«Δούλεψε και θα φτάσεις εκεί που θέλεις», «κάτσε υπερωρίες για να προλάβεις το deadline», «πάρε την υπόλοιπη δουλειά για το σπίτι». Τι συμβαίνει όταν η δουλειά έχει σκεπάσει την ζωή, παραμερίζοντάς την, για κάποιο μελλοντικό στόχο ή για μια εσωτερική ανάγκη επιβεβαίωσης;
Το Hustle Culture είναι ένα mindset που λέει πως πρέπει να δουλεύουμε σκληρά, για όσο περισσότερες ώρες γίνεται μέσα στη μέρα, έτσι ώστε να πετύχουμε τους στόχους μας. Πρόκειται για έναν τρόπο ζωής, που λέει πως πρέπει να εργάζεσαι πολύ και να ξεκουράζεσαι λίγο ή, αλλιώς, ένα διαρκές τρέξιμο για έναν στόχο επαγγελματικής ανέλιξης.
Η έννοια του hustle έχει ταυτιστεί με εκείνη της εργασιομανίας, και, τα άτομα που επιλέγουν να ακολουθούν αυτό το μοτίβο, συνήθως παραμερίζουν πολύ σημαντικές πτυχές τους, όπως είναι η προσωπική ζωή ή κάποιο άλλο ενδιαφέρον εκτός δουλειάς, αφού δεν υπάρχει χρόνος για κάτι επιπλέον.
Δουλειά – σπίτι, σπίτι – δουλειά, είναι ένα πρότυπο που πλασάρεται διαρκώς στη σύχρονη κοινωνία, ως ένας τρόπος να αναδειχθούν οι “άξιοι”, αφού η πολλή δουλειά καταλήγει να είναι συνυφασμένη με την αξία ενός ανθρώπου. Σύμφωνα με το hustling, όσο πειρσσότερο δουλέψεις, τόσο πιθανότερο είναι να εξασφαλίσεις κάποια προαγωγή και, όσο περισσότερα χρήματα βγάζεις, τόσο αυξάνεται και το κύρος σου σαν άνθρωπος.
Το hustle και οι επιπτώσεις στην υγεία
Τα social media με τα trend που κυριαρχούν, προβάλλουν διαρκώς τη συνθήκη της τοξικής παραγωγικότητας, μέσω αφηγήσεων ανθρώπων που την ακολουθούν, που είναι όλη μέρα στο δρόμο και σε διάφορες δουλειές, κανονικοποιώντας το ως ένα υγιές πρότυπο.
Όλοι έχουμε πέσει κατά καιρούς θύματα του Hustle, καθώς, ειδικά στις πρώτες μας δουλειές, κυριαρχούσε ένα μοτίβο πως «πρέπει να είμαστε πάντα πρόθυμοι να τρέξουμε παραπάνω» ή πως «πρέπει να γίνουμε απαραίτητοι», πράγμα ανούσιο σε μια εργασιακή πραγματικότητα, η οποία αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν αναλώσιμα είδη. Όταν έρχονται τα πρώτα σημάδια υπερκόπωσης και σωματικής ή ψυχικής εξάντλησης, αντιλαμβάνεσαι πως μπορεί να ένιωσες υπερηφάνεια στιγμιαία που ξεπέρασες τα όριά σου, όμως εν τέλει, αυτό είναι κάτι που έχει μόνο αρνητικές επιπτώσεις.
Όπως η τοξική θετικότητα, έτσι και η τοξική παραγωγικότητα, δεν έχει κανένα θετικό αντίκτυπο, είναι απλά μέθοδοι που εξωθούν στα άκρα, δημιουργώντας μη ρεαλιστικούς στόχους και παραμερίζοντας τα υπόλοιπα. Αυτή η διαδικασία της εξόντωσης, φέρνει το σώμα σε μια διαρκή κατάσταση άγχους, το οποίο με τη σειρά του, απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες κορτιζόλης, η οποία σχετίζεται με κατάθλιψη, κρίσεις πανικού, διαταραχές της μνήμης, καρδιακές παθήσεις κλπ. Επίσης, η έλλειψη ύπνου και ξεκούρασης για ακόμα περισσότερες ώρες δουλειάς, μπορεί να επιφέρει έλλειψη συγκέντρωσης και παραγωγικότητας αλλά και burn out, επιτυγχάνοντας το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα.
Η πανδημία και η νέα εργασιακή κουλτούρα
Οι τύψεις που μπορεί να αισθάνεται ένας εργαζόμενος όταν αφιερώνει χρόνο στην ξεκουρασή του ή όταν χαζέψει για λίγο στο κινητό, ή επειδή μπορεί να μη δούλεψε τις ώρες που του αναλογούν, είναι περισσότερο επιβλαβείς και δημιουργούν μια εμμονική σχέση με την εργασία.
