Ο Γιουσέφ ήταν 7 χρονών. Το κεφάλι του ήταν καλυμμένο με τις μπούκλες που σχημάτιζαν τα μαλλιά του. Ο πατέρας του ονειρευόταν, όταν μεγαλώσει, να γίνει γιατρός όπως κι εκείνος. Η Σιουάρ και η Σελένα ήταν 3 ετών και 2 χρονών αντιστοίχως. Η Σιουάρ λάτρευε τις σοκολάτες Kinder. Η αδερφή της λάτρευε να παίζει με μικρά αυτοκινητάκια. Τι κοινό έχουν μεταξύ τους αυτά τα παιδιά; Σκοτώθηκαν στην Γάζα.
Η λίστα με τα ονόματα θα μπορούσε να καλύψει εκατοντάδες άρθρα. Ίσως κάτι τέτοιο να μην είναι αρκετό για να μας κάνει να καταλάβουμε την φρίκη που ζουν καθημερινά χιλιάδες άνθρωποι. Μπορεί για εμάς να είναι απλά ονόματα, τυχαίες ειδήσεις σε ένα άρθρο ή ένα δελτίο. Για όσους βρίσκονται στη Γάζα όμως, είναι η καθημερινότητά τους, μια ακροβασία ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Πώς είναι να ζεις με αυτόν τον τρόπο;
Ο Αμπντάλα Αμπουντάγια, ερευνητητής από το Πανεπιστήμιο VID του Όσλο έκανε μια τέτοια έρευνα, συγκεντρώνοντας τις εμπειρίες και τις μαρτυρίες των κατοίκων της Γάζα εν μέσω της ισραηλινής επιδρομής. Το κεντρικό ερώτημα που προσπαθεί ο ίδιος να απαντήσει είναι πού βρίσκουν οι άνθρωποι την παρηγοριά αλλά και την υποστήριξη σε τέτοιες φρικτές συνθήκες;
«Η αλληλεγγύη πιο ουσιαστική από το ψωμί»
Πρόσφατα, η Γάζα κηρύχθηκε σε κατάσταση λιμού. Βασικές λειτουργίες έχουν παύσει εδώ και καιρό. Τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, οι επαφές μεταξύ των ανθρώπων έχουν περιοριστεί και τα ψήγματα φαγητού μοιράζονται ώστε να μπορέσουν να επιβιώσουν όλοι. Οι μηχανισμοί που στηρίζουν την ανθρώπινη ζωή όπως την ξέρουμε και όπως τους ξέρουμε, έχουν καταρρεύσει σε αυτές τις συνθήκες. Η παρηγοριά, λοιπόν, έρχεται από αλλού.
Ένας από τους κατοίκους της Γάζα περιγράφει πως στις ατελείωτες νύχτες που δεν υπάρχει ηλεκτροδότηση, η οικογένεια και οι γείτονες μαζεύονται κάτω από μια ρημαγμένη στέγη. Τρώνε όλοι μαζί ό,τι έχουν, μοιράζονται ιστορίες, συζητούν τα όνειρά τους και παρηγορούν τα παιδιά. «Η αλληλεγγύη είναι πιο ουσιαστική, ακόμη κι από το ψωμί ή το νερό. Δεν έχει να κάνει απλώς με την επιβίωση, αλλά με το να βρίσκεις το φως μέσα στο σκοτάδι».
Η Γάζα, μετά τα γεγονότα της 7ης Οκτωβρίου και μέχρι σήμερα, βιώνει μια συνεχόμενη και κλιμακούμενη επίθεση από τις δυνάμεις του Ισραήλ. Οι άνθρωποι που βρίσκονται ακόμη εκεί, προσπαθούν όχι απλά να επιβιώσουν ή να ζήσουν, αλλά να διατηρήσουν την ταυτότητά τους ζωντανή και υπαρκτή, ενάντια σε εκείνους που επιχειρούν να τους «σβήσουν» από τον χάρτη.
Τα περιθώρια καθημερινά στενεύουν αλλά ακόμα κι έτσι, βρίσκουν τρόπους να συνεχίσουν. Ίσως την μεγαλύτερη σκληρότητα, την ζουν οι νοσηλευτές και οι γιατροί. Ακόμα κι αν έχουν χάσει κάποιον δικό τους, δεν έχουν την δυνατότητα να σταματήσουν για να πενθήσουν. Αν σταματήσουν, κι άλλες ζωές θα χαθούν. Μια νοσηλεύτρια περιγράφει πως όταν έχασε την μητέρα της σε έναν βομβαρδισμό, δεν πρόλαβε να την κηδέψει, ούτε να την αποχαιρετήσει όπως ήθελε.
Η ζωή συνεχίζεται;
«Την έθαψα με τα ίδια μου τα χέρια, και μετά γύρισα πίσω στο νοσοκομείο. Στην Γάζα σήμερα, το πένθος μπορεί να περιμένει. Θρηνούμε σιωπηρά καθώς ράβουμε πληγές. Γιατί αν σταματήσουμε, ποιος θα φροντίσει τους επιζώντες;»
Τα σχολεία και γενικότερα τα εκπαιδευτικά ιδρύματα έχουν σταματήσει να λειτουργούν από τον Οκτώβριο του 2023. Παρά τις ακραίες συνθήκες όμως, αρκετοί φοιτητές προσπαθούν να συνεχίσουν την ακαδημαϊκή τους ζωή. Στην Γάζα, υπάρχουν άτυπα ίντερνετ καφέ, αυτοσχέδιοι χώροι που οι φοιτητές μαζεύονται για να ανεβάσουν συνήθως μια εργασία στο διαδίκτυο και να διατηρήσουν μια υποτυπώδη επαφή με τον έξω κόσμο. Πάντα με κίνδυνο της ζωής τους.
Τα μικρά παιδιά που βρίσκονται στα καταφύγια ζωγραφίζουν, παίζουν με οτιδήποτε μπορούν να βρουν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να τους δώσουν μια υποτυπώδη εκπαίδευση, μια συνέχεια στην διαταραγμένη καθημερινότητα. Όχι απλώς και μόνο για να ξέρουν να γράφουν ή να διαβάζουν, αλλά για να διατηρήσουν την ταυτότητά τους ζωντανή. Ως μια ύστατη προσπάθεια αμφισβήτησης της φρίκης και θριάμβου της ζωής, ακόμη κι έτσι.
Ίσως, κι αν γράφαμε ακόμη εκατομμύρια λέξεις, δεν θα μπορούσαμε να αποτυπώσουμε την φρίκη, τον πόνο και την αδικία. Μπορεί και να μην χρειάζονται τόσες λέξεις. Μόνο λίγες χρησιμοποίησε ο εθνικός ποιητής της Παλαιστίνης, Μαχμούτ Νταρουίς:
«Εσύ, δολοφόνε, αν κάρφωνες το βλέμμα σου στο πρόσωπο του θύματός σου, θ' αντίκρυζες τη μάνα σου στο θάλαμο αερίων».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
