Μπορεί στη χώρα μας οι αμβλώσεις να είναι νόμιμα κατοχυρωμένες από το 1986, όμως η αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος εν έτει 2026, συχνά έρχεται στο προσκήνιο και αμφισβητείται. Μπορεί να θεωρούμε αυτονόητο ότι οι γυναίκες μπορούν πια να ορίζουν τα σώματα και τις ζωές τους, όμως η επικαιρότητα έρχεται να μας θυμίσει πόσο εύθραυστα μπορεί να είναι αυτά τα κεκτημένα.
Όταν επικεφαλής κομμάτων έρχονται και προτείνουν δημόσιες διαβουλεύσεις για τις αμβλώσεις, δεν πρόκειται απλά για μια οπισθοδρόμηση, αλλά για μια επικίνδυνη στροφή ενάντια σε θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα. «Δικαιοδοσία στα σώματα των γυναικών πρέπει να έχουν οι ίδιες και κανένας άλλος», λέει η 39χρονη Αργυρώ. Είναι μια από εκείνες τις γυναίκες που προχώρησε σε άμβλωση σε μικρή ηλικία, αφού έμεινε έγκυος χωρίς να το θέλει. Η ίδια μιλά στο reader για όλα όσα βίωσε όταν πήρε αυτή την απόφαση.
Από την εφηβεία στην απότομη ενηλικίωση
Ήμουν δεκαοκτώ χρονών. Μόλις είχα δώσει Πανελλαδικές με σκοπό να περάσω στο Παιδαγωγικό Αθήνας. Ο στόχος αυτός επετεύχθη, οπότε μπροστά μου ανοιγόταν η νέα μου ζωή, η φοιτητική. Ωστόσο, εκείνο το καλοκαίρι που υποτίθεται θα ήταν το πιο ανέμελο της ζωής μου, δυστυχώς μου έφερε ανεπιθύμητες εκπλήξεις.
Ήταν τέλη Αυγούστου και η περίοδός μου είχε καθυστερήσει 15 μέρες. Είχα αρχίσει να ανησυχώ γιατί ο κύκλος μου πάντα ήταν απολύτως σταθερός με πολύ μικρές αποκλίσεις 3-4 ημερών.
Θέλω να πω πως στα δικά μας χρόνια τουλάχιστον, η σεξουαλική αγωγή στα σχολεία ήταν ανύπαρκτη, γιατί για κάποιο λόγο θεωρούταν ταμπού. Μπορεί να κάναμε μαθήματα για την αναπαραγωγή των ζώων και των φυτών, αλλά κανείς δεν μας είχε μιλήσει για την αντισύλληψη και γενικά για το τι πρέπει να κάνουμε για να προστατέψουμε τους εαυτούς μας. Όχι μόνο από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες αλλά και από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Και δεν μιλάω μόνο για τους καθηγητές μας, αλλά και για τους γονείς μας.
Θυμάμαι ήμουν με μια φίλη μου σε μια καφετέρια, όταν της είπα τι μου συμβαίνει. Εκείνη αμέσως πήγε σε διπλανό φαρμακείο, γιατί εγώ ντρεπόμουν, και μου πήρε ένα τεστ εγκυμοσύνης. Πήγα στην τουαλέτα της καφετέριας και το έκανα. Όταν άρχισε να εμφανίζεται και η δεύτερη γραμμή που υποδήλωνε την εγκυμοσύνη, δεν έκλαψα, απλά είχα παγώσει. Δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, δεν ήξερα τι πρέπει να κάνω. Ήμουν τρομοκρατημένη.
Το πρώτο πράγμα που ένιωσα εκείνη την στιγμή, δεν ήταν ενοχές. Ήταν τρόμος για το «τι θα πει ο κόσμος». Επειδή μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη, η κατάσταση όπως καταλαβαίνεις ήταν ακόμα πιο δύσκολη. Και ήξερα ότι αν το μάθαιναν οι γονείς μου, ο κόσμος τους θα κατέρρεε επειδή και εκείνοι είχαν στο μυαλό τους την κοινωνική πίεση και την κατακραυγή ή αν θα τους σχολιάσει η γειτονιά. Δεν αμφιταλαντεύτηκα ούτε στιγμή για την απόφασή μου. Ήμουν μικρή, δεν είχα λεφτά, είχα μόλις περάσει στο Πανεπιστήμιο. Το παιδί δεν ήταν σίγουρα στα πλάνα μου.
Η κρυφή άμβλωση
Προφανώς δεν είπα τίποτα στους γονείς μου. Μετά από λίγες ημέρες βρήκα ένα γιατρό στην Αθήνα. Πήρα το ΚΤΕΛ και πήγα μόνη μου. Τους είπα ότι θα πάω τριήμερο στην Αθήνα για να μου δώσουν λεφτά και να κάνω την άμβλωση και δανείστηκα και κάποια από τη φίλη μου. Αυτή τη διαδρομή δε θα την ξεχάσω ποτέ, ήταν η μεγαλύτερη της ζωής μου. Κοιτούσα έξω και το στομάχι μου είχε γίνει κόμπος από το στρες.
