλιά της κοντά και δοκιμαζόταν σε κάπως πιο «ώριμους» ρόλους (όπως, ας πούμε στο The Bling Ring, της Sofia Coppola) και γενικώς επιχειρούσε να χτίσει την εικόνα ενός δημοσίου προσώπου με καλλιτεχνικό εύρος, ωριμότητα και ισχυρή φωνή για τα κοινωνικοπολιτικά.
Επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο Brown για να ολοκληρώσει τις σπουδές της στην Αγγλική Λογοτεχνία, ενώ παράλληλα έγινε και πρέσβειρα καλής θέλησης του UN Women, του προγράμματος των Ηνωμένων Εθνών για την Ισότητα των Φύλων και την Ενδυνάμωση των Γυναικών, όπου μέσα από την καμπάνια #HeForShe, μας συστήθηκε ως νέα φωνή του φεμινισμού και της ισότητας των φύλων.
Αυτή η διαδρομή μέχρι σήμερα μοιάζει με μια αργή, ειλικρινή διαδικασία προσωπικής εξέλιξης. Μετά τον Potter, την είδαμε και σε κάποιες άλλες ταινίες, όπως στο “The Perks of Being a Wallflower”, στο “Noah” του Darren Aronofsky, μετά ως Bell στο “Beauty and the Beast” το 2017, αλλά και στο “Little Women”, της Greta Gerwig, to 2019. Αυτός έμελλε να είναι και ο τελευταίος της ρόλος. Αμέσως μετά και ξαφνιάζοντάς μας, αποφασίζει να κάνει μια απότομη παύση και να... αποσυρθεί.
Όλο αυτό το διάστημα μακριά από την υποκριτική, αναστοχάζεται, διαβάζει και προσπαθεί να ζήσει κάπως ως φυσιολογικός άνθρωπος. Μαζί με τον αδερφό της, Alex, ξεκινούν ένα brand τζιν από τον οικογενειακό τους αμπελώνα στο Παρίσι. Γράφεται σε ένα πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Πρόσφατα, έκανε μια σπάνια εμφάνιση στο podcast ψυχικής υγείας “On Purpose” του Jay Shetty. Μέσα από μια σχεδόν τρίωρη συνέντευξη που κυλάει σα νερό, την ακούς (με δυσκολία, βέβαια, γιατί η ομορφιά της δεν σε αφήνει) να συζητά σχεδόν για τα πάντα: για το εργασιακό burnout, για το γάμο, για την υποκριτική, για τα κοινωνικά στερεότυπα, τα δικαιώματα των trans και το παλαιστινιακό.
Και κάπως μέσα από αυτήν τη συνέντευξη, η 35χρονη σήμερα Emma Watson ξεδιπλώθηκε εντελώς. Παραδέχτηκε τις ατέλειές της. Ο τρόπος, με τον οποίο εκφράζεται συνολικά δίνει την εντύπωση μιας γυναίκας που έχει ωριμάσει αρκετά, που έχει κάνει την ψυχοθεραπεία της, που έχει αναθεωρήσει τη σχέση της με τη φήμη κι έχει επιλέξει συνειδητά να ζει με αλήθεια, αυτογνωσία και όρια, απελευθερωμένη από την ανάγκη του να «ικανοποιεί» τις προσδοκίες άλλων.
Το κορίτσι, που στα γυρίσματα για το “Beauty and the Beast” αρνήθηκε κατηγορηματικά να φορέσει κορσέ, θέλοντας ουσιαστικά να παρουσιάσει την Belle της ως μια ενεργή, ελεύθερη και δυναμική ηρωίδα κι όχι ως μια παθητική πριγκίπισσα που περιορίζεται μέσα σε ένα άκαμπτο, ασφυκτικό φόρεμα, σήμερα μιλά για την τιμώρησή της με αφαίρεση διπλώματος για έξι μήνες, αφού συνελήφθη να παραβιάζει το όριο ταχύτητας.
«Η ντροπή μου είναι παντού», την ακούμε να λέει, κάνοντας μια δημόσια αυτοκριτική που καταλήγει στο ότι μάλλον της λείπουν ορισμένες βασικές δεξιότητες ζωής. Παρά τα ιδανικά της και τις ουσιαστικές πολιτικές απόψεις της, τα χρόνια που ουσιαστικά τη μετέφεραν άλλοι στα κινηματογραφικά πλατό για να εργαστεί, ήταν τελικά μοιραία για την οδηγική της παιδεία και συμπεριφορά. Κι αυτό είναι ένα μόνο παράδειγμα.