Μάλιστα, ιδιαίτερα κατά την περίοδο της πανδημίας που πολλοί εργαζόμενοι δούλευαν εξ' αποστάσεως, δεν υπήρχε διαχωρισμός μεταξύ δουλειάς και προσωπικού χρόνου, ωθώντας πολλούς εξ' αυτών να δουλεύουν πολύ περισσότερο ακόμα και μετά τη συμπλήρωση του οκταώρου. Βγαίνοντας λοιπόν από την καραντίνα, πολλοί αποφάσισαν να απεγκλωβιστούν από τα γραφεία και τα καταπιεστικά ωράρια και τα τοξικά εργασιακά περιβάλλοντα και να βρουν άλλους τρόπους επιβίωσης, βάζοντας ως προτεραιότητα την ψυχική τους υγεία, θέτοντας τα όριά τους και μαθαίνοντας πως υπάρχουν πράγματα που έχουν μεγαλύτερη σημασία από το διαρκές κυνήγι του αέναου.
Οι millennials και η hustle culture
Μια έρευνα τάσεων της Ford για το 2024, η οποία διεξήχθη συνολικά σε 16 χώρες και 16.086 άτομα, ανέφερε πως οι millennials, δηλαδή τα άτομα που έχουν γεννηθεί από το 1981 μέχρι το 1995, έχουν ξεπεράσει αυτή την κουλτούρα του hustling, δηλαδή της συνεχούς προσπάθειας ανέλιξης η οποία λειτουργεί εις βάρος της προσωπικής τους ζωής και του ελεύθερού τους χρόνου. Μάλιστα, το 60% είπαν πως θα δέχονταν ακόμα και μείωση μισθού κατά 20% για να καταφέρουν να δίνουν προτεραιότητα στην ποιότητα της ζώης τους.
Παράλληλα, σε άλλες ηλικιακές κατηγορίες, μόλις το 33% των Baby Boomers (1946-1964) ήταν πρόθυμοι να δεχτούν τη μείωση μισθού, ενώ το 43% της Gen X (1965-1980) και το 56% της Gen Z (1995 και 2012) συμφώνησαν. Η έρευνα εξέτασε, επίσης, αν οι συμμετέχοντες πιστεύουν ότι αξίζει τον κόπο μια εργασία που αυξάνει το προσωπικό άγχος. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα επιβλητικό 79% των Baby Boomers δήλωσε ότι δεν αξίζει τον κόπο, ακολουθούμενο από το 72% των Gen Xers και το 63% των millennials. Η γενιά Z, η οποία συνήθως υποστηρίζει την ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, έφτασε στο 66%.
Λιγότερες ώρες εργασίας ίσον περισσότερη παραγωγικότητα
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι, πολλές χώρες της Ευρώπης τα τελευταία χρόνια έχουν καθιερώσει 6ωρη ή και 4ήμερη εργασία. Οι υποστηρικτές της τετραήμερης εργασίας λένε πως οι λιγότερες ώρες στο χώρο εργασίας κάνει τους εργαζόμενους πιο παραγωγικούς και πως με αυτό τον τρόπο υπάρχει ισορροπία μεταξύ επαγγελματικής και προσωπικής ζωής, κάτι που αυξάνει τόσο την ικανοποίηση των εργαζομένων όσο και την παραγωγικότητα.
Μάλιστα, συνδικάτα σε όλη την Ευρώπη ζητούν από τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν την τετραήμερη εργάσιμη εβδομάδα. Oι Βέλγοι υπάλληλοι κέρδισαν το δικαίωμα να βρίσκονται στο γραφείο τους τέσσερις ημέρες χωρίς απώλεια μισθού, ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο, η Σκωτία, η Ισλανδία και η Ισπανία έχουν μπει εδώ και καιρό σε πιλοτικά προγράμματα τετραήμερης εργασίας με θεαματικά αποτελέσματα. Τα στοιχεία έδειξαν ότι βελτιώθηκε η υγεία των εργαζομένων, μειώθηκε το άγχος τους και δήλωναν λιγότερο κουρασμένοι και με καλύτερη διάθεση. Επειδή τις ημέρες αυτές περιοριζόταν και η κίνηση των αυτοκινήτων, βελτιώθηκε και η ποιότητα του αέρα αφού εκπέμπονταν λιγότεροι ρύποι.
Ακόμα και Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας επισημαίνει πως τα εκτεταμένα ωράρια εργασίας οδήγησαν σε 745.000 θανάτους από εγκεφαλικό και ισχαιμικό καρδιακό επεισόδιο το 2016, αριθμός κατά 29% αυξημένος σε σχέση με το 2.000. Οι θάνατοι που οφείλονταν στην κακή λειτουργία του καρδιαγκειακού συστήματος, προήλθαν από τουλάχιστον 55 ώρες εργασίας εβδομαδιαία.
Όλα αυτά δείχνουν πως το hustling εν τέλει δεν έχει καμία ουσία, αφού οι εργαζόμενοι καταλήγουν με burn out, δυστυχισμένοι και εξουθενωμένοι, επειδηνώνεται η σωματική και ψυική τους υγεία και εκμηδενίζεται ο χρόνος που απομένει για την προσωπική τους ζωή. Όλη η προσπάθεια που έχουν κάνει ισοπεδώνεται καθώς δεν καταφέρνουν να είναι παραγωγικοί εξαιτίας των εξαντλητικών ωραρίων που αφιερώνουν εκεί.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