Όταν έφτασα στο ιατρείο, η ατμόσφαιρα ήταν περίεργη. Ο γυναικολόγος ήταν γύρω στα 50-55. Με κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω και με ρώτησε «Ξέρεις τι πας να κάνεις, έτσι;». Ήθελα να του απαντήσω ότι ήξερα ακριβώς τι δεν ήθελα να κάνω – να καταστρέψω το μέλλον μου πριν καν ξεκινήσει.
Οι μόνες που ήξεραν για την άμβλωση ήταν οι δύο φίλες μου. Δεν ήθελα να το μάθει κανένας άλλος. Η όλη διαδικασία έγινε σε μια κλινική γεμάτη με γυναίκες – άλλες μικρές και άλλες μεγαλύτερες. Καμία μας δεν μιλούσε, ήμασταν όλες απορροφημένες στις σκέψεις μας. Όταν ήρθε η σειρά μου, είχα ταχυπαλμία και έτρεμα ολόκληρη.
Όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Όταν ξύπνησα από τη νάρκωση, θυμάμαι πως ένιωθα μια απίστευτη ανακούφιση. Ρώτησα το γιατρό «αυτό ήταν;» και εκείνος μου έκανε ένα νεύμα και μου είπε ότι όλα κύλησαν καλά. Δεν ένιωσα τύψεις ούτε αυτό το κενό που λένε οι διάφορες παραθρησκευτικές οργανώσεις.
Απλά στην Ελλάδα, ειδικά τότε, ένιωθες ότι σε κρίνουν. Από τα βλέμματα των νοσηλευτριών μέχρι τη γραμματεία της κλινικής που μου έδινε το εξιτήριο, υπήρχε μια βουβή περιφρόνηση. Δεν ξέρω αν συνέβαινε επειδή ήμουν σχεδόν έφηβη ή αν συμβαίνει γενικά. Εγώ όμως ήξερα ότι πήρα την πιο σωστή απόφαση της ζωής μου που μόλις άρχιζε. Ήθελα να ζήσω τα φοιτητικά μου χρόνια όπως όλα τα παιδιά της ηλικίας μου, χωρίς τα βάρη ενός παιδιού που δεν ήμουν ακόμα έτοιμη. Φαντάσου δεν είμαι έτοιμη μέχρι σήμερα που σου μιλάω.
Όταν η αυτοδιάθεση του σώματος απειλείται
Δε μπορώ καν να διανοηθώ σε μια τόσο ευαίσθητη ηλικία, να υπήρχε κάποιος που θα μου απαγόρευε να πάρω μια τόσο σημαντική απόφαση που θα έκρινε το υπόλοιπο της ζωής μου. Και χρόνια μετά, ακούγοντας αυτές τις δηλώσεις που μιλάνε για «δημόσια διαβούλευση» σε ένα τόσο προσωπικό ζήτημα όπως είναι οι αμβλώσεις, όλες οι μνήμες της περιόδου εκείνης, επέστρεψαν ορμητικά. Ναι πρόκειται για μια γυναίκα που έχασε τόσο τραγικά το παιδί της και έγινε σύμβολο του αγώνα για δικαιοσύνη, όμως αυτό δεν της δίνει το δικαίωμα να εκφράζει τόσο επικίνδυνες απόψεις. Γιατί υπάρχουν ζητήματα που δεν μπορούν να τίθενται σε ψηφοφορία.
Τι θα συζητήσουμε ρε παιδιά; Αν μια γυναίκα έχει δικαίωμα να μη γίνει μητέρα αν δεν το επιθυμεί; Το κράτος ή η εκκλησία έχουν δικαίωμα να κρίνουν τι θα κάνουμε στα σώματά μας; Ας σοβαρευτούμε. Όταν επαναφέρουμε τέτοια θέματα ουσιαστικά καταργούμε την επιλογή μας στα σώματά μας.
Το αστείο είναι ότι μιλάμε για υπογεννητικότητα, αλλά το κράτος δεν στηρίζει τις γυναίκες που θέλουν να γίνουν μητέρες και όλοι κρίνουμε αυτές που δε θέλουν να γίνουν. Σήμερα είμαι 39 ετών. Και με το σύντροφό μου έχουμε πάρει την απόφαση ότι δεν θέλουμε παιδιά.
Σίγουρα δεν έχω μετανιώσει ποτέ για την απόφαση που πήρα στα 18 μου. Η άμβλωση δεν σε κάνει ανεύθυνη ούτε σε καθορίζει σαν άνθρωπο. Ανάμεσά μας υπάρχουν πολλές γυναίκες που κάνουν αυτή την επιλογή καθημερινά και για πολύ πιο σοβαρούς λόγους. Αλλά ακόμα υπάρχει ταμπού και φοβούνται να μιλήσουν επειδή η κοινωνία θα κρίνει. Η ελευθερία μας είναι το σημαντικότερο που έχουμε και το σώμα μας δεν είναι αντικείμενο προς διαβούλευση.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