Και ok, ας το παραδεχτούμε, η ζωή της, όσο εύκολη κι αν ήταν, άλλο τόσο δύσκολη ήταν. Είναι λογικό πολλοί να θεωρήσουν την Watson μέσα από αυτές τις δηλώσεις ως ένα ανώριμο δελφινοκόριτσο, αλλά, βασικά, ελάτε στη θέση της. Οι γονείς της χώρισαν όταν ήταν πολύ μικρή, με αποτέλεσμα να βρίσκεται μοιρασμένη ανάμεσα σε δύο σπίτια. Στα 9 της μπήκε στον κόσμο του Harry Potter, που όσο τέλειος κι αν έμοιαζε, ισοδυναμούσε με ατέλειωτες ώρες γυρισμάτων, κατ' οίκον εκπαίδευση, σχεδόν καθόλου «φυσιολογικά» παιδικά χρόνια και μια μόνιμη έκθεση κι ανασφάλεια.
Βγαίνοντας από το πάρτι για τα 18α γενέθλιά της, εξομολογείται στον Shetty, οι φωτογράφοι ξάπλωναν στο πεζοδρόμιο για να φωτογραφίζουν τη φούστα της από κάτω, με τις φωτογραφίες να δημοσιεύονται την επομένη στα εξώφυλλα των ταμπλόιντς. «Αν τις δημοσίευαν 24 ώρες νωρίτερα, θα ήταν παράνομο, αλλά επειδή είχα μόλις κλείσει τα 18, ήταν νόμιμο», σχολιάζει. Πολλές φορές η ίδια έχει δηλώσει πως πάλευε να σταθεί στα πόδια της, αφού μεγάλωσε μπροστά σε εκατομμύρια ανθρώπους που είχαν γνώμη για την ίδια προτού καν προλάβει να καταλάβει ποια είναι.
Τα ίδια και στην ενήλικη ζωή. Μπορεί η περιουσία της να ανέρχεται σε κάποιες δεκάδες εκατομμύρια, αλλά να θυμίσουμε ότι το 2016 το όνομά της σχετίστηκε με τη διαρροή των Panama Papers, σκάνδαλο που έφερε στο φως χιλιάδες ονόματα ηγετών, επιχειρηματιών, επωνύμων και πολιτών σε παγκόσμιο επίπεδο, που φέρεται να φοροδιέφευγαν και να έκρυβαν τα χρήματά τους από τον δημόσιο έλεγχο. Όταν θέλεις συνεχώς να δείχνεις τέλεια και βρίσκεσαι ξάφνου εκτεθειμένη τόσο χοντρά, η με κόπο χτισμένη εικόνα της «άψογης» και ταπεινής κοπέλας, αναπόφευκτα χαρακώνεται.
Επίσης, έχει κατηγορηθεί για «λευκό φεμινισμό» (white feminism), με πολλούς να της προσάπτουν πως ο ακτιβισμός της - ως γυναίκα λευκού προνομίου, ταξικά άνω του μέσου όρου, εμφανισιακά όμορφη και με έναν βίο μακριά από την καθημερινότητα των περισσοτέρων - δεν μπορεί να ληφθεί στα σοβαρά. Στην ουσία την κατηγόρησαν πως δεν γνωρίζει τι θα πει «διαθεματικότητα» (intersectionality).
Ότι δηλαδή οι διακρίσεις και οι ανισότητες δεν προκύπτουν μόνο από ένα και μόνο χαρακτηριστικό – όπως το φύλο – αλλά από τον συνδυασμό πολλών παραγόντων, όπως η φυλή, η κοινωνική και οικονομική θέση, ο σεξουαλικός προσανατολισμός, η θρησκεία ή η αναπηρία. Η ίδια εμφανίστηκε κάπως «συγχυσμένη» μπροστά σε αυτήν την «ταμπέλα», μετά όμως βγήκε και παραδέχτηκε την προνομιακή της θέση και στάθηκε στην ανάγκη να συμπεριλαμβάνονται οι διαφορετικές εμπειρίες όλων των γυναικών στο φεμινιστικό κίνημα.
