Πριν μερικά χρόνια, έπεσε στα χέρια μου ένα κόμικ που δεν έμοιαζε με άλλα. Αφηγούταν μια πραγματική ιστορία βγαλμένη από τη φρίκη του πολέμου, γεμάτη πόνο και σκοτάδι. Ήταν το κόμικ “Ο Μποξέρ” του Reinhard Kleist και έκτοτε, κάθε φορά που είναι η επέτειος της 28ης Οκτωβρίου και το μυαλό αβίαστα ταξιδεύει προς όλα αυτά που έχω δει και διαβάσει για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε πάντα ο Μποξέρ είναι ανάμεσα στις σκέψεις μου.
Ο “The Boxer” αφηγείται την αληθινή ιστορία του Χέρτζκο Χαφτ (αργότερα Χάρι Χαφτ), ενός Εβραίου που είχε την ατυχία να ζει στο Μπελχάτοβ της Πολωνίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Χέρτζκο πήρε τη θέση του αδελφού του σε μια εγγραφή στα γκέτο, η οποία τον οδήγησε σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και οι δοκιμασίες του εκεί απεικονίζονται στο κόμικ.
Η πραγματική ιστορία του Χερτζκο Χαφτ, του μποξερ που έμεινε στην ιστορία
Ο Χέρτζκο Χαφτ ήταν μόλις 14 ετών όταν οι ναζιστικές δυνάμεις εισέβαλαν στην πατρίδα του, την Πολωνία. Έτσι, δεν άργησε να πέσει στα χέρια των Ες Ες και να φυλακιστεί σε διάφορα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ωστόσο, λόγω της δυνατής σωματικής του διάπλασης, στάθηκε τόσο τυχερός όσο μπορεί να σταθεί κάποιος που βρίσκεται φυλακισμένος σε ένα στρατόπεδο. Ήταν αρκετά δυνατός ώστε να θεωρηθεί “χρήσιμος” και να πάρει μια παράταση ζωής, προκειμένου να δουλέψει στα στρατόπεδα.
Ο Χαφτ κρατήθηκε σε διάφορα στρατόπεδα προτού καταλήξει στο Άουσβιτς το 1942. Τότε, βρήκε μια σανίδα σωτηρίας μέσω ενός επιτηρητή των SS, ο οποίος τον επέλεξε να συμμετάσχει σε αγώνες πυγμαχίας χωρίς γάντια εναντίον άλλων κρατουμένων, για τη διασκέδαση των αξιωματικών. Οι αγώνες αυτοί διεξάγονταν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης και καταναγκαστικής εργασίας Γιαβόρζνο, ένα παρακλάδι του Άουσβιτς, όπου οι κρατούμενοι εργάζονταν σε ανθρακωρυχείο.
Τα όσα μπορεί να κάνει ένας άνθρωπος σε τέτοιες συνθήκες για να επιβιώσει, δεν τα ξέρει κανείς μας, μέχρι να βρεθεί σε μια αντίστοιχη θέση. Έτσι και ο Χαφτ, με αντάλλαγμα τη ζωή του, κάθε εβδομάδα ερχόταν αντιμέτωπος με μισοπεθαμένους συγκρατούμενούς του, τους οποίους με σχετική ευκολία σκότωνε με τα ίδια του τα χέρια. Και σε περίπτωση που δεν πέθαινε από τα χέρια του ο αντίπαλος, τότε απλά εκτελούταν με μια σφαίρα.
O Χαφτ προσέφερε ένα θέαμα που... διασκέδαζε πολύ τους ναζί. Και αυτό έμελλε να είναι το εισιτήριό του για τη ζωή.
Έδωσε περίπου 76 αγώνες και οι "θεατές" τον αποκαλούσαν «Εβραϊκό Ζώο». Κέρδισε όλους τους αγώνες, μαθαίνοντας ότι οι φύλακες ζητωκραύγαζαν πιο έντονα όταν νικούσε με βίαιο τρόπο τον αντίπαλό του.
Όμως, καθώς ο πόλεμος άρχισε να γυρίζει εναντίον των Ναζί στις αρχές του 1945, ο Χαφτ βρήκε την ευκαιρία να δραπετεύσει. Έτσι, κατά τη διάρκεια μιας πορείας θανάτου, σκότωσε έναν Γερμανό στρατιώτη, φόρεσε τη στολή του και διέφυγε.
