Μπήκε στο στούντιο λίγο λαχανιασμένος από την κίνηση, σαν άνθρωπος που δεν είχε προλάβει να αφήσει έξω την πόλη και την έφερε μαζί του — σε δόσεις. Ο Γιώργος Παπαγεωργίου αυτή την περίοδο σκηνοθετεί και παίζει στο 1984 του Τζορτζ Όργουελ στο Θέατρο Δίπυλον τα Σάββατα, οπότε τίποτα πάνω του δεν φώναζε «χαλαρό μεσημεράκι». Περισσότερο έμοιαζε με κάποιον που έχει περάσει ώρες μέσα σε έναν κόσμο ελέγχου, φόβου και υπαρξιακού βάρους και τώρα προσπαθεί να αλλάξει κανάλι χωρίς να πατήσει mute.
Η κουβέντα πήγε από ένα σύνθημα του ΠΑΟΚ που έμελλε να γίνει η αγαπημένη του παιδική ανάμνηση, σε μια περίοδο τρομερής προσωπικής μοναξιάς και επαγγελματικής αφοσίωσης. Ως σωσίβιο ή ως απόρροια; Ποτέ δεν είναι σαφής η απάντηση εδώ. Μιλήσαμε για μοναξιά, για καλλιτεχνική ανασφάλεια, για στιγμές που η δουλειά δεν είναι «δουλειά», αλλά το μοναδικό πράγμα που σε κρατά όρθιο. Μιλούσε δομημένα, με μια σκέψη που σπανίζει σήμερα: είχε αρχή μέση και τέλος. Καμία υπόνοια brain fog.
Και επειδή καμία σοβαρότητα δεν αντέχει για πάντα χωρίς να σπάσει —ευτυχώς—, στο τέλος ήρθε η αποσυμπίεση. Ο Παπαγεωργίου στο outro του γυρίσματος έπιασε το μικροσκοπικό μικρόφωνο και άρχισε ένα αυθόρμητο ASMR, τόσο απροσδόκητο και τόσο άσχετο με το υπαρξιακό φορτίο που είχε προηγηθεί, που λειτούργησε ακαριαία ως comic relief. Ίσως στο top 3 των outro της στήλης Normal Πίπολ έως τώρα.
Ίσως κάπως έτσι να συνοψίζεται και το mood της συνέντευξης: βαριά θέματα, καθαρό βλέμμα και, την κατάλληλη στιγμή, μια μικρή πράξη ανοησίας για να θυμηθούμε ότι ακόμα και μέσα στο πιο σκοτεινό σύμπαν —θεατρικό ή πραγματικό— υπάρχει πάντα χώρος για χιούμορ. Και αναπνοή.
Δείτε τη συνέντευξη εδώ:
«Ο έφηβος Γιώργος ήταν ένας τύπος που, ειλικρινά, δεν ξέρω αν θα μπορούσα να του κάνω παρέα, γιατί ήταν ό,τι να ’ναι. Δεν νομίζω ότι είχε τίποτα στο κεφάλι του που να μπορούσε να συνομιλήσει με αυτό που λέγεται πραγματικότητα. Ήμουν πραγματικά στον κόσμο μου. Ένα παιδί που φορούσε συνέχεια ακουστικά και άκουγε μουσική. Ονειρευόμουν κάθε πέντε δευτερόλεπτα κάτι καινούργιο. Είχα μια τρομερή ευαισθησία, πληγωνόμουν πάρα πολύ εύκολα, ήμουν πολύ παραπονιάρης, γκρινιάρης, μίζερος, απαισιόδοξος, ερωτιάρης — αλλά για να ζω το δράμα. Ήθελα, δηλαδή, να ζω μεγάλα πάθη, αλλά για να χωρίζω μετά και να νιώθω χάλια. Μεγάλη ανασφάλεια, περιττά κιλά. Ένα μάτσο χάλια. Δεν μου λείπει καθόλου ο έφηβος Γιώργος.»