Για την κοινωνική προσδοκία του γάμου
Θυμάμαι πριν μερικά χρόνια κάποιες δηλώσεις της 29χρονης τότε Watson σε ερωτήσεις για το ότι πλησιάζει τα 30. «Δεν καταλαβαίνω γιατί γίνεται τόσος ντόρος», είχε πει τότε στη βρετανική Vogue, μιλώντας για όλα αυτά τα ξαφνικά υποσυνείδητα «πρέπει» που μας επιβάλλει η κοινωνία και το άγχος για το ότι μέχρι τα 30 σου πρέπει να έχεις τσεκάρει κάποια βασικά κουτάκια, όπως το να έχεις αποκτήσει ένα σπίτι, να έχεις σύζυγο, παιδί, στρωμένη καριέρα.
Μιλώντας τώρα στον Jay Shetty, δήλωσε ανακουφισμένη για το ότι δεν βιάστηκε να παντρευτεί, τονίζοντας πως ο γάμος δεν πρέπει να συνδέεται με την προσωπική μας αξία ή να θεωρείται αυτοσκοπός. «Είναι μια μορφή βίας και σκληρότητας, ιδίως απέναντι στους νέους και στις γυναίκες - να τους κάνουμε να νιώθουν ότι δεν έχουν αξία επειδή δεν έχουν φτάσει με το ζόρι σε κάτι που δεν πιστεύω ότι μπορεί ή πρέπει να εξαναγκαστεί», σημείωσε.
Για τις δυσκολίες να δημιουργήσει αληθινές φιλίες στο Hollywood
Στη συνέντευξη μίλησε και για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε στο να κάνει φίλους στη βιομηχανία του κινηματογράφου. Όσο γυρίζονταν οι ταινίες Harry Potter, το δέσιμο με τους συμπρωταγωνιστές της, Daniel Radcliffe και Rupert Grint ήταν τόσο αληθινό, που η σχέση τους κατέληξε αδερφική. Φεύγοντας από το οικογενειακό κλίμα των Leavesden Studios της Warner Bros και δουλεύοντας σε άλλα set στην Αμερική, ήρθε αντιμέτωπη με κάτι που λίγο ή πολύ την ξένισε και την τρόμαξε.
«Πήγαινα στα γυρίσματα με την προσδοκία που είχα αναπτύξει στο Harry Potter, ότι δηλαδή οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργαζόμουν θα γίνονταν οικογένειά μου και θα ήμασταν φίλοι για μια ζωή», λέει, εξηγώντας πως πήγαινε στη δουλειά της αναζητώντας τη φιλία, αλλά αντίθετα βίωσε μια εμπειρία που ήταν πολύ επώδυνη, καθώς οι περισσότεροι συνάδελφοί της ήταν πιο ανταγωνιστικοί κι εστίαζαν στη δουλειά τους, χωρίς να θέλουν πολλά-πολλά και χωρίς απαραίτητα να έχουν σκοπό τους να κάνουν φίλους.
Το σπάνιο βίωμα του να συμμετέχεις σε μια σειρά ταινιών για δώδεκα χρόνια και να χτίζεις μια αληθινή σχέση με τους συναδέλφους σου, και κατ’ επέκταση η μεγάλη προσδοκία που δημιουργείται για τα επόμενα επαγγελματικά βήματα, είχε ως αποτέλεσμα να την πατήσει. Συγκινημένη, λέει στον Shetty: «Με διέλυσε. Αλλά κατά κάποιον τρόπο είμαι περήφανη που έγινε αυτό, γιατί σημαίνει ότι μου έχει απομείνει ακόμα κάτι που μπορεί να διαλυθεί».
Για την Παλαιστίνη
«Οι άνθρωποι νιώθουν ότι δεν μπορούν να μιλήσουν με ασφάλεια γι’ αυτό που συμβαίνει. Δημιουργείται μια διττότητα όπου φαίνεται πως δεν μπορούμε να νοιαζόμαστε ταυτόχρονα για τα θύματα της τρομοκρατίας και για τη γενοκτονία που συμβαίνει στην Παλαιστίνη. Και τα δύο πρέπει να επιτρέπεται να είναι αληθινά».