Μετά τον πόλεμο, ο Χάρι Χαφτ συνέχισε να αγωνίζεται. Συμμετείχε σε ένα τουρνουά πυγμαχίας στο Μόναχο — και κατέκτησε το πρωτάθλημα βαρέων βαρών. Ο Χαφτ αναδείχθηκε επίσης «εξαιρετικός πυγμάχος» του τουρνουά και του απονεμήθηκε βραβείο από τον Αμερικανό στρατηγό Λούσιους Κλέι.
Λίγο αργότερα, ο Χαφτ έφτασε στις Ηνωμένες Πολιτείες με το πλοίο Marine Marlin. Παντρεύτηκε μια Αμερικανίδα, τη Μιριάμ, έκανε παιδιά και προσπάθησε να επιτύχει ως πυγμάχος στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Χαφτ κέρδισε 14 από τους 22 αγώνες του κατά τη διάρκεια των δύο ετών ως επαγγελματίας πυγμάχος, αλλά η καριέρα του έληξε μετά την ήττα του από τον πρωταθλητή βαρέων βαρών Ρόκι Μαρκιάνο. Ωστόσο, αργότερα ισχυρίστηκε ότι αρκετοί μαφιόζοι εισέβαλαν στο αποδυτήριο του λίγο πριν τον αγώνα και τον απείλησαν με θάνατο αν δεν έχανε.
Το Κόμικ
Η εικονογράφηση του Kleist ξεχωρίζει για τον τρόπο που απεικονίζει τους κρατούμενους ως σκελετωμένες μορφές, αποτυπώνοντας με δραματικό τρόπο την πείνα, την εξάντληση και την απάνθρωπη μεταχείριση στα στρατόπεδα. Παράλληλα, η αφήγηση ισορροπεί μεταξύ ρεαλισμού και συγκίνησης, παρουσιάζοντας τον Χαφτ όχι μόνο ως θύμα αλλά και ως άνθρωπο που παλεύει με τη δική του ηθική και την επιβίωση. Το αποτέλεσμα είναι ένα έργο που σοκάρει, προβληματίζει και συγκινεί, καταφέρνοντας να δώσει φωνή σε μια ιστορία που δύσκολα μπορεί να αποδοθεί με λόγια.
Ο τρόπος με τον οποίο ο Kleist σχεδιάζει αυτές τις φιγούρες παραπέμπει στην ιδέα ότι αυτοί οι άνδρες και οι γυναίκες ήταν «οι ζωντανοί νεκροί». Ο Kleist τους αποδίδει ως σκελετώδεις μορφές που επί της ουσίας ανήκουν στον κόσμο των νεκρών. Αυτός ο τρόπος απόδοσης εκφράζει, σε κάποιο βαθμό, τη φρικτή πείνα και τις απάνθρωπες συνθήκες διαβίωσης όλων των κρατουμένων των στρατοπέδων συγκέντρωσης.
Στη συνέχεια, το κομικ επικεντρώνεται στον αγώνα του Χέρτζκο με τη δική του ηθική. Αναγκάζεται να διαπράξει αποτρόπαιες πράξεις προκειμένου να επιβιώσει από τη δοκιμασία του στα στρατόπεδα θανάτου. Αυτό εγείρει το ερώτημα κατά πόσο το Ολοκαύτωμα μετέτρεψε σε τέρατα τόσο τους θύτες όσο και τα θύματά του.
Το υπόλοιπο βιβλίο αφηγείται το ταξίδι του προς την Αμερική, όπου μπαίνει ξανά στο ρινγκ και ανακαλύπτει ότι ο μεταπολεμικός κόσμος της πυγμαχίας δεν είναι ακριβώς αυτό που φανταζόταν…
Το κυριότερο συμπέρασμα όμως, είναι πως το τραύμα που υπέστη κατά τη διάρκεια του πολέμου τον ακολούθησε σε όλη του τη ζωή. Γιατί άλλωστε, ο αριθμός 144738 από το χέρι του, δεν έσβησε ποτέ.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