«Όταν ξεκινούσα ως καλλιτέχνης, η μεγαλύτερή μου ανασφάλεια ήταν αυτή που έχει κάθε καλλιτέχνης: μην πεινάσω. Μην δεν έχω δουλειά. Μην δεν μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά. Είναι μια ανασφάλεια που πιστεύω ότι την έχουν όλοι όσοι μπαίνουν σε αυτόν τον κλάδο.»
«Υπάρχει μια στιγμή που νομίζω ότι αποτέλεσε για μένα κομβικό σημείο στην ωρίμανσή μου ως άνθρωπο, όχι μόνο ως καλλιτέχνη. Νομίζω πως αυτή η στιγμή ήταν συνολικά εκείνη η χρονιά που έκανα πρόβες και ανέβηκε ο «Αρίστος». Ο λόγος είναι κάτι πέρα από το αν πήγε καλά η παράσταση ή όχι. Είχε να κάνει με το ότι βρισκόμουν σε μια προσωπική στιγμή απόλυτης μοναξιάς — ένιωθα δηλαδή αρκετά μόνος. Είχε ανοίξει μια μαύρη τρύπα και με ρουφούσε. Καθώς, λοιπόν, βυθιζόμουν σε μια περίεργη μοναχικότητα, που ήταν και μια περίεργη στιγμή, αν θέλεις, ένιωθα τους γύρω μου να είναι λίγο «τακτοποιημένοι» στη ζωή τους, ενώ εγώ βρισκόμουν στο κενό. Αυτό μου δημιουργούσε ένα έλλειμμα σε σχέση με τους φίλους μου, σε σχέση με τον περίγυρό μου.»
«Το μόνο που είχα τότε να κρατηθώ ήταν το όραμά μου: ο «Αρίστος» να γίνει αυτή η παράσταση. Η εμμονή μου να πω την ιστορία αυτού του ανθρώπου, του Αριστείδη Παγκρατίδη, στο θέατρο, μέσα από το βιβλίο του Θωμά Κοροβίνη. Και μόνο αυτό. Και οι ηθοποιοί μου στην πρόβα. Αυτό ήταν η ζωή μου. Γυρνούσα σπίτι μετά την πρόβα και δεν είχα με τίποτα άλλο να ασχοληθώ. Ήμασταν εγώ, το σκυλί μου και ο «Αρίστος». Ξυπνούσα και κοιμόμουν με αυτή τη σκέψη. Τη σκηνοθετική ιδέα για το φινάλε την έγραψα όταν ξύπνησα από έναν μεσημεριανό ύπνο, μετά από μια πρόβα. Θυμάμαι ότι έδυε ο ήλιος και υπήρχε ένα πορτοκαλένιο φως στο σαλόνι, και τότε ήρθε και «έφτιαξε» η εικόνα του φινάλε. Ήταν μια αρκετά βιωματική διαδικασία. Οπότε μπορώ να σου πω ότι συνολικά εκείνη η στιγμή στη ζωή μου ήταν ένα τεράστιο turning point, και για την καριέρα μου και για την ψυχή μου.»
«Από τη στιγμή που ήρθε στη ζωή μου η Έλλη, η κόρη μου, οποιαδήποτε είδηση διαβάζω που αφορά κακοποίηση γυναικών, αδικία εις βάρος γυναίκας στον εργασιακό χώρο ή οτιδήποτε σχετίζεται με την έμφυλη βία, το στομάχι μου γίνεται κόμπος. Δηλαδή πια δεν είναι μόνο στο μυαλό — είναι και στα σπλάχνα μου. Πιστεύω ότι είναι όντως μια πολύ σκληρή εποχή ακόμα για τις γυναίκες, όμως είναι καλύτερη σε σχέση με πριν από 50–60 χρόνια.»
«Πάντα ήθελα να κάνω κόρη. Είμαι καψούρης με την κόρη μου. Έχω τελειώσει. Με κάνει ό,τι θέλει, ξεκάθαρα.»
«Δεν το έχουμε καταλάβει ακόμα, αλλά αυτό το κυνήγι ντοπαμίνης μάλλον θα το βρούμε μπροστά μας.»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