Αυτό ήταν το... αμφιλεγόμενο σχόλιό της για την Παλαιστίνη και συγκεκριμένα στην ερώτηση για τις επιθέσεις που δέχτηκε το 2022, όταν ο πρέσβης του Ισραήλ στις ΗΠΑ την χαρακτήρισε αντισημιτική για τη στάση της ενάντια στη γενοκτονία, που μοιράστηκε μέσα από ένα post στο Instagram. «Μείον 10 βαθμοί από το Γκρίφιντορ για αντισημιτισμό!», είχε γράψει ο πρέσβης τότε. Ορισμένοι, βέβαια, απογοητεύτηκαν από αυτήν την σημερινή δήλωση στο podcast του Jay Shetty, μιας και είναι υπερβολικά προσεκτική, σαν να προσπαθεί να απευθυνθεί και στις δύο πλευρές, των αμάχων της Γάζας από τη μία και των θηριωδιών της Χαμάς από την άλλη. Σαν να μην εξισώνει τη γενοκτονία με γενοκτονία. Φιλελεύθερο σιωνισμό, το αποκαλούν κάποιοι. Είμαι βέβαιος πως η καρδιά της βρίσκεται στη σωστή πλευρά, ωστόσο ολοφάνερα δεν είχε το θάρρος ή τη γνώση να κάνει αυτό που πρέπει. Και για αυτό ίσως να οφείλει να απολογηθεί δημόσια.
Για την J.K. Rowling
Και τώρα στο πιο hot θέμα. Η Emma Watson αναφέρθηκε, φυσικά, και στη σχέση της με την J.K.Rowling δηλώνοντας τώρα πως εξακολουθεί να «εκτιμά» τη σχέση που είχε στο παρελθόν με την Rowling, παρά τη ρήξη τους τα τελευταία χρόνια. Ακούστηκε μάλιστα κάπως πιο συμβιβαστική, λέγοντας:
«Δεν πιστεύω καθόλου ότι το γεγονός πως έχω αυτές τις εμπειρίες, την αγάπη, τη στήριξη και τις απόψεις που έχω, σημαίνει ότι δεν μπορώ – ή δεν πρέπει – να εκτιμώ τη Jo και το άτομο με το οποίο μοιράστηκα προσωπικές στιγμές. Δεν θα δεχτώ ποτέ ότι το ένα ακυρώνει το άλλο, ούτε ότι η εμπειρία μου με εκείνο το πρόσωπο δεν είναι κάτι που δικαιούμαι να κρατήσω και να αγαπώ. Όπως έλεγα και πριν, δεν νομίζω ότι αυτά τα πράγματα είναι ζήτημα του “είτε το ένα, είτε το άλλο”. Η πιο βαθιά μου ευχή είναι να συνεχίσουν να με αγαπούν όσοι δεν συμφωνούν με τις απόψεις μου, κι εγώ με τη σειρά μου να μπορώ να αγαπώ ανθρώπους με τους οποίους δεν μοιράζομαι τις ίδιες απόψεις».
Ένας νέος πόλεμος
Για το backstory, η Watson ήταν από τα πρώτα άτομα που μίλησαν δημόσια καταδικάζοντας κι επικρίνοντας τη J.K. Rowling για τις τρανσφοβικές της απόψεις. Μάλιστα, είχε γράψει στο τότε Twitter: «Τα τρανς άτομα είναι αυτό που δηλώνουν ότι είναι και αξίζουν να ζουν τη ζωή τους χωρίς να αμφισβητούνται διαρκώς ή να τους λένε ότι δεν είναι αυτό που λένε πως είναι», με τη Rowling να ανταπαντά πως «δεν θα συγχωρήσει ποτέ» ούτε τη Watson, αλλά ούτε και τους συμπρωταγωνιστές της, Radcliffe και Grint, επειδή «ήρθαν κοντά σε ένα κίνημα που έχει σκοπό να υπονομεύσει τα δικαιώματα των γυναικών».
Επίσης, ας μην ξεχνάμε και την εμφάνισή της το 2022 στα βραβεία BAFTA, όπου, ανεβαίνοντας να παραλάβει το βραβείο της, είχε δηλώσει υπαινικτικά: «Είμαι εδώ για όλες τις μάγισσες», κάνοντας έτσι ένα πλάγιο σχόλιο που πολλοί εξέλαβαν ως υπονοούμενο για την Rowling, λίγες μέρες μετά από ένα ακόμη αντι-τρανς ξέσπασμά της στο Twitter.
Ο πόλεμος που είχε δεχτεί τότε από τα βρετανικά ΜΜΕ ήταν ανελέητος. Την κατασπάραξαν κυριολεκτικά, όπως εξακολουθούν να κάνουν μέχρι και σήμερα πολλά συντηρητικά μέσα, στιγματίζοντάς την κι αποκαλώντας την αγνώμονα και αχάριστη. Όπως κάνουν, βασικά, και τώρα, με αφορμή αυτήν τη συνέντευξη. Σαν να είναι υποχρεωμένη η Watson να οφείλει παντοτινή ευγνωμοσύνη στη Rowling για την ευκαιρία που της έδωσε.
Δεν θέλω να φανατιστώ, όπως κάνουν πολλοί στα social media για το ζήτημα αυτό. Θέλω να το δω λίγο πιο ψύχραιμα και συναισθηματικά. Όσο κι αν δεν αρέσει σε ορισμένους αυτή η δήλωση της Watson, δεν μπορούμε να αρνηθούμε πως είναι ειλικρινής απέναντι στα συναισθήματά της. Και μας το λέει ξεκάθαρα: δεν συμφωνεί με τις απόψεις της, αλλά κρατά τις όμορφες στιγμές μαζί της. Γιατί; Γιατί ήταν η παιδική ηλικία της, μήπως; Γιατί μπορείς να μισείς τους συγγενείς σου για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις, αλλά μπορείς και να τους αγαπάς ταυτόχρονα; Γιατί σχέσεις όπως αυτές, είναι κάπως πολύπλοκες. Δεν ξέρω αν οι περισσότεροι θα το παραδεχόμασταν, αλλά νομίζω πως η στάση της Watson είναι αυτή που θα είχαμε οι περισσότεροι αν ήμασταν στη θέση της. Αυτό που μας λέει είναι πως η Rowling μπορεί να είναι από τη μία η γυναίκα που άλλαξε τη ζωή της και της έδωσε τα πάντα, αλλά από την άλλη να είναι και ένα απόλυτα τρανσφοβικό άτομο με επικίνδυνες απόψεις. Ίσως γιατί οι ανθρώπινες σχέσεις δεν είναι μόνο μαύρο κι άσπρο, αλλά ένα απέραντο γκρι. Όπως το δει κανείς.
Κι όμως, η Rowling βγήκε με μια απάντηση στις δηλώσεις της ηθοποιού, μέσα από την οποία, λίγο ή πολύ την ειρωνεύτηκε, υπονοώντας ότι, λόγω του προνομιακού της υπόβαθρου, η Watson δεν μπορεί να κατανοήσει τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες χωρίς τα δικά της μέσα ή προστασία. Ορίστε ένα απόσπασμα:
«Όπως και άλλοι άνθρωποι που δεν έχουν ζήσει ποτέ την ενήλικη ζωή χωρίς το «μαξιλάρι» του πλούτου και της φήμης, η Έμα έχει τόσο λίγη εμπειρία από την πραγματική ζωή, που αγνοεί το πόσο αγνώμων είναι.
Δεν θα χρειαστεί ποτέ καταφύγιο για αστέγους. Δεν πρόκειται να νοσηλευτεί ποτέ σε μια δημόσια νοσοκομειακή πτέρυγα μικτού φύλου. Θα με εξέπληττε αν έχει βρεθεί σε δοκιμαστήριο εμπορικού δρόμου από τότε που ήταν παιδί. Το «δημόσιο μπάνιο» της είναι ιδιωτικό και απ’ έξω στέκεται φρουρός ασφαλείας. Έχει άραγε χρειαστεί ποτέ να γδυθεί σε αποδυτήρια μικτού φύλου σε δημοτική πισίνα;
Υπάρχει περίπτωση να χρειαστεί ποτέ ένα κρατικό κέντρο υποστήριξης θυμάτων βιασμού που δεν εγγυάται αποκλειστικά γυναικεία εξυπηρέτηση; Να βρεθεί να μοιράζεται κελί σε γυναικείες φυλακές με άνδρα βιαστή που έχει δηλώσει ότι ανήκει στο γυναικείο φύλο;».
Και η συγγραφέας συνεχίζει:
«Δεν ήμουν εκατομμυριούχος στα δεκατέσσερά μου. Ζούσα στη φτώχεια όταν έγραφα το βιβλίο που έκανε διάσημη την Emma. Επομένως, γνωρίζω από προσωπική εμπειρία τι σημαίνει για τις γυναίκες και τα κορίτσια χωρίς προνόμια η καταστροφή των δικαιωμάτων τους, στην οποία η Emma συμμετέχει τόσο ενθουσιωδώς.
Η μεγαλύτερη ειρωνεία είναι ότι, αν η Emma δεν είχε αποφασίσει στη πιο πρόσφατη συνέντευξή της να δηλώσει ότι με αγαπά και με εκτιμά – αλλαγή στάσης που υποψιάζομαι ότι έκανε επειδή έχει παρατηρήσει πως η ολοκληρωτική καταδίκη μου δεν είναι πια τόσο της μόδας όσο ήταν – ίσως να μην είχα μιλήσει ποτέ τόσο ειλικρινά.
Οι ενήλικες δεν μπορούν να περιμένουν να συνδέονται στενά με ένα ακτιβιστικό κίνημα που τακτικά καλεί σε δολοφονία ενός φίλου, και έπειτα να διεκδικούν το δικαίωμα στην αγάπη αυτού του πρώην φίλου, σαν να ήταν στην πραγματικότητα η μητέρα τους. Η Emma έχει, δικαίως, την ελευθερία να διαφωνεί μαζί μου και να μιλάει δημόσια για τα συναισθήματά της απέναντί μου – αλλά έχω κι εγώ το ίδιο δικαίωμα, και επιτέλους αποφάσισα να το ασκήσω».
Μέσα από την απάντησή της, η Rowling κριτικάρει το προνόμιο της Emma Watson. Κι ίσως αν το καλοσκεφτούμε, να είναι πράγματι έτσι. Η Watson φαίνεται πως μιλά από μια προνομιούχα θέση. Η ίδια μπορεί να είναι ευγνώμων και να κρατά τις καλές στιγμές με τη συγγραφέα. Τα τρανς άτομα, όμως, δεν έχουν την πολυτέλεια να δείχνουν «ευγνωμοσύνη» στους καταπιεστές τους. Και επειδή η Watson δεν είναι στη θέση τους και επουδενί δεν επηρεάζεται άμεσα από τον οχετό της Rowling, σαφώς και της είναι πιο εύκολο να βγει και να πει όσα είπε αβρόχοις ποσί.
Η Emma Watson ως ιδανική φωνή της γενιάς των Millennials
Προσωπικά, αυτό που κρατάω από αυτήν τη συνέντευξη, αφήνοντας στην άκρη τις ίσων αποστάσεων δηλώσεις, είναι πως βλέπω μια Emma Watson πιο ώριμη και συμφιλιωμένη, με μια διάθεση να κρατήσει μέσα της με όμορφο και νοσταλγικό τρόπο την περίοδο της παιδικής της ηλικίας και των προσωπικών στιγμών της με τη συγγραφέα, ακόμη κι αν διαφωνεί ριζικά με τις απόψεις της. Και είναι λίγο δύσκολο να μην ταυτιστείς μαζί της όταν την ακούς να λέει πως στο Hollywood δεν μπόρεσε να βρει την «οικογένεια» που ήθελε. Ή όταν μιλά ανοιχτά για την αποτυχία, για την απόσυρση από την υποκριτική, για τη ντροπή, για το burnout, για την ΔΕΠΥ, ακόμα και για αυτό το γελοίο πρόστιμο.
Στον πολωμένο σκατόκοσμο, στον οποίο ζούμε τα τελευταία χρόνια, μόνο συγκινητικό βρίσκω το γεγονός ότι η Emma Watson, όπως την γνωρίζουμε, ακόμα ελπίζει στο καλό των ανθρώπων και προσπαθεί να κρατήσει μια σωστή στάση στην κοινωνία. Κρατήστε τη λέξη: «Προσπαθεί». Δεν το πετυχαίνει πάντα και δεν χρειάζεται κιόλας.
Η γενιά της, η γενιά μας, η γενιά των Millennials, είναι μια κοινότητα ανθρώπων που την έριξαν κάπως απότομα στην ενηλικίωση κι έχει κουραστεί αφόρητα από τα επιτηδευμένα success stories και την ψεύτικη τελειότητα του Instagram. Και οι σκέψεις της Watson για την προσωπική της «Οδύσσεια», όπως χαρακτηρίζει τα τελευταία 7 χρόνια, θυμίζουν τα όσα βιώνουμε εμείς τα τελευταία 15. Πολύ συχνά, πίσω από την επιτυχία, ακόμα και στα μεγάλα επαγγελματικά περιβάλλοντα, στα οποία πολλές φορές βρίσκονται οι Millennials, υποβόσκει ένα αίσθημα αφόρητης, δυσβάσταχτης μοναξιάς. Πολλές φορές νιώθουμε αόρατοι.
Την ίδια ώρα, η πίεση του να πρέπει να δείχνουμε τέλειοι, ενώ ταυτόχρονα παλεύουμε με τους φόβους και τις ανασφάλειές μας, μας έγινε συνήθεια. Ως αποτέλεσμα, καταλήξαμε να αμφισβητούμε τα πάντα, κάθε υποτιθέμενο «ορόσημο» ζωής. Βασικά δεν υπάρχουν αυτά για εμάς. Δεν είναι καταξίωση η δημιουργία οικογένειας, ούτε το ότι πετύχαμε τα μηνιαία KPIs στην πολυεθνική. Όλα αυτά κάπως τα έχουμε προσπεράσει προ πολλού. Την επιτυχία που είναι υποχρέωση. Την αξία που μετριέται με τίτλους, πτυχία κι αριθμούς. Και φτάσαμε να έχουμε πάρει ό,τι χαρτί μπορείς να φανταστείς, να μην έχουμε καταφέρει τίποτα από όσα πραγματικά θέλαμε, και να είμαστε βαθύτατα εξαντλημένοι.
Μιλώντας στη γλώσσα μας, μια γλώσσα απόλυτης ευαισθησίας κι ειλικρίνειας, αμφισβήτησης, αλλά και πείσματος, προσέχοντας τις λέξεις της και με μια ζηλευτή ψυχραιμία που φαίνεται πως επιτεύχθηκε μετά κόπων και βασάνων, η Emma έρχεται να μας υπενθυμίσει κάτι πολύ πιο αληθινό και ουσιώδες: ότι είναι ok να μην τα έχεις όλα λυμένα. Ότι η εμμονή με την τελειότητα και την αριστεία δεν είναι το παν. Ότι είναι ok να είσαι ενήλικας και να μην κάνεις απολύτως «ενήλικα» πράγματα. Ότι το να είσαι ευαίσθητος και να έχεις συναισθήματα δεν είναι κακό. Ότι πρέπει, τέλος, να αναγνωρίσουμε όλες αυτές τις μικρές χαρακιές που έχει προκαλέσει αυτός ο διαρκής αγώνας στο σώμα και στην ψυχούλα μας και να μην επιτρέψουμε να περάσουν το ίδιο και οι επόμενες γενιές.
Κάθε γενιά έχει τους δικούς της ήρωες και τις δικές της φωνές. Και για αυτό ίσως εγώ να βλέπω την Emma Watson ως την τέλεια ενσάρκωση της γενιάς μας, αυτής των Millennials. Ως την ιδανική φωνή που εκπροσωπεί αυτά που νιώθουμε. Κι ας είναι ένα άτομο με προνόμια και επιρροή. Κι ας μην έχει τη ζωή που έχουμε οι περισσότεροι. Δεν μένει αδρανής ούτε ως προς τον εαυτό της, ούτε ως προς τον κόσμο γύρω της. Εγώ προσωπικά βγάζω το καπέλο στο κορίτσι αυτό, που από παιδί εμπνέει και οδηγεί (όσο μπορεί κι όσο την παίρνει) με τη στάση της κι έχει γίνει ηρωίδα του εαυτού της. Και της εύχομαι να παραμείνει αυθεντική, καθαρή, δυνατή, για την ίδια και για τη γενιά μας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
